บทที่ 1 คุ้นเคย

บทที่ 1 คุ้นเคย

เพียงเธอถอยออกห่างจากราวสะพานหนึ่งก้าวท่ามกลางสายลมที่พัดมากระทบใบหน้าแดงซ่าน พาให้หยาดน้ำตาไหลออกจากขอบตาแดงก่ำเหือดหายไป

เสียงที่คุ้นหูและกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคย..ใช่เขาแน่ ๆ

ขุนเขาเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วจับแขนเธอไว้ออกแรงดึงให้ออกห่างจากราวสะพานด้วยกลัวว่าเธอจะขัดขืนแล้วกระโดดลงไป

"เธอ..คิดจะทำอะไร" คำถามไร้ซึ่งคำตอบนั้นพาให้บรรยากาศโดยรอบดูน่าอึดอัดเข้าไปอีก เพียงเธอมองหน้าชายคนตรงหน้าไม่ละสายตา เธอไม่ได้คิดสั้นแต่อยากปรับอารมณ์และยืนรับลมให้หายฟุ้งซ่านก่อนเข้าบ้านก็เท่านั้น

"เปล่าค่ะ"

"…" ขุนเขาไม่ถามอะไรต่อ เขามองปราดเดียวก็พอรู้ว่าเธอเจอเรื่องแย่ ๆ มาจึงถอดเสื้อไปคลุมไหล่ให้ "บ้านอยู่ตรงไหน เดี๋ยวฉันไปส่ง"

"ลงสะพานไปแล้วเลี้ยวขวาค่ะ ห้องเช่าเจ๊พร"

"อืม ขึ้นรถสิ" คำชวนที่พาให้รู้สึกโล่งอก เพียงเธอกระชับเสื้อที่เขาคลุมไหล่ให้แน่นขึ้น เดินตามมาที่รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ ขุนเขาก้าวไปนั่งก่อนและสตาร์ทเครื่องรอขณะที่เพียงเธอเดินกระเผลก ๆ มาเรื่อย ๆ จนถึงรถ เธอไม่รู้ว่านี่คือโชคชะตาหรือเรื่องบังเอิญที่เขาขับรถผ่านมาเจอ "ยืนคิดให้เสร็จก่อนแล้วกัน เดี๋ยวเรียกแท็กซี่ให้" ขุนเขาพ่นลมหายใจออกเบา ๆ ที่เธอเอาแต่ยืนนิ่งคิดอะไรจนใจลอยไม่ยอมขึ้นรถกับเขาสักที

"ขอโทษค่ะ" อยากจะถามเหลือเกินว่าทำไมวันนี้เขาไม่ไปดื่ม หรือว่าเขา..มีครอบครัวอยู่แล้วนะ เด็กสาวก้าวขึ้นมานั่งซ้อนท้ายเขา เธอค่อนข้างกลัวแต่นี่ก็ไม่ใช่การซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ครั้งแรก เรียกว่าไม่ค่อยชินมากกว่า เพียงเธอกลั้นใจแล้วสอดมือไปโอบเอวสอบไว้หลวม ๆ เมื่อแน่ใจแล้วว่าเธอนั่งเรียบร้อยแล้วขุนเขาจึงขับรถไปส่งที่ห้อง

"ตรงไหน" ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงเรียบพลางมองกระจกหลังเมื่อเห็นว่าเธอหลับตาปี๋อยู่จึงถอนหายใจหนัก ๆ แล้วปล่อยมือจากแฮนด์รถมาจับมือเธอไว้เบา ๆ

"อ๊ะ..อ๋อข้างหน้านี้เลยค่ะ" เพียงเธอลืมตาขึ้นมาแล้วชี้ไปที่ห้องเช่าเก่า ๆ ห้องหนึ่ง ขุนเขาขับมาจอดเทียบทางเดินและดับเครื่องยนต์

"ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริง ๆ ที่มาส่ง หนูไม่รู้ว่าจะให้อะไรเป็นการตอบแทน" ขุนเขาไม่ได้มองหน้าเธอแต่เขาสตาร์ทรถแล้วขับออกไปด้วยความเร็ว ทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ มองตามไฟท้ายรถสีแดงจ้าจนลับตาไปเธอค่อยเดินเข้ามาในห้อง ร่างบอบบางสั่นสะท้อนเปล่งเสียงสะอื้นไห้อย่างหนัก แขนเรียวเล็กกอดตัวเองไว้แน่น

เพียงเธอนั่งร้องไห้อยู่ในห้องนานหลายนาทีจนตาบวม เธอนอนทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งคืนจนหลับไปในตอนตีสี่กว่า ๆ ในขณะที่ขุนเขานั่งดื่มอยู่ที่คลับที่ประจำจนเกือบเช้า

"โธ่ไอ้เพื่อนเวร จะเช้าอยู่แล้วเรียกกูมาแดกเหล้าด้วย" ปรินกระแทกตัวนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับขุนเขา เขาสำรวจร่องรอยการดื่มของเพื่อนแล้วปรบมือให้อย่างเหลือเชื่อ "สุดมาก สุดยอดมากเลยว่ะ กูคิดว่าไอ้เหี้ยโชนคอแข็งแล้วนะมึงแม่งคอแข็งกว่าไอ้โชนอีก"

"กูก็ดื่มเรื่อย ๆ"

"ไหงมาคนเดียวเอ๊…น้องคนสวย ๆ นั่นไปไหนแล้ว" ปรินชะเง้อมองหน้ามองหลังเผื่อว่าเธอจะไปเข้าห้องน้ำหรือกำลังบริการแขกคนอื่นอยู่ "ไปไหนวะ"

"ไม่มา"

"อ้าว..แบบนี้พี่ขุนกูก็เหงาแย่เลยสิเนี่ย"

"พูดมากจริง แดก ๆ ไปเหอะน่า"

"กูถามจริง ๆ เถอะนะ มึงรู้จักน้องเขาเป็นการส่วนตัวเหรอ?"

"ไม่" ขุนเขาตอบเสียงเรียบพลางยกเหล้าขึ้นมาจิบเล็กน้อย ก่อนจะจุดบุหรี่สูบเพื่อผ่อนคลาย "กูแค่รู้สึกดีตอนที่มีคนคอยเอาใจเท่านั้น"

"อ่า เหมือนกันนั่นแหละ ใครก็ชอบเวลาสาว ๆ มาดูแลถึงที่แบบนี้" ปรินอมยิ้มกว้างเมื่อสาวชุดเดรสสีดำเดินเข้ามานั่งตัก ขุนเขาที่เห็นถึงกับส่ายหน้าไปมาเบา ๆ "น้องพอจะรู้จักคนที่สวย ๆ ที่ชอบมานั่งตักเพื่อนพี่ไหมครับ ทำไมวันนี้น้องเขาไม่มาล่ะ" ปรินหลุดปากถามจนได้

"อ๋อ..น้องเขามีเรื่องกับแขกนิดหน่อยค่ะ แต่เห็นบอกกลับไปทำงานส่งอาจารย์มั้ง น้องเขายังเรียนอยู่น่ะค่ะ"

"อ๋อ..เป็นแบบนี้นี่เอง"

ขุนเขาพ่นลมหายใจออกหนัก ๆ เขารู้สาเหตุแล้วว่าทำไมสภาพเธอถึงเยิ่นขนาดนั้น ที่แท้ก็มีเรื่องกับแขกที่คลับนี่เอง

"ไอ้ขุน คิดเหี้ยอะไรอยู่กูเรียกตั้งหลายรอบละ"

"เปล่า กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ" ขุนเขาลุกออกมาพลางกดโทรศัพท์มือถือเล่นไปด้วย

ปึก!

จู่ ๆ มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาชนไหล่จนขุนเขาเซไปด้านหลัง เขารีบเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋ากางเกงพลางมองหน้าผู้ชายที่เดินมาชน