บทที่ 2 ลำบาก

บทที่ 2 ลำบาก

หลายนาทีต่อมา

ขุนเขาสละพื้นที่ตรงหน้าอกแกร่งให้เพียงเธอได้ใช้คลอเคลียและซับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย เสื้อเขาเปียกเป็นวงกว้างแถมยังเปียกไปถึงผิวเนื้อด้านในอีกต่างหาก เมื่อร้องไห้ให้กับชีวิตน่าสมเพชตัวเองพอแล้วจึงผละออกจากอกแกร่ง มองคราบน้ำตาที่ตนเองเป็นคนสร้างขึ้นด้วยความรู้สึกผิด

"ขะ..ขอโทษนะคะ เดี๋ยวเพียงเอาไปซักให้นะ" ฝ่ามือน้อย ๆ ลูบคราบน้ำตาที่ยังเปียกปอนเบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับขุนเขาตรง ๆ "เพียงขอตัวกลับก่อนนะคะ เพียงคิดว่าเพียงทำงานให้คุณไม่เต็มที่"

"งั้นฉันไปส่ง จะได้เอาเสื้อให้เธอซักมาคืนด้วย" เด็กสาวทำหน้านิ่งอย่างใช้ความคิดหากแต่ริมฝีปากกลับขบเม้มเข้าหากัน ขุนเขาหลุดยิ้มเพราะเขาเดาใจเธอออกได้ไม่ยากเลย แววตาเอย สีหน้าเอยทุกอย่างล้วนแสดงออกมาจากความรู้สึกภายในใจเธอ

"ก็ได้ค่ะ แต่เพียงกลัวว่าจะทำให้คุณเดือดร้อน"

"ฮึ..ฉันไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว" ว่าจบขุนเขาก็ขยับตัวเพื่อให้เพียงเธอลุกขึ้นแล้วตัวเองก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาปรายตามองเพียงเธอแล้วจับมือเธอไว้หลวม ๆ ตั้งใจจะพาลงไปด้านล่างแต่เธอกลับรั้งมือเขาไว้ก่อน "ทำไม?"

"คุณมาช่วยเพียงแบบนี้..ไม่กลัวพวกนั้นตามไปรังควานเหรอคะ พวกมันคงไม่ยอมง่าย ๆ แน่"

"ฮึ ไม่กลัว ทำไมต้องกลัวด้วย?"

"ไม่รู้ค่ะ"

"ฉันก็คนมีมือมีตีนเหมือนกัน" เป็นครั้งแรกที่เขาได้พูดคุยกับเธอมากกว่าการนั่งนิ่ง ๆ ให้เธอนั่งบนหน้าตัก เพียงเธอเองก็รู้สึกแปลก ๆ เพราะไม่เคยคุยกับเขามากขนาดนี้ ทุกครั้งที่มาทำงานเขาก็แค่ให้เธอนั่งบนหน้าตักและดูเขาดื่มแค่นั้น ไม่ได้มีการพูดคุยอะไรกันเลย มากสุดก็แค่ขอไปเข้าห้องน้ำ ไม่ก็ไปเอาเหล้ามาเสิร์ฟอีก

"ค่ะ" เพียงเธอตอบกลับเสียงเบาก่อนจะถูกขุนเขาดึงแขนเบา ๆ ให้เดินตามลงไปชั้นล่าง เธอถกชายกระโปรงเดินตามเขามาจนถึงรถยนต์หรูคันหนึ่งที่จอดอยู่ในที่ของลูกค้าวีไอพี ขุนเขาเปิดประตูรถฝั่งที่นั่งข้างคนขับแล้วพยักหน้าให้เธอเป็นการบอกให้เข้าไปนั่งด้านใน

ภายในรถถูกปกคลุมด้วยไอความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในรถเพียงเธอที่ใส่ชุดเดรสเปิดไหล่เปิดอกรู้สึกหนาวจนตัวสั่นแต่ขุนเขาก็ไม่ได้หันมามองเธอจนกระทั่งรถขับเข้ามาในซอยห้องเช่า

"นั่นห้องเธอใช่ไหม" เขาถามหลังจากดับเครื่องยนต์แล้ว เพียงเธอปลดเข็มขัดแล้วตอบกลับเสียงเบา ขุนเขานั่งนิ่งไม่พูดอะไรต่อจนกระทั่งเด็กสาวเปิดประตูก้าวลงจากรถไป แต่เธอกลับเดินอ้อมมาฝั่งคนขับแล้วกวักมือทำสัญญาณให้เขาลดกระจกลง

"เข้าไปกินน้ำก่อนดีไหมคะ"

"…" ชายหนุ่มมองหน้าเจ้าของร่างบางเพียงนิด สมองกำลังประมวลผลตามคำพูดเธออยู่ ลงไปกินน้ำสักหน่อยคงไม่เป็นไรเดี๋ยวจะเสียน้ำใจคนชวน "อืม" หลังจากไตร่ตรองดีแล้วจึงตอบรับสั้น ๆ ในคอ

ขุนเขาเปิดประตูก้าวลงจากรถพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ขณะเดียวกันสายตาก็กวาดมองไปรอบ ๆ ราวกับเครื่องสแกนก็ไม่ปาน ที่แบบนี้เธออยู่ไปได้ยังไงไหนล่ะความปลอดภัย? สำหรับเขามันแทบไม่มีสิ่งน่าพึงประสงค์เลย รู้ตัวอีกทีเขายืนอยู่กลางห้องเช่าแคบ ๆ แล้ว ขุนเขายกมือขึ้นมาคีบบุหรี่ออกจากปากแล้วมองไปรอบ ๆ ห้องเล็กแคบที่มีเพียงที่นอนกับโต๊ะเครื่องแป้งหนึ่งตัว อ่อ! ถัดไปก็เป็นตู้เสื้อผ้าเล็ก ๆ อีกหนึ่ง ไหนล่ะห้องครัว(?)

"เธออยู่คนเดียว?" เขาถามเสียงเรียบ

"ค่ะ" แม้ภายนอกจะดูไม่น่าเข้ามาเท่าไรแต่ภายในสะอาดสะอ้านมาก ข้าวของเก็บเป็นระเบียบเรียบร้อยแม้กระทั่งผ้าห่มยังถูกพับเป็นระเบียบราวกับไม่เคยคลี่ใช้มาก่อน "น้ำค่ะ" เพียงเธอยื่นขวดน้ำดื่มให้ขุนเขาแล้วก้มหน้าลงเมื่อเขาหันมาสบตา