บทที่ 3 หาเรื่องใส่ตัว

บทที่ 3 หาเรื่องใส่ตัว

19:00

ขุนเขานั่งทำความสะอาดโต๊ะวางอุปกรณ์การสักอยู่ในห้องทำงานคนเดียว มีเพียงเสียงเพลงคลาสสิคเบา ๆ เท่านั้นที่ทำให้ความเงียบไม่ก่อตัวขึ้น

กริ่ง!

เสียงกระดิ่งตรงประตูทางเข้าร้านดังขึ้นทำใหเขาต้องปลีกตัวออกมาจากห้องทำงานส่วนตัว "มีอะไรเหรอครับ" ขุนเขาถามอย่างสุภาพ

"มาเจอคนชื่อขุน"

"ครับ ผมเอง" เขาถอดถุงมือยางสีดำออกแล้วหันมาสบตากับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่แต่ทว่ากลับมีผู้ชายสองคนเปิดประตูเข้ามาก่อน บดินทร์กับปกป้องเอียงคอมองขุนเขาอย่างมึนงงที่เห็นเขากำหมัดแน่นก่อนที่ทั้งสองจะซอยเท้าถี่ ๆ มายืนข้างเพื่อน

"มีไรวะ" ปกป้องกระซิบถาม

"ไม่รู้ คุณเขาน่าจะมาผิดที่มั้ง"

"งั้นพรุ่งนี้มาหาใหม่!" ว่าจบชายคนดังกล่าวก็เดินออกไปด้วยท่าทางหัวเสียอย่างหนักที่ถูกขัดจังหวะ

"มันคงไม่ได้หลงมาหรอก คงตั้งใจมาหาเรื่องกู" ขุนเขานั่งลงบนเก้าอี้ที่ไว้รับลูกค้าแล้วมองหน้าเพื่อนทั้งสองซึ่งกำลังมองเขาอยู่ตอนนี้ "ก็นี่ไง กำลังจะพูดแล้วนี่ไง"

"ไปมีเรื่องกับใครมา" บดินทร์ถามหน้าเครียด ปกติขุนเขาไม่ชอบหาเรื่องใครก่อน แต่ก็ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเมาแล้วไปก่อเรื่องไว้

"ไปช่วยเด็กคนหนึ่งจากการถูกทำร้ายมา พวกนั้นไม่ชอบใจมั้งเลยส่งคนมาหาเรื่องกูที่นี่"

"เดี๋ยวนะ เด็ก? เด็กที่ไหนวะ ทำไมต้องช่วย ทำไมต้อง..กูงงไปหมดแล้ว" ปกป้องทำหน้ามึนงงพร้อมกับเกาหัวเบา ๆ บดินทร์ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาแล้วกอดอกฟังขุนเขาพูดต่อ

"แล้วเวลามึงเห็นผู้หญิงถูกทำร้ายต่อหน้ามึงทนได้ป่ะถามจริง กูก็ช่วยตามที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้อะ" เขาอธิบายให้ปกป้องฟังจนเขายอมพยักหน้าตามอย่างเข้าใจ

"แล้วก็ถูกคุกคามแบบนี้น่ะเหรอ? คุ้มค่าไหม" บดินทร์ถามเสียงเรียบถ้าพวกนั้นบุกมาหาเรื่องขุนเขาถึงที่นี่ก็แสดงว่าพวกมันไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น "กูไม่ได้จะด่านะ แค่เป็นห่วงมึง แล้วถ้าพวกกูมาไม่ทันจะทำยังไง"

"ก็ต้องสู้" เขามีคำตอบสั้น ๆ แค่นี้ ไม่สู้ก็ถูกพวกมันกระทืบมีอยู่สองทางเลือกแค่นี้เองและแน่นอนขุนเขาไม่ยอมถูกกระทำฝ่ายเดียวแน่

"เออ ๆ ช่างเหอะกูว่ารีบเก็บของแล้วไปแดกเตี๋ยวดีกว่า" ว่าจบปกป้องก็เดินเข้าไปเก็บโต๊ะทำความสะอาดช่วยขุนเขาจนเสร็จ ส่วนบดินทร์รับหน้าที่ปิดร้านให้เขาเรียบร้อย

"ใครเลี้ยง"

"กู" บดินทร์ตอบแทบจะทันที

"โอเค"

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ คลับหรูที่ประจำ

เพียงเธอเดินโซเซเข้ามาในห้องแต่งตัวด้วยสภาพร่างกายที่ไม่เต็มร้อยเท่าไหร่

"ไม่สบายเหรอ"

"เป็นหวัดนิดหน่อยค่ะ" เธอตอบรุ่นพี่ที่สนิทกันก่อนจะลงมือแต่งหน้าและทำผมด้วยตัวเองจนเสร็จก็ใช้เวลานานเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม เพียงเธอหมุนตัวรอบหนึ่งเพื่อเช็กความพร้อมแล้วเดินไปสวมรองเท้าที่รุ่นพี่เลือกไว้ให้

หมับ!

"เดี๋ยวก่อน" รุ่นพี่จับแขนเธอไว้แน่น

"มีอะไรเหรอคะ"