บทที่ 5 อบอุ่นหัวใจ

บทที่ 5 อบอุ่นหัวใจ

เพียงเธอปิดประตูห้องแน่นหนาแล้วเดินกลับไปนั่งลงบนโซฟาตัวเดิมที่ใช้เป็นที่นอนตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา ความนุ่มนิ่มของมันเล่นเอาเธอปวดหลังเลยล่ะ กำปั้นน้อย ๆ ทุบเอวตัวเองเบา ๆ แล้วขยับไปทุบหลังด้วย ก่อนจะเดินดูรอบห้องขุนเขาเมื่อมีโอกาสตอนที่เขาไม่อยู่

"ว้าว..อันนี้ราคาท่าจะแพง" เธอมองชุดถ้วยน้ำชาที่ตั้งอยู่ในตู้โชว์ด้วยดวงตาแววตาเป็นประกาย เพียงเธอกำมือตัวเองแน่นเพื่อหักห้ามใจไม่ให้ยกขึ้นมาจับสิ่งของสวยงามตรงหน้าแล้วรีบหันหลังเดินกลับไปนั่งที่โซฟาตัวเดิม นี่ก็เพิ่งเจ็ดโมงเช้าเองจะให้เธอนั่งเหงา ๆ รอเขาจนถึงเที่ยงมันก็ยังไงอยู่

"เปิดทีวีดูก็ยังดี" ว่าแล้วก็กวาดสายตามองหารีโมททีวีแต่หาเท่าไรก็หาไม่เจอจนรู้สึกท้อใจ จนกระทั่งเห็นรีโมทอันหนึ่งที่คาดว่าจะเป็นรีโมททีวีแต่พอได้มาถือไว้ในมือแล้วกลับไม่กล้าเปิด เธอจึงเดินไปที่โต๊ะตั้งโทรศัพท์บ้าน "จะโทรไปถามพี่ขุนดีไหม.." เพียงเธอคิดไม่นานก็โทรไปหาพนักงานที่อยู่หน้าล็อบบี้ตามเบอร์ที่ติดไว้บนโต๊ะแล้วขอเบอร์โทรศัพท์ขุนเขามาก่อนจะโทรไปหาเขา

ณ ร้านสักลาย

"ไอ้ขุน..โทรศัพท์มึงดังอะ ให้กูรับให้ไหม" ปรินที่กำลังนั่งเล่นเกมอยู่ด้านนอกตะโกนเรียกขุนเขาที่ทำงานอยู่ในห้องอีกฝั่ง

"ใครโทรมาวะ" เขาตะโกนถามปริน

"แป๊บเดี๋ยวดูให้" ว่าจบปรินก็ชะเง้อมองเบอร์โทรที่ปรากฏอยู่หน้าจอแล้วตะโกนบอกเขาไป "น่าจะเป็นเบอร์ห้องมึงไหมวะ ลงท้ายด้วยศูนย์สองอะ" ทันทีที่ได้ยินแบบนั้นขุนเขาก็รีบลุกออกมารับสายขณะที่ยังทำงานให้ลูกค้าอยู่ "อะไรวะไอ้นี่..ลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนเมียโทรมาตามกลับบ้าน"

"ว่าไง"

(พะ..พี่ขุนเขาไหมคะ)

"บอกแล้วไงว่าห้ามหยิบจับอะไรในห้องฉัน"

(คือเพียงแค่จะโทรมาถามพี่ขุนว่าเปิดทีวีได้ไหม เพียง..เหงา)

"ได้ แค่มันต้องใช้ระบบเสียง"

(คะ?) เพียงเธอที่อยู่ปลายสายทำหน้ามึนงงอย่างหนัก เดี๋ยวนี้โทรศัพท์เขามีสั่งการด้วยเสียงแล้วเหรอ เธอหัวโบราณที่ชินกับการกดรีโมทเปิดทีวีหรือเทคโนโลยีมันไปไกลกว่านั้นแล้วเนี่ย

"พูดคำว่า…ทีวีที่รัก ฉันอยากเปิดเธอ" คำพูดของขุนเขาที่เอ่ยบอกคนปลายสายแต่ทว่าคนที่อยู่ด้วยกันกับเขากลับได้ยิน

"ที่รัก…อยากเปิดเธอ..โห! ไอ้ห่านี่ร้ายกาจจริง แอบซุกหญิงไว้แดกเองเหรอวะ เห็นเงียบ ๆ แบบนี้ร้ายกาจไม่เบา" ปรินพึมพำกับตัวเองเสียงเบาแล้วเงี่ยหูฟังอีก แต่เหมือนขุนเขาจะรู้ตัวเดินออกไปคุยไกล ๆ อีก

(คะ?..ให้พูดแบบนั้นแล้วมันจะเปิดเองเหรอ)

"อืม" เพียงเธอรู้สึกกระดากปากที่ต้องพูดแบบนั้นแม้จะอยู่ในห้องคนเดียวก็เถอะ "ไหนพูดให้ฉันฟัง"

(เอ่อ..)

"ถ้าไม่พูดตอนนี้ โทรมาอีกทีไม่รับสายแล้วนะ ฉันจะทำงาน" น้ำเสียงเริ่มเข้มขึ้นขณะที่อีกฝ่ายไม่กล้าพูดแบบนั้นให้เขาฟัง เธอคิดว่าพูดคนเดียวมันน่าจะดีกว่าที่ต้องมาพูดให้เขาฟัง

(ทีวีที่รัก..ฉันอยากเปิดเธอ โอ๊ะ! เปิด เปิดแล้วค่ะ)

ตู๊ด…

ขุนเขาที่ตั้งท่าจะตอบกลับก็ไม่ทันแล้ว เขาส่ายหน้าน้อย ๆ แล้วกลับเข้าไปทำงานต่อ ปรินที่แอบนั่งฟังอยู่ก็รีบโทรหาปกป้องกับธันวาทันที

(มีไรวะโทรมาแต่เช้า) ปกป้องที่อยู่ในสายถามก่อน

(กูง่วง..) ธันวาหาวเสียงดัง

"กูมีอะไรจะพูด"

(เรื่องไร) สองหนุ่มถามขึ้นพร้อมกันปรินหันไปมองต้นทางแล้วบอกคนปลายสายเสียงเบา

"ได้ขุนมันคุยโทรศัพท์ ที่รักอย่างนั้นอย่างนี้ อยากเปิดกันด้วยนะ ไอ้นี่แม่งร้ายมาก"

(มันคุยกับใครวะ กิ๊กเหรอหรือเด็ก) ปกป้องถามกลับ

"ไม่แน่ใจ แต่กูว่ามันซุกกิ๊กไว้แดกเองแน่นอน พูดกันหวานเชียว"

(เออ เดี๋ยวค่อยคุยได้ไหมล่ะ กูนอนก่อน)

(เออกูเหมือนกัน) ธันวาว่าตามปกป้องก่อนที่ทั้งสองจะตัดสายปรินไป

"สงสัยกูต้องรับบทนักสืบอีกแล้วสินะ.." ปรินหรี่ตามองแล้วเดินกลับไปนั่งที่โซฟาเหมือนเดิมในขณะที่ขุนเขายังนั่งทำงานอยู่ในห้อง