บทที่ 6 ความสุขรอคุณอยู่แค่คลิก

บทที่ 6 ความสุขรอคุณอยู่แค่คลิก

พรึบ!

กระเป๋าเสื้อผ้า ถุงใส่ของอีกหลายถุงถูกวางลงบนพื้นกลางห้องโถง ขุนเขายกมือปาดเหงื่อออกจากกรอบหน้าแต่จู่ ๆ ก็มีผ้าสะอาดเย็นเฉียบมาทาบที่แก้มเขาทำเอาสะดุ้งโหยงเลยล่ะ ก่อนจะปัดมือเพียงเธอออก

"ทำอะไร"

"เพียงเห็นพี่มาเหนื่อย ๆ เลยเอาผ้าเย็นมาซับหน้าให้ค่ะ" เธอยิ้มให้น้อย ๆ ก่อนจะยัดผ้าเย็นใส่มือขุนเขาทั้งที่เขากำลังจะยื่นหน้าให้เธอเช็ดเหงื่อให้ 'เก้อเลยกู..' เขาหยิบผ้ามาซับเหงื่อเองแล้วก้มมองเด็กสาวที่กำลังตรวจเช็กของ

"ลืมสายชาร์จโน้ตบุ๊กค่ะ เพียงลืมชาร์จไว้ด้วย.." เธอย่นหัวคิ้วเข้าหากันเงยหน้าขึ้นมาสบตากับขุนเขาที่ยืนมองเธออยู่

"นั่นมันเรื่องของเธอ ไม่รอบครอบเอง" เขาปลีกตัวเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วเปิดไอแพดทำงานต่อ เพราะคิดว่าเย็น ๆ จะพาเพียงเธอไปดูห้องก่อนเข้าร้าน ขุนเขามองโน้ตบุ๊กที่ไม่ได้เปิดใช้งานจึงเอ่ยเรียกเพียงเธอ "เพียง" คงเป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเธอ

"คะ?" เพียงเธอหันขวับไปมองเจ้าของเสียงทันที

"ฉันให้ยืมใช้ก่อน" เพียงเธอยิ้มให้เขา แววตาเธอเป็นประกายแวววาวจนขุนเขาต้องเบือนหน้าไปมองทางอื่นในตอนที่เธอเดินเข้ามาเอาโน้ตบุ๊ก แล้วทำงานต่อ

เพียงเธอนั่งทำงานส่งอาจารย์จนถึงหกโมงเย็น ขุนเขาปิดไอแพดแล้วเดินมาหาเธอ

"ออกไปดูห้องกัน" เขาเอ่ยชวนเธอพลางเดินไปเอากระเป๋าสะพาย เพียงเธอตอบรับเสียงหวานแล้วรีบเคลียร์งานที่ทำค้างไว้ก่อนจะรีบวิ่งตามหลังขุนเขาไป

"อยากได้ห้องแบบไหน เป็นอพาร์ตเมนต์หรือห้องเดี่ยว" ขุนเขาหันมาถามคนที่นั่งเงียบตั้งแต่ขึ้นรถมา เพียงเธอทำหน้าเหลอหลาเมื่อถูกถามเพราะเมื่อกี้เธอเผลอใจลอยคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

"อยากได้..เอาเป็นอพาร์ตเมนต์ก็ได้ค่ะ"

"อืม" ขุนเขารับคำแล้วพาเธอขับรถวนหาอพาร์ตเมนต์และเขาก็ช่วยดูความเรียบร้อยทั้งภายนอกและภายในที่พัก แต่ก็ไม่มีที่ไหนถูกใจเลยเพราะความปลอดภัยไม่ได้เรื่อง

"แต่ตอนนี้เพียงไม่ค่อยมีเงินนะคะ คือตอนนี้ต้องจ่ายค่าเทอมด้วย..ขอเพียงเก็บเงินอีกสักนิดได้ไหม ถ้าเงินพอแล้วจะรีบย้ายออกจากห้องพี่ขุนเลยค่ะ หรือให้พี่ขุนคิดเงินได้เลย เป็นรายเดือนก็ได้" ขุนเขาพ่นลมหายใจออกยาว ๆ รู้สึกรำคาญกับเสียงเจื้อยแจ้วของเพียงเธอ

"พูดมาก"

"เอ่อ.." เธอเม้มปากแน่นแล้วนั่งนิ่งจนกระทั่งรถยนต์หรูเลี้ยวมาจอดเทียบฟุตพาทหน้าร้านขายข้าวมันไก่ เธอจำได้ว่าเคยมากินครั้งหนึ่งและมันอร่อยมาก ในขณะที่เพียงเธอกำลังคิดอยู่ขุนเขาที่ลงจากรถก่อนแล้วก็เดินเข้าไปนั่งในร้านแล้วจ้องเพียงเธอเขม็ง

"นั่งรอให้ประธานมาตัดริบบิ้นเชิญลงจากรถเหรอ" เขาส่ายหน้าเบา ๆ อย่างระอาใจแล้วสั่งไก่สับกับเครื่องในไปหนึ่งจานใหญ่และข้าวอีกสองจาน เพียงเธอนั่งตัวลีบไปกับเก้าอี้ตั้งแต่ขุนเขาประชดประชันเมื่อกี้แล้ว ไม่นานของที่สั่งก็มาเสิร์ฟ "คราวนี้ต้องบอกให้กินไหมถึงจะยอมกิน?"

"กินแล้ว.." เธอยู่ปากเข้าหากันเล็กน้อยแล้วตักข้าวใส่ปากเคี้ยวตุ้ย ๆ จนแก้มทั้งสองข้างป่องขณะเดียวกันอีกฝ่ายก็ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอย่างเดียวจนอิ่ม เพียงเธอที่เห็นเขากินอิ่มแล้วก็รีบกินจนข้าวหมดเหมือนกัน

"ปาก" ขุนเขาแตะปลายนิ้วลงที่ริมฝีปากตัวเองเป็นการบอกเพียงเธอว่าข้าวติดปากแต่เธอกลับเลิกคิ้วถามเขากลับซะ "ไปส่องกระจกก่อนไหม" เขาวางเงินค่าข้าวไว้บนโต๊ะแล้วเดินไปหยิบน้ำดื่มมาสองขวด

"ขอบคุณค่ะ" ในตอนที่ขุนเขายืนขวดน้ำให้เพียงเธอแล้วกำลังจะเดินผ่านไปเขาก็เหลือบเห็นเม็ดข้าวติดผมเธออีก

"กินข้าวยังไงให้ข้าวติดผมวะ" เขายกมือขึ้นมาหยิบเม็ดขาวออกให้แล้ววางลงบนฝ่ามือเพียงเธอ แล้วเดินไปขึ้นรถก่อน

"ดุจัง.." เด็กสาวพึมพำเสียงเบาก่อนจะรีบตามไปขึ้นรถ

19:00

ขุนเขาพาเพียงเธอหาห้องพักจนถึงหนึ่งทุ่มตรง และได้พาเธอมาที่ร้านสักด้วยเพราะมีนัดสักลูกค้าผู้หญิงสองคน

"นี่ร้านพี่ขุนเหรอคะ"