EP3 : หลอกล่อเด็กน้อย (1)

18 : 36 น.

ฝันหวานนั่งมองกล่องอาหารแล้วก็โดนัทจำนวนหนึ่งบนโต๊ะทานข้าว เธอกลับมาถึงห้องพักแล้วแต่สมองก็ยังคงเบลอเหมือนเดิม ไม่คิดว่าท่านประธานจะเป็นคนเอานี่ฝากมาให้เธอ

ในนั้นยังมีการ์ดเล็กใบหนึ่งที่มีข้อความเขียนเป็นลายมือสวยงามว่า ‘อย่ากินแต่ขนม กินข้าวด้วย’ พร้อมกับลงท้ายด้วยชื่อของเขา นั่นก็คือแดเนียล ราวกับต้องการย้ำว่าเขาเป็นคนมอบมันให้กับเธอจริงๆ

“อะไรของเขาเนี่ย...” เธอยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ ไม่รู้ว่าตัวเองไปทำตัวสนิทสนมกับเขาตอนไหน เพราะเธอเพิ่งจะเข้าทำงานวันแรกด้วยซ้ำ

“ช่างเถอะ...ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องเปลืองเงินซื้อกับข้าว”

แม้ว่าเธอจะไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินมากมาย แต่ก็ดีกว่าถ้าได้ประหยัดไปอีกมื้อ

ไม่นานฝันหวานทานอาหารในกล่องจนหมด ตามด้วยโดนัทชิ้นโตอีกสองชิ้น แล้วไปนั่งดูทีวีให้อาหารย่อยสักพัก แต่เสียงมือถือก็ดังขึ้นเสียก่อน

Trrrrrrrrrrrrrrr

Trrrrrrrrr

ติ๊ด!

“ว่าไง เลิกเรียนแล้วหรือยัง?” ฝันหวานหยิบมือถือมากดรับสาย คุยกับน้องชายเพียงคนเดียวด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“อื้อ พี่ทำงานวันแรกเป็นไงบ้าง? มีคนว่าอะไรหรือเปล่า? รู้สึกอึดอัดไหม? เหนื่อยมากหรือเปล่า?” ต้นกล้ารัวคำถามใส่พี่สาวสุดที่รักไม่หยุด เป็นห่วงว่าเธอไปอยู่คนเดียวในห้องเช่า แถมยังเพิ่งเริ่มงานใหม่จะปรับตัวไม่ทัน

“พี่ตอบไม่ทันแล้วเนี่ย...เอาเป็นว่าพี่ก็มีความสุขดี ไม่ได้อึดอัดอะไรหรอก พี่ๆ ที่ทำงานก็น่ารักมากเลยนะ”

ถ้าไม่นับพนักงานหญิงในตึก A สุดหรูที่ท่านประธานอยู่นั่นนะ...

[งั้นก็ดีแล้ว...ตอนนี้ผมก็เริ่มหางานพิเศษทำแล้วนะ พี่ไม่ต้องห่วงเรื่องค่าใช้จ่ายของผมล่ะ ผมโตขนาดนี้แล้วไม่ยอมขอเงินพี่ตลอดไปแน่ๆ]

“จ้าๆ...ถ้าได้งานแล้วก็ทำให้เต็มที่ แต่อย่าหักโหมมากจนเกินไปล่ะ มีอะไรให้พี่พอช่วยได้ก็บอกนะ พี่ยังพอมีเงินเก็บเหลืออยู่” เธอกับน้องชายสนิทกันมากแม้จะอายุห่างกัน 4 ปี เนื่องจากในครอบครัวก็เหลือกันอยู่แค่สองพี่น้อง พ่อแม่ก็ตายจากไปนานแล้ว ญาติที่มีอยู่น้อยนิดก็ไม่เคยคิดจะติดต่อมาเลยสักคน

เธอจึงเป็นเหมือนเสาหลักของครอบครัว คอยทำงานพิเศษระหว่างช่วงที่เรียนไปด้วย แล้วส่งเสียให้กับน้องชายเพียงคนเดียวซึ่งตอนนี้ก็กำลังอยู่มัธยมปลายปีสุดท้ายแล้ว

ต้นกล้าเป็นเด็กหัวดีแถมยังมีแผนจะเรียนต่อแพทย์ เธอจึงยิ่งต้องมุ่งมั่นหาเงินส่งน้องชายให้ได้ศึกษาทุกอย่างที่เขาควรจะได้รับ แม้จะใช้เงินจากเธอแต่เขาก็ไม่ได้ใช้อย่างสุรุ่ยสุร่าย จ่ายเฉพาะสิ่งที่จำเป็นจริงๆ เท่านั้น

[ผมบอกแล้วไงว่าไม่ต้องห่วงผมหรอก ยังไงคราวนี้ผมก็ได้งานแน่ๆ นักร้องคนเก่าลาออก คนหล่อๆ แถมเสียงดีอย่างผมไปสมัครเขาต้องรับเข้าทำงานแน่นอน]

“ให้มันจริงเถอะ...ยังไงก็ตั้งใจเรียนเข้าล่ะ อย่าให้รู้ว่าแอบเถลไถลที่ไหนเชียวนะ”

[คร้าบๆ รับทราบแล้วครับคุณผู้หญิง กระผมจะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ซุกซนแน่นอนครับ]

ต้นกล้าพูดล้อเลียนอย่างสนุกสนาน ฝันหวานมั่นใจว่าตอนนี้น้องชายตัวแสบต้องทำหน้าทะเล้นมากแน่ๆ

“อือๆ...งั้นแค่นี้นะ พี่ไปอาบน้ำก่อน มีอะไรก็โทรหาแล้วกัน”

[ครับผม!]

เธอยิ้มพลางส่ายหัวเบาๆ กดวางสายแล้วลุกจากโซฟาหยิบผ้าขนหนูสีขาวไปอาบน้ำชำระร่างกายอย่างสบายใจ เลยไม่ได้ยินเสียงมือถือที่มีเบอร์แปลกโทรมาหาเธอนับสิบสาย...

@เพนต์เฮาส์