บทที่ 101

พิภพที่กำลังเดินตามเหมือนฝันเข้าไป หันกลับมามองเมื่อได้ยินคนถามว่ารถของใคร

พอเห็นแล้วว่ารถคันนั้นเป็นของใคร สายตาคมก็ได้ตวัดมองมาที่น้องสาว เห็นรอยยิ้มนั้นก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ ถึงแม้ว่าทั้งสองจะไม่ใช่พี่น้องพ่อแม่เดียวกัน แต่ความผูกพันไม่ต่างไปจากคนที่เกิดมาท้องเดียวกันเลย

ชายหนุ่มปล่อยให้เจ้าสาวเข้าไปแต่งตัวก่อน ส่วนตัวเขาก็เดินออกมา

"ฉันดีใจนะที่เห็นนายมางานนี้"

"พอดีว่าเคลียร์งานเสร็จแล้ว"

"หึ.. ยังไงก็ขอบใจแล้วกัน" ว่าแล้วพิภพก็ขอตัวเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าปล่อยให้ผัวเมียได้คุยกัน

"ทำไมไม่นั่งเครื่องมาล่ะคะ" น้ำอิงเห็นว่าเขาขับรถมาเอง คงจะออกจากบ้านตั้งแต่ตอนที่วางโทรศัพท์

"เที่ยวบินหมด" แทนคุณให้เลขาโทรไปเช็คเที่ยวบินดูแล้ว พอรู้ว่าไม่มีเที่ยวบินในคืนนั้น เขาก็เลยต้องได้ขับรถมาเพื่อให้ทันงาน

"คุณเหนื่อยแย่เลย ไปพักก่อนดีกว่า" น้ำอิงก็เลยมองหาสถานที่เพื่อให้เขาได้พักผ่อน เธอก็เพิ่งมาถึงเหมือนกันยังไม่รู้ว่าตรงไหนที่จะพักได้

เฉลิมชัยและกมลชนกเลือกบ้านของตัวเองเป็นที่หมั้นหมาย ส่วนงานเลี้ยงตอนเย็นมีจัดขึ้นที่โรงแรมในตัวจังหวัด ที่เลือกบ้านเพราะอยากให้ทุกคนได้เห็นว่าเจ้าสาวโตมาแบบไหน เพราะถ้าลูกสาวจะไปเป็นลูกสะใภ้มหาเศรษฐี พวกเขาต้องรับได้ก่อน

ชาวบ้านเกือบทั้งหมู่บ้านคนไหนที่ไม่ได้มาช่วยงานต่างก็มายืนดู และก็เหมือนหมู่บ้านอื่น ที่บางคนไม่อยากเห็นใครได้ดีกว่า ก็จะนินทาไปว่าเหมือนฝันคงจะไปจับลูกคนรวยได้

พอได้เห็นสินสอดทองหมั้นแล้ว ต่างก็ตาลุกวาว เพราะมูลค่าคงไม่ต่ำกว่าร้อยล้าน..

งานหมั้นดำเนินมาจนถึงช่วงสุดท้าย เจ้าบ่าวสวมแหวนเพชรวงใหญ่ให้กับเจ้าสาว พิภพไม่ปฏิเสธสิ่งที่พ่อจัดหามาให้ เพราะเขาอยากให้เธอมีหน้ามีตา ถ้าด้วยน้ำพักน้ำแรงของเขาคงทำไม่ได้แบบนี้แน่

หญิงสาวที่อยู่ในชุดไทยสีหวานแบบสวยงาม ได้ก้มลงกราบตักของผู้ชายที่เธอฝากชีวิตไว้ด้วย

จนงานหมั้นผ่านไป ทุกคนก็ได้ถูกเชิญมาที่โรงแรม ..โรงแรมแห่งนี้ถูกเหมาทั้งโรงแรมเพื่อจัดงานแต่งให้กับลูกชายคนเล็กของนักธุรกิจอันดับต้นๆ ของประเทศ และแน่นอนว่านักข่าวต้องจับตามองเรื่องนี้

ซึ่งแวดวงธุรกิจและนักข่าวไม่มีใครรู้เลยว่าทัตเทพยังมีลูกชายอีกคน แต่ไม่มีใครกล้าเข้ามาถามซอกแซกเรื่องครอบครัว

พิภพไม่คิดว่าท่านจะจัดการทุกอย่างได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง เพราะงานของเขาออกมาสมบูรณ์มาก

"แม่สวยจังเลยครับ" เจ้าสาวและแม่อยู่ตรงหน้าของเขาพร้อมกัน แต่พิภพเลือกที่จะชมแม่ก่อน เพราะเพิ่งเคยเห็นท่านได้แต่งตัวสวยแบบนี้

"เราชมผิดคนหรือเปล่า" นางหันไปมองลูกสะใภ้

"ไม่ผิดหรอกครับ แม่ของผมสวยจังเลย" ชายหนุ่มเดินเข้าไปโอบกอดแม่ก่อน ถ้าท่านเลือกที่จะไม่เลี้ยงเขาก็ได้ แต่ท่านยอมลำบากเลี้ยงเขามาจนโต โดยทิ้งชีวิตทั้งหมดของตัวเองเพื่อทุ่มเทให้กับผลผลิตที่ถูกผู้ชายคนหนึ่งย่ำยีมา

"ลูกชายแม่ก็หล่อมากเลยนะ" ทั้งสองกอดกันได้ครู่หนึ่งนางก็เลยหันไปหาลูกสะใภ้อีกครั้ง แล้วเอื้อมมือไปขอจับ

"ขอบใจนะ ที่ต่อจากนี้เราจะรับช่วงดูแลเขาแทนแม่"

เหมือนฝันไม่รู้จะพูดอะไร..เธอได้แค่พนมมือยกขึ้นไหว้

พอเสร็จจากแม่ ปราณีก็เลยหันไปหาคนสำคัญของลูกชายอีกคน นางไม่ได้บอกออกมาเป็นคำพูดว่าลูกต้องทำยังไง แต่มองแค่สายตาพิภพก็รู้แล้ว เขาก็เลยจูงมือเธอให้เดินเข้าไปหาท่าน

"ขอบพระคุณมากนะครับ" ชายหนุ่มไหว้เพื่อเป็นการขอบพระคุณ แต่ก็ไม่มีคำว่าพ่อออกมาจากปากเขาเลย ซึ่งไม่มีใครบังคับเขาได้ เพราะมันต้องออกมาจากห้วงลึกของจิตใจเขาจริงๆ

"ขอบพระคุณมากนะคะคุณพ่อ" เหมือนฝันไม่รู้หรอกว่าอะไรที่มันคาใจเขาอยู่ถึงพูดออกมาไม่ได้ แต่สำหรับเธอแล้ว ท่านคือพ่อของสามี