บทที่ 103

"ผมว่าคุณพ่อนั่งเครื่องกลับแบบสบายๆ ดีกว่าครับ"

"พ่ออยากนั่งรถกับเรามากกว่า" ใจหนึ่งก็พะวงเพราะคนที่อยู่ในโรงแรมยังไม่ออกมา แต่คนข้างนอกจะกลับแล้ว ถ้าไปกับคนนี้เดี๋ยวอีกคนคิดว่าทิ้งเขาไว้ แต่ถ้าให้คนนี้กลับก่อนก็คงจะคิดว่าเห็นอีกคนสำคัญกว่า นี่มันคือความลำบากใจของคนที่เป็นพ่อแม่ ซึ่งพวกท่านก็มีความรักให้กับลูกทุกคนเท่ากันอยู่แล้ว

"ให้คุณลุงกลับด้วยนะคะ ถ้าเหนื่อยเราก็จอดพักที่ไหนก่อนก็ได้นี่" น้ำอิงช่วยพูดอีกแรง

"ถ้าจะกลับก็ขึ้นสิครับ"

"แต่ว่า.." ท่านมองกลับไปที่โรงแรม แม่กับลูกยังไม่ออกมาเลย

"คุณพ่ออย่าฝืนดีกว่าครับ" ถึงแม้พ่อจะไม่พูดอะไรออกมาเขาก็ดูออก

"รออีกสักพักก่อนได้ไหมลูก"

"ผมรอมาจนอายุจะครึ่งค่อนชีวิตแล้วครับ" ความจริงประโยคที่เขาพูดไม่ได้เกี่ยวกับรอใครออกมาจากโรงแรมเลย สิ่งที่เขาสื่อให้พ่อรู้คือเขารอความจริงจากปากของพ่อ แต่ท่านก็ไม่พูดอะไรให้เขารับรู้เลย และนี่แหละที่เขาเรียกว่าความลับไม่มีในโลก

"คุณแทนคะ" น้ำอิงไม่รู้ว่าจะเห็นใจใครก่อนดี เธออยากให้ทั้งสองหันหน้าเข้ามาพูดคุยปรับความเข้าใจหรืออะไรก็ได้ที่ไม่ใช่หันหลังให้

"คุณจะกลับพร้อมผมไหม" ชายหนุ่มหันไปถามภรรยา

"คุณจะทิ้งฉันไว้ข้างหลังอีกคนหรือคะ" น้ำตาหญิงสาวหยดลงมาเมื่อพูดประโยคนี้ เธออยากให้เขารู้ว่าสิ่งที่เขากำลังตัดสินใจทำ มันคือการทิ้ง ทิ้งทุกอย่างทิ้งทุกคนไว้ข้างหลัง

"ออกมากันแล้ว" ทัตเทพมองกลับไปอีกครั้งก็เห็นน้องสาวเดินออกมาพร้อมกับปราณีและลูกชาย

พอออกมาเห็นว่าพี่ชายยืนคุยอยู่กับลูกสาวและลูกเขยอิงนภาก็เลยชวนทุกคนเดินมาทางนี้ก่อน

"แม่ก็นึกว่าเรายังไม่ลงมากัน"

"คุณแทนว่าจะขับรถกลับเองค่ะแม่"

"เอาไงดีหรือเราจะนั่งรถกลับกันคะ" อิงนภาก็เลยหันไปถามพี่ชาย เพราะเรื่องเที่ยวบินก็ได้จัดการไว้แล้ว

"ทุกคนขึ้นเครื่องไปเถอะครับ ผมขับรถมาก็เลยต้องได้ขับกลับ" แทนคุณไม่อยากเป็นตัวปัญหา

"ถ้างั้นก็ดีเหมือนกัน ป่ะ คุณภรรยาเราขึ้นรถกันดีกว่า" ว่าแล้วพิภพก็คว้ามือของเหมือนฝันเดินไปเปิดประตูด้านหลังรถคันที่แทนคุณกำลังจะก้าวขึ้น

พวกผู้ใหญ่ต่างก็มองหน้ากัน ไม่รู้ว่าพิภพจะทำอะไร แต่เหตุการณ์ที่ตึงเครียดอยู่เมื่อสักครู่ก็ผ่อนคลายลงมาก

"ถ้าใครรู้ว่ากระดูกตัวเองไม่ดี ก็ไปนั่งเครื่องกลับซะนะครับ" พิภพหันมาพูดก่อนที่จะขึ้นรถไปโดยที่เจ้าของรถไม่ได้เชิญ

"เรามาขึ้นรถตู้กันดีกว่า" อิงนภาก็เลยพยุงพี่ชายมาที่รถตู้เพื่อจะพาไปนั่งเครื่องบินกลับ

"เดี๋ยวฉันกลับรถโดยสารก็ได้" แต่ปราณีไม่ยอมขึ้นรถตู้ด้วย

"พี่จะนั่งรถโดยสารได้ยังไง"

"พวกเราจะไปกรุงเทพฯ กันไม่ใช่เหรอ พี่นั่งรถแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็ถึงบ้านแล้วไปกันเถอะ"

"พี่อย่าทำแบบนี้สิ เห็นไหมตาภพออกไปกับตาแทนแล้ว"

ถึงแม้น้องชายจะเป็นคนช่วยพูดแต่ปราณีก็ยังไม่ขึ้น เพราะเจ้าของเขาไม่ได้ชวนสักหน่อย

"ไปด้วยกันนะ"

คิดยังไม่ขาดคำทัตเทพก็เอ่ยชวน แต่นางจะไปในฐานะอะไร