บทที่ 104

ที่ตรวจครรภ์ถูกวางลงตรงหน้าของทุกคน ปราณีเป็นคนจับขึ้นมาดูเป็นคนแรก

"ใช่ไหมครับแม่" ที่จริงพิภพก็อ่านดูแล้วว่าถ้าท้องมันจะขึ้นสองขีด แต่เขาอยากจะถามแม่ให้แน่ใจอีกครั้ง

"ฉันกำลังจะเป็นย่าเหรอ" ปราณีไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว ไม่คิดว่าจะมีข่าวดีไล่เลี่ยกันแบบนี้ เรื่องแรกก็เรื่องแต่งงานของลูกชาย วันต่อมาก็รู้ข่าวว่าลูกสะใภ้ท้อง

อีกคนที่ดีใจไม่ต่างกันเลยก็คือคนที่เป็นปู่ แต่ทัตเทพไม่รู้จะพูดอะไร

"น้าดีใจด้วยนะ นี่แสดงว่าเราได้เลี้ยงหลานพร้อมกันสองคนเลยใช่ไหมเนี่ย" อิงนภาหันไปมองลูกสาวที่นั่งอยู่ตรงนั้นด้วย

"อิงดีใจด้วยนะฝัน"

เหมือนฝันทำได้แค่ส่งยิ้มให้กับทุกคนที่แสดงความยินดี ส่วนความรู้สึกของเธอในเวลานี้มันมากกว่าคำยินดีทั้งหมดทั้งปวง

พอร่วมทานข้าวเย็นกันเสร็จพิภพก็เลยพาภรรยากลับเข้ามาพักผ่อนในห้อง

"ยาค่ะ" หญิงสาวหยิบยาในกระเป๋าตัวเองออกมาส่งให้กับเขา

"ขอกอดลูกกอดเมียนานๆ หน่อยไม่ได้เหรอ" เขารู้ชะตากรรมตัวเองดี ว่าถ้ากินยาแล้วยังไงก็ต้องหลับ

"ได้กอดแน่ค่ะ กลัวแต่คุณจะเบื่อน่ะสิ" เพราะเธอเพิ่งจะท้องยังอีกหลายเดือนกว่าจะคลอด

"ดีใจจังเลย" เขาก็เป็นอีกคนที่ไม่รู้จะพูดอะไร นอกจากคำนี้แล้ว

"จริงเหรอคะ"

"จริงสิ..ผมอุตส่าห์พยายามเลยนะเนี่ย" จะไม่พยายามได้ยังไงทุกดอกเขาปล่อยแบบเน้นๆ

"ค่ะคุณคนเก่ง แต่ตอนนี้คนเก่งต้องกินยาแล้วค่ะ"

อีกห้องหนึ่งที่อยู่ใกล้กัน..

"นอนแล้วหรือคะ" น้ำอิงส่งลุงเข้านอนแล้วก็กลับมาที่ห้องเห็นว่าสามีนอนอยู่บนเตียง "สงสัยจะเหนื่อย" พอไม่ได้ยินเสียงตอบเธอก็เลยเดินไปห่มผ้าให้กับเขา

พอภรรยาเดินเข้าไปอาบน้ำจากที่หลับตาอยู่เขาก็ค่อยๆ ลืมมันขึ้น

เช้าวันต่อมา.. รถก็ได้มุ่งหน้าเข้ากรุงเทพฯ

ใช้เวลาอยู่บนรถอีกหลายชั่วโมง..ก็ได้มาถึงคฤหาสน์หลังงามของตระกูลเทพประทาน

"เข้าไปข้างในกัน" ทัตเทพเป็นคนชวนปราณี เมื่อเห็นว่านางกำลังกวาดสายตามองไปทั่ว ..ที่ปราณีมองเพราะนางเคยมายืนอยู่ตรงนี้เมื่อหลายสิบปีที่แล้ว และภาพเก่าๆ ก็ค่อยๆ เด่นชัดขึ้นมา

"ถ้าเธอยังเป็นคนอยู่ ก็ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ" มันคือประโยคที่ยังดังอยู่ในความทรงจำตลอดมา

"แม่ครับ" พิภพเห็นว่าเหมือนแม่ไม่ได้ยินเสียงที่พ่อพูด เขาก็เลยเดินเข้ามาหา

"พิภพ.."

"แม่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

"เรากลับบ้านกันเถอะลูก" นางไม่น่ากลับมาที่นี่อีกเลย ขณะที่พูดสายตานางก็มองไปดูใบหน้าลูกชายของคนที่ขับไล่นางออกไปจากบ้าน

"แม่เป็นอะไร" พิภพพยายามจะเรียกสติของแม่กลับมา

"อย่าไปเลยนะ อยู่ที่นี่ด้วยกัน" ทัตเทพกลัวว่าปราณีจะพาลูกไปจากตัวเองอีก

"บ้านหลังนี้ไม่มีที่ให้ฉันกับลูกอยู่หรอกค่ะ ฉันขอกลับไปอยู่ที่ของฉันนะ"

"ที่นี่มันเป็นที่ของพวกคุณ แล้วพวกคุณจะไปไหนอีก" แทนคุณคิดว่าตัวเองต้องพูดอะไรแล้ว "คนที่สมควรจะไปเป็นผมมากกว่า"

ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็หันมองดูหน้าของคนที่พูด