บทที่ 105

"ให้ผมนอนห้องเก่าเลยไหมครับ"

ปราณีหันมองมาดูลูกชายเมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ เพราะเหมือนว่าลูกชายเคยมาค้างที่บ้านหลังนี้แล้วเหรอ

"แล้วแต่ลูกจะเลือกเลย พ่อคงขึ้นไปชั้นบนด้วยไม่ได้"

"ถ้างั้นเดี๋ยวผมพาฝันไปพักผ่อนก่อนนะครับ" ชายหนุ่มลุกขึ้นแล้วจูงมือภรรยาให้เดินตามขึ้นไป เขาต้องยอมรับสภาพตัวเองได้แล้ว ว่าต่อจากนี้ไปทำงานหนักอีกไม่ได้ และเขาไม่ยอมปล่อยให้ลูกเมียอดตายแน่ ต่อจากนี้ไปคงต้องปล่อยให้เป็นไปตามวาสนาแล้วล่ะ

ปราณีมองตามหลังลูกชายกับลูกสะใภ้ขึ้นไป นางทำอะไรไม่ถูก เพราะตอนนี้น้องสะใภ้กับน้องชายก็เอาของไปเก็บที่ห้องแล้ว แต่นางยังไม่รู้เลยว่าตัวเองต้องพักห้องไหน

"ผมให้คนเอากระเป๋าของคุณน้าเข้าไปเก็บในห้องพ่อแล้วนะครับ"

"?" นางรีบหันขวับกลับไปมองหน้าแทนคุณ

"เดี๋ยวผมจะเข้าบริษัทไปดูงานหน่อย คุณก็ไปพักได้แล้ว" ชายหนุ่มทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หันไปพูดกับภรรยารักพร้อมกับหอมแก้มเธอเบาๆ ก่อนที่จะเดินออกจากบ้าน

"อิงขอตัวนะคะ" ว่าแล้วน้ำอิงก็รีบออกไปจากห้องโถงนั้นเช่นกัน เธอไม่รู้ว่าสามีกำลังจะทำอะไร แต่มันก็ดีเหมือนกัน เพราะป้าของเธอลำบากมามากแล้ว

พอทุกคนออกจากห้องไป ห้องโถงอันกว้างขวางก็เงียบไปครู่หนึ่ง

"คือ..ฉัน.." นางจะไปพักห้องเดียวกับท่านได้ยังไง..บ้าไปแล้ว

"ทำตามที่ลูกๆ ว่านั่นแหละ"

"ทำตาม?"

"คุณเข้าไปจัดของในห้องก่อนก็ได้" ท่านมองไปที่ห้องนอน เพื่อให้นางรู้ว่าต้องเข้าห้องไหน ตั้งแต่เดินเหินได้เอง ทัตเทพก็ไม่ให้พยาบาลมาดูแลแบบใกล้ชิดอีก

"ฉันไปนอนเรือนคนใช้ก็ได้ค่ะ" แต่ก่อนตอนที่ทำงานอยู่ที่นี่ปราณีก็นอนที่เรือนนั้น

"อย่าลืมสิว่าตอนนี้คุณอยู่ในบ้านหลังนี้ฐานะอะไร"

"แล้วฉันอยู่ในฐานะอะไรล่ะคะ" นางไม่ได้ถามแบบกวนประสาท แต่ไม่รู้จริงๆ ว่าต้องอยู่ในบ้านหลังนี้ฐานะอะไร

"ก็ฐานะคุณผู้หญิงของบ้านไง" พอพูดประโยคนี้ออกไปทัตเทพก็มองแววตาของคนที่อยู่ตรงหน้า "หรือเรียกอีกอย่างว่า..เมียเจ้าของบ้าน"

"คงไม่ใช่แล้วล่ะค่ะ" ในเมื่อนางไม่ใช่เมียของท่านจะอยู่ในฐานะนี้ได้ยังไง

"ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ ก็เรามีลูกด้วยกันจนตอนนี้มีหลานแล้วด้วย" ไม่คิดว่าจะต้องได้มาพูดเกี้ยวสาวอายุปูนนี้

"คุณก็รู้ว่ามันไม่ใช่ อย่าพยายามเลยค่ะ ถ้าคุณจะให้ฉันอยู่บ้านหลังนี้ฉันขอพักห้องอื่นดีกว่า" ไม่ใช่ว่าปราณีจะเรื่องมาก การที่ต้องพักห้องเดียวกันไม่ใช่ชั่วครั้งชั่วคราวสักหน่อย เพราะนางต้องเซฟความรู้สึกตัวเองไว้ให้มาก..ผ่านร้อนผ่านหนาวมาขนาดนี้ทำไมจะไม่รู้

"ถ้าคุณคิดมากเรื่องนั้น เราก็มาทำให้มันถูกต้องสิ"

"ทำให้ถูกต้อง หมายความว่ายังไงคะ"

"เรามาแต่งงานจดทะเบียนสมรสกันเถอะ"

"ท่าน??" พอได้ยินประโยคนี้แทนที่ปราณีจะมองคนพูด แต่นางกลับมองไปที่ประตูเพราะกลัวว่าจะมีใครมาได้ยิน "รู้ไหมว่าอายุเท่าไรกันแล้ว ถ้าเด็กมาได้ยินจะอายไหมเนี่ย"

"มีกฎหมายข้อไหนห้ามคนแก่แต่งงานกัน ไม่สิ..เรายังไม่ได้แก่ เรียกว่าคนอายุเยอะดีกว่า"

"แล้วมันจะต่างตรงไหนกับคำว่าแก่ล่ะคะ อย่าพูดแบบนี้อีกนะ" นางรีบลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องนั้นแบบลืมตัว

เราเป็นอะไรไป ..สมัยก่อนปราณีก็เป็นอีกคนหนึ่งที่แอบมองเครื่องบิน แต่นางไม่คิดจะเอื้อมมือคว้า เพราะตอนนั้นทัตเทพดูสูงส่งมาก เรื่องความหล่อ..ถึงแม้จะอายุเยอะแล้วแต่ความหล่อของท่านยังคงไม่จางหายไปไหน

เราต้องนอนห้องนี้เหรอ สายตาของปราณีมองไปทั่วห้อง ..ห้องนี้คงเพิ่งถูกต่อเติมขึ้นมาใหม่ เพราะแต่ก่อนตรงนี้ไม่ใช่ห้องนอน

นางนำเสื้อผ้าไปพับไว้ที่ชั้น ซึ่งเป็นที่เก็บของ

"ทำไมไม่เอาใส่ตู้เสื้อผ้าไว้ล่ะ" ทัตเทพเดินตามเข้ามาในห้อง

"ท่าน" ของในมือหล่นลงที่พื้น ปราณีต้องรีบเก็บขึ้นมาเพราะตกใจ

"ผมจะให้คนทำบัตรเครดิตให้นะ อยากได้อะไรหรืออยากเปลี่ยนแปลงอะไรในบ้านหลังนี้คุณก็จัดการได้เลย"

"??" เปลี่ยนแปลงบ้านหลังนี้เหรอ?

เย็นวันเดียวกัน..

"ถ้ารวมเนื้อที่ของบ้านหลังนี้คงจะเท่าหมู่บ้านที่ฝันอยู่นะคะเนี่ย" เหมือนฝันออกมาเดินชมสวนกับน้ำอิง

"คุณฝันพูดถูกเลยค่ะ อิงก็คิดแบบนั้น" เพราะน้ำอิงก็เป็นคนชนบทเหมือนกัน

"ฉันว่าคุณอิงอย่าเรียกฝันว่าคุณดีกว่าค่ะ ฟังแล้วมันดูยังไงไม่รู้"