บทที่ 106

เมื่อได้ยินภรรยาพูด..สายตาของทั้งสองหันมองกันแบบไม่ได้นัดหมาย

"ผมไม่ได้หมายถึงว่าจะไม่เข้าบริษัทสักหน่อย" แทนคุณรู้ดีว่าภรรยาเอาจริงแน่ "แต่พี่ชายคุณน่ะสิ ควรจะเข้าไปดูงานได้แล้ว"

"แล้วจะให้ผมไปดูอะไรล่ะ ถ้าดู...เออ..." โชคดีที่พิภพหยุดคำพูดตัวเองไว้ได้ทัน จากที่มองแทนคุณสายตานั้นตวัดมองมาที่ภรรยา เพราะเกือบเขาพูดไปว่าถ้าไปมองสาวๆ ยังพอว่า

"กินข้าวกันได้แล้ว" ปราณีรู้จักลูกชายดี และรู้ด้วยว่าลูกชายกำลังจะพูดอะไร

จากที่กำลังพูดต่อล้อต่อเถียงกันอยู่ ทั้งพิภพและแทนคุณก็รีบตั้งใจกินข้าว เพราะดูเหมือนว่างานจะเข้า

ห้องนอนพิภพ..

"เมียจ๋าผัวขอโทษ" ถึงแม้จะไม่ได้พูดออกไปแต่ก็พอจะเดาออกแล้วว่าเธอคงรู้

"กินยาแล้วก็ไปนอนเถอะค่ะ" หญิงสาวเอายาส่งให้พร้อมกับน้ำดื่มด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

"คุณโกรธผมเหรอ ผมให้ตบปากร้อยครั้ง" ชายหนุ่มยื่นใบหน้ามาเพื่อให้เธอลงโทษ แต่หญิงสาวก็ไม่ได้ทำอะไรและไม่พูด "ข้าน้อยสมควรตาย โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย"

"คุณก็เอาแต่พูดเล่นอยู่นั่นแหละ โตแล้วนะ เข้าไปช่วยงานคุณแทนได้แล้ว"

"คุณไม่ได้โกรธผมเรื่องนั้นเหรอ"

"เรื่องอะไรคะ"

"ก็เรื่องที่ผมเผลอปากพูดไปว่าจะไปดูสาว..อึก" เอาแล้วไง คราวนี้ไม่รอดแน่มึงไอ้พิภพเอ้ย คงต้องได้ลงไปเจอยมบาลแล้วล่ะ

อีกห้องที่อยู่ตรงข้ามกัน..

"ผมก็แค่อยากกระตุ้นพี่ชายคุณ" เข้ามาถึงในห้องแทนคุณก็เลยอยากจะปรับความเข้าใจกับภรรยา เดี๋ยวเธอว่าเขาทำตัวเหมือนเด็ก

"ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ"

"แน่ใจนะ ไม่ใช่พรุ่งนี้โผล่หน้าไปที่บริษัทล่ะ"

"ทำไมหรือคะ..ไปบริษัทแล้วทำไม"

"ก็ผมไม่อยากให้คุณต้องเหนื่อยอีก"

"พูดเหมือนมีลับลมคมใน" หญิงสาวแกล้งแหย่สามีกลับ

"เปล่าสักหน่อยครับ ผมอยากให้คุณพักผ่อนเยอะๆ" ใบหน้าหล่อซุกลงหน้าอกของภรรยาเบาๆ อ้อนเหมือนน้องเหมียว

อีกห้องที่อยู่ชั้นล่าง..

"คุณทำอะไรตรงนั้น" ทัตเทพเห็นปราณีวุ่นอยู่กับโซฟาตั้งแต่เข้ามาในห้อง

"ฉันจะนอนตรงนี้ค่ะ"

"เตียงนอนออกกว้าง ทำไมไม่มานอนบนเตียงดีๆ"

"ไม่ดีกว่าค่ะ" ใครจะกล้าไปนอนกับท่านล่ะ เรื่องทิฐิอะไรนางไม่เหลือแล้ว ตอนนี้เหลือแต่ความยำเกรง เพราะสมัยก่อนตัวเองเป็นแค่คนรับใช้ในบ้าน

"กลัวผมทำอะไรเหรอ ตอนนี้คงไม่มีแรงเหมือนแต่ก่อนแล้วล่ะ" อยากจะขำตัวเองอยู่หรอกที่พูดแบบนี้ออกมา แต่ถ้าไม่พูดอะไรเลยเดี๋ยวก็ไม่สนิทกันสักที

"ไม่ได้กลัวแบบนั้นสักหน่อย แต่ฉันเป็นแค่.."

"ทำไมต้องด้อยค่าตัวเองตลอดเวลาแบบนี้ มานอนด้วยกันเถอะ"

ปราณีกลัวท่านว่าเรื่องมาก ก็เลยต้องได้หอบหมอนกับผ้าห่มกลับไปไว้ที่เตียง

"คุณถนัดนอนฝั่งไหนก็เลือกได้เลย"

"ฉันนอนตรงนี้แล้วกันค่ะ" ว่าแล้วปราณีก็กระโดดขึ้นเตียงพร้อมกับขยับเข้าไปชิดผนังห้องในสุด

"หึ" ผู้หญิงถึงแม้จะอายุเยอะ แต่ความน่ารักในตัวของแต่ละคนมันยังคงอยู่

ทั้งสองนอนนิ่งแบบไม่มีใครขยับตัวจนคิดว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว

ทันใดนั้นทัตเทพก็ได้พลิกกายหันไปทางที่ปราณีนอนอยู่ ดวงตาของทั้งสองสบกันเข้า

แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยพูดอะไรออกมา แค่ทั้งสองมองตากัน แล้วหวนคิดไปถึงในอดีต

"คุณคิดไหมว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันอาจจะเป็น บุพเพสันนิวาส"

"ไม่ค่ะ ฉันคิดว่าคงเป็นกรรมมากกว่า"