บทที่ 107

หลังทานข้าวเช้าเสร็จ..

"บอกให้คนรถเตรียมรถให้ลุงด้วยนะ"

"คุณลุงจะไปไหนคะ"

ทัตเทพไม่ได้ตอบหลานสาวแต่แค่มอง..

"เออ.. ขอโทษค่ะ เดี๋ยวอิงจะให้คนเตรียมรถให้ค่ะ" น้ำอิงชินกับการดูแลผู้เป็นลุง พอได้ยินว่าจะออกไปข้างนอกก็อดถามไม่ได้

ผ่านไปสักพัก ปราณีที่เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก็ได้ออกมา

"พร้อมแล้วใช่ไหมครับ" ทัตเทพค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นจากโซฟา ถึงแม้ว่ามันจะยากลำบาก แต่ก็ยังพยายามลุกขึ้นให้ได้ด้วยตัวเอง "ไปกันครับ"

"ค่ะ"

ลูกชาย ลูกสะใภ้ รวมทั้งน้องชายน้องสะใภ้และหลานสาว ที่ยังนั่งเล่นอยู่ห้องโถงต่างก็มองตาม และไม่มีใครกล้าถามว่าทั้งสองจะไปไหนกัน

"พี่ภพ" พอป้าและลุงออกไปแล้วน้ำอิงหันมาหาพี่ชาย

"หือ" พิภพขานรับน้องสาวแต่สายตาก็ยังคงมองตามหลังรถพ่อกับแม่ไป

"คุณป้าจะไปไหน"

"พี่จะไปรู้เหรอ"

"พี่เป็นลูกชายต้องรู้สิ"

"แกเป็นหลานสาวยังไม่รู้เลย"

"จะเถียงกันทำไม พวกเรามีอะไรทำก็ไปทำสิ" คนที่ปรามก็คืออิงนภา ซึ่งสงสัยไม่ต่างกัน แต่ก็ทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่เข้าไว้

แต่พอลูกและหลานไปจากตรงนั้นแล้ว อิงนภาก็หันไปหาสามีที่เปิดอ่านหนังสือพิมพ์อยู่

"คุณ.."

"หือ"

"คุณว่าพี่นีออกไปไหนกับพี่ทัต"

"หื้อ?" สายตาเอนกตวัดมองมาที่หน้าภรรยา เพราะเมื่อสักครู่ยังได้ยินนางตำหนิลูกสาวอยู่เลย ว่าไม่ให้ไปยุ่งเรื่องของพวกท่าน

"ก็ฉันสงสัยนี่ สองคนนั้นมีอะไรให้น่าสงสัยเยอะเลย"

เอนกไม่ได้ตอบแค่ส่ายหน้าเบาๆ แล้วก็หันกลับไปสนใจหนังสือพิมพ์อีกครั้ง เพราะในหนังสือพิมพ์หน้าธุรกิจนั้นมีข่าวแต่งงาน ที่เพิ่งจะผ่านไปของวงศ์ตระกูลนี้ด้วย

"พาฉันมาที่นี่ทำไมคะ" ปราณีมองไปดูร้านอัญมณี ที่รถมาจอดตรงหน้าร้าน

"พามาดูเครื่องเพชร ลงรถกันดีกว่า" ทัตเทพมีไม้ตะพดติดมาด้วย เพื่อที่จะพยุงร่างกายไม่ให้ล้มโดยไม่ต้องให้ใครช่วย

ปราณียอมเดินตามเข้าไป

"สวัสดีค่ะท่าน" เจ้าของร้านรีบออกมาต้อนรับ แล้วเชิญไปนั่งโซฟาที่มีไว้สำหรับแขก

"ขอดูเครื่องเพชรชุดที่เหมาะกับภรรยาผมหน่อยครับ"

"ได้เลยค่ะท่าน" เจ้าของร้านรีบจัดเตรียมเครื่องเพชรราคาแพงมาวางไว้เพื่อให้ทัตเทพได้เลือก

"เลือกสิครับ"

"คุณจะซื้อให้ฉันเหรอคะ"

"มันจะเป็นของหมั้นและของแต่ง คุณอยากได้กี่ชุดก็เลือกเลย"

จะปฏิเสธก็ไม่ได้ ปราณีก็เลยเลือกแหวนเพชรวงเล็กๆ ที่เหมาะสำหรับนาง

พอได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ทัตเทพก็พาไปที่ร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง รวมทั้งกระเป๋ารองเท้า ถ้าจะให้ทางร้านนำไปให้เลือกที่บ้านก็ได้ แต่ท่านอยากจะคืนช่วงเวลาดีๆ ให้กับนางบ้าง

[คฤหาสน์เทพประทาน]

"กลับมากันแล้ว..พี่ต้องทำตัวให้ปกตินะ" น้ำอิงหันไปสะกิดพี่ชาย

"แกนั่นแหละที่ไม่ปกติ"

"ฉันเหรอ" พอเห็นว่าป้ากับลุงเดินเข้ามาเธอก็เลยต้องได้เงียบ

"ทานข้าวกันหรือยัง" เข้ามาถึงทัตเทพก็เลยถามลูกชายและหลานสาวที่นั่งหน้าสลอนอยู่ "แล้วคนอื่นไปไหนล่ะ"

"ไม่รู้สิคะ" น้ำอิงแกล้งจับอะไรแถวนั้นมั่ว เพื่อให้คนที่เพิ่งเข้ามารู้ว่าตัวเองไม่ได้สนใจอะไรเลย

"ฉันขอตัวก่อนนะคะ" ปราณีรู้สึกอายเด็กมาก แต่นางก็ชอบนะที่มีช่วงเวลาแบบนี้กับท่านบ้าง

"เดี๋ยวผมให้คนเอาของเข้าไปในห้องให้"

"ค่ะ"

พอปราณีเดินเข้าไปในห้องแล้ว แม่บ้าน 2-3 คนก็ยกของตามมา พิภพและน้ำอิงทำได้แค่มองตากัน เพราะกระเป๋าที่ยกเข้ามามีแต่ของร้านดังทั้งนั้น ที่จริงแล้วปราณีเลือกของไม่กี่อย่างแต่นอกนั้นทัตเทพให้เจ้าของร้านจัดมาให้ รวมทั้งเครื่องเพชรชุดที่วางอยู่ตรงหน้าตอนที่นั่งเลือก ท่านเหมาหมด

เย็นวันเดียวกัน..ที่โต๊ะอาหาร