บทที่ 108

นอร์เวย์ออกมาเดินดูรอบบ้าน เขาเป็นสถาปนิกก็ต้องคิดอะไรแบบสถาปนิก ชายหนุ่มวาดรูปขึ้นมาในหัว ว่าตรงนี้ตรงนั้นต้องจัดวางอะไร

"คุณจะใช้งานคุณเวย์เยอะไปแล้วนะคะ" น้ำอิงเห็นสามียืนมองตอนที่นอร์เวย์เดินไปรอบๆ บ้าน

"ก็ผมไม่อยากให้คนนอกเข้ามาวุ่นวายนี่" เขาก็เลยไหว้วานคนที่รู้จักกันนี่แหละ

นอร์เวย์ไม่ได้ทำแค่คิดแบบเกี่ยวกับสถานที่ เขายังต้องโทรไปประสานงานคนรับจัดงาน ..ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดใช้เครดิตของแทนคุณ

เย็นวันเดียวกัน..

"ผมว่าแล้วเลือกคนไม่ผิดจริงๆ" แทนคุณกลับมาจากที่ทำงาน ก็เห็นว่าทุกอย่างลงตัวแล้ว พวกท่านไม่ได้ถือตามฤกษ์ ก็เลยเอาฤกษ์สะดวก

ส่วนเรื่องแขก แทนคุณเชิญแค่ไม่กี่คน แต่แขกของพ่อเขาให้ท่านเป็นคนลิสต์รายชื่อออกมาเองว่าอยากจะเชิญใครมาร่วม

"ไหนคุณบอกงานนี้แล้วแต่ฉันไงคะ" ปราณีออกไปดูสถานที่มาแล้ว มันไม่ใช่งานเล็กๆ ตามที่พูดกันไว้เลย

"คุณก็เห็นว่าลูกเป็นคนจัดการ ปล่อยลูกๆ ทำไปเถอะ"

"มันน่าอายออกค่ะ" สำหรับนางไม่อายหรอก เพราะไม่รู้จักใคร แต่สำหรับท่านน่ะสิ คนในสังคมรู้จักกันทั่ว

"จะอายทำไม ความรักไม่ใช่เรื่องน่าอายสักหน่อย" ว่าแล้วมือหนาก็เอื้อมไปคว้าตัวของนางให้มานอนลงข้างๆ

"พอแล้วค่ะ"

"แค่จะกอดเฉยๆ ไม่ทำอะไรแล้ว" ถ้ายังมีแรงเหมือนตอนหนุ่มๆ มีหรือที่จะทำแค่กอด แต่ตอนนี้ต้องได้เก็บแรงไว้คืนเข้าหออีก

พิภพออกมาเดินดูว่าคนงานช่วยกันจัดเตรียมสถานที่ไปถึงไหนแล้ว ร่างกายของเขาไม่แข็งแรงเหมือนเดิมก็เลยช่วยยกอะไรไม่ได้ ยิ่งถ้าตอนกินยาแล้วห้ามออกห่างเตียงเด็ดขาด เพราะมันจะเกิดอาการง่วง ..ยาตัวนี้เขาต้องได้กินไปสักระยะจนกว่าร่างกายจะปรับสภาพได้ แทนคุณก็เลยยังไม่กดดันให้พิภพเข้าบริษัท แต่แค่อยากให้เขาศึกษาเรื่องงานไว้บ้าง

เวลาอาหารเย็น..

นอร์เวย์คิดว่าจะไปค้างที่โรงแรมหรือไม่ก็กลับสระบุรี แต่ทางนี้ไม่ยอมก็เลยให้เขาค้างอยู่ที่บ้านด้วยกัน และก็ร่วมรับประทานอาหารเย็นพร้อมกัน

"ต้องขอบคุณคุณนอร์เวย์มาก ที่สละเวลามาช่วยงาน" ทัตเทพเข้าใจที่ลูกชายต้องไหว้วานเพื่อน เพราะงานบริษัทก็สำคัญเช่นกัน

"ผมต่างหากที่ต้องกราบขอบพระคุณ ที่ให้ผมมีส่วนร่วมในงานครั้งนี้ด้วยครับ"

หลังทานข้าวเสร็จ.. ตอนนี้ก็มืดค่ำมากแล้ว ไฟรอบบ้านและสถานที่จัดงานถูกเปิดไว้ เพื่อเช็คว่าใช้งานได้ไหม

"สวยจังเลยค่ะ"

"เราจัดงานอีกสักรอบไหม" แทนคุณเห็นภรรยามองไฟระยิบระยับพวกนั้นแบบชื่นชอบ

"ใครเขาจัดงานแต่งกันหลายๆ ครั้งล่ะคะ"

ที่แทนคุณพูดแบบนั้นเพราะอยากจะแก้ตัวใหม่ งานแต่งในครั้งนั้นเพราะถูกบังคับ เขาก็เลยไม่ได้เต็มที่กับมัน

วันต่อมา.. และวันนี้ก็เป็นวันแต่งงาน

ชุดที่ปราณีเลือกเป็นชุดไทยตามสมัย แต่ก็แบบเรียบๆ

"คุณแม่สวยจังเลยครับ" พิภพเข้ามาดูว่าแม่แต่งตัวเสร็จหรือยัง ภาพที่เขาเห็นตรงหน้าแทบไม่เชื่อสายตา ด้วยความที่แม่ของเขาตัวเล็กผอมบาง ก็เลยดูไม่แก่ เวลาไปด้วยกันคนส่วนมากจะคิดว่าเป็นพี่กับน้องมากกว่า

"ขอบใจมากจ้า"

"เราออกไปกันดีกว่าครับ" เขาก็เลยทำอีกหน้าที่หนึ่งคือรับตัวเจ้าสาวออกไปหาเจ้าบ่าวที่รออยู่หน้างาน

"ทำไมแขกมาเยอะจังเลยล่ะลูก" สายตาของนางกวาดมองไปทั่วงาน แบบนี้มันไม่ใช่งานเล็กๆ แล้ว

"คุณสวยจังเลย" ทัตเทพค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปรับเจ้าสาว

"คุณก็หล่อมากเลยค่ะ"

"มันแน่อยู่แล้ว วันนี้ผมเป็นเจ้าบ่าวนี่" ทั้งสองเดินจูงมือกันมาด้านหน้าซึ่งทำเป็นเวทีแต่ก็ไม่ได้ยกพื้นสูงอะไร เพราะเจ้าบ่าวเดินไม่ค่อยแข็งแรง

ทุกคนต่างก็ร่วมแสดงความยินดี ปราณีทำอะไรไม่ได้แล้วนางก็เลยส่งยิ้มหวานให้กับแขก แต่สายตาของนางไปสะดุดอยู่ที่แขกคนหนึ่ง..

"คนนั้นหน้าคุ้นจังเลยค่ะ"

"ใครเหรอ" ทัตเทพก็เลยมองไปบ้าง "??"

"เหมือนฉันเคยเห็นหน้าที่ไหน"

"มีอะไรหรือเปล่าครับ" แทนคุณและพิภพเดินเข้ามาถามเมื่อเห็นว่าทั้งสองมองดูอะไรสักพักแล้ว

"ไม่มีอะไรหรอกลูก เราเริ่มงานกันดีกว่า" ขณะที่พูดสายตาทัตเทพยังคงเล็งไปที่คนคนนั้นอยู่

งานเริ่มไปได้สักพักปราณีก็นึกขึ้นได้ว่าเคยเห็นผู้ชายคนนั้นที่ไหน

"ฉันจำผู้ชายคนนั้นได้แล้วค่ะ"