บทที่ 5

"ฉันขอดูโครงการที่สระบุรีหน่อย"

"โครงการนั้นคุณพงษ์พิบูลย์ รับไปทำแล้วค่ะ"

"ผ่านความเห็นชอบจากใคร" โครงการนี้เริ่มมานานแล้ว แต่ก็ยังไม่เป็นชิ้นเป็นอัน

"ถามดิฉันหรือคะ" กนกวรรณเลขาหน้าห้องชี้นิ้วหันไปที่ตัวเอง

"เราอยู่ในห้องกันแค่สองคน ถ้าฉันไม่ถามคุณแล้วจะถามใคร"

"ดิฉันจะไปสอบถามให้แล้วกันค่ะ"

"ไม่ต้อง ฉันไปเอง" ร่างระหงลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วเดินตรงไปที่ห้องของรองประธาน

พงษ์พิบูลย์ที่กล่าวถึงก็คือบิดาของนาเดีย คนที่ลูกชายเจ้าของบริษัทนี้ลุ่มหลงนักหนา

ก๊อก ก๊อก แกร็ก! ..น้ำอิงแค่เคาะส่งสัญญาณแล้วก็เปิดเข้าไปโดยไม่รอ

"ฉันจะมาเอางานโครงการสระบุรีไปทำค่ะ" เธอเคลียร์งานไปหลายโครงการแล้ว แต่มาสะดุดที่โครงการนี้

"งานนั้นผมทำใกล้จะเสร็จแล้ว"

"ถ้าท่านประธานรู้ คงไม่พอใจมั้งคะ"

"คุณก็รู้ว่าท่านประธานเป็นโรคหัวใจ ทำไมต้องเอาเรื่องทุกอย่างไปฟ้องท่านด้วยล่ะ"

"..ฉันของานโครงการสระบุรีด้วยค่ะ" คนพวกนี้รู้ดีว่าเธอเป็นห่วงลุงมาก เวลามีเรื่องอะไรชอบเอาอาการป่วยของลุงมาอ้าง หญิงสาวก็เลยทำอะไรมากไม่ได้

"คนอะไรทำไมพูดไม่รู้เรื่อง" พงษ์พิบูลย์เริ่มขึ้นเสียงใส่

"ถ้าคุณจะเป็นคนจัดการเรื่องนี้ คุณต้องให้ฉันตรวจสอบด้วย"

"คุณครับ ผมเป็นถึงรองประธานและมีหุ้นส่วนในบริษัทนี้ คุณคิดว่าผมจะโกงเงินตัวเองหรือครับ"

เย็นวันเดียวกันที่บ้าน..

"มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า" ผู้เป็นลุงเห็นว่าหลานสาวเอาแต่เขี่ยข้าวไปมาไม่ยอมกิน

"ไม่มีค่ะ"

"ถ้าเป็นเรื่องงานคุยกับลุงได้นะ"

เธอยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ คนที่อยู่ชั้นบนก็เดินลงมาทิ้งก้นลงนั่งแบบไม่มีมารยาท

"คุยกันต่อสิครับ..ป้าขอข้าวผมจานหนึ่ง" ชายหนุ่มนั่งกระดิกขาไปมาแบบสบายอารมณ์ แต่ก็ทำไปเพื่อกวนนั่นแหละ

"อิงพูดความจริงกับคุณลุงก็ได้ค่ะ ตอนนี้อิงกำลังปวดหัวเรื่องโครงการสระบุรี" น้ำอิงรู้ว่าเขาคงคิดว่าเธอจะไม่กล้าพูด ถ้าเขานั่งอยู่ตรงนั้น

"โครงการสระบุรีมีอะไร"

"ก็ท่านรองประธานน่ะสิคะ" หญิงสาวพูดไปโดยที่ไม่สนใจคนที่จ้องจะจับผิดเลย