บทที่ 73

ในเมื่อแม่ไม่อยากจะพูด และเขาก็ยังคงสะลึมสะลือเพราะฤทธิ์ยาที่หมอให้มา ชายหนุ่มก็เลยหลับตาลงอีกครั้ง ตอนนี้สมองและจิตใจของเขาบอบช้ำไม่ต่างจากร่างกายเลย ถ้าเป็นแบบที่ได้ยินจริง..เขาจะทำยังไง

พอพิภพหลับตาลงทุกคนในห้องก็เลยเงียบเสียงไว้ก่อน แต่ถึงแม้จะไม่มีเสียงรบกวน ไม่ใช่ว่าทุกคนในห้องจะไม่คิด หนึ่งในนั้นก็คือน้ำอิง ส่วนหนึ่งเป็นห่วงพี่ชายก็จริง แต่อีกใจหนึ่งเป็นห่วงสามีไม่ต่างกัน เพราะถ้าเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง งั้นแสดงว่าเขากับพิภพเป็นพี่น้องพ่อเดียวกันน่ะสิ

มันไม่ได้เกินความคาดเดาของแทนคุณเลย ถึงแม้นักสืบจะสืบมายังไม่ถึงตรงนี้ แต่เขาก็มีลางสังหรณ์ไว้ก่อนแล้ว ถึงแม้พยายามจะเถียงลางสังหรณ์ของตัวเอง แต่มันก็ไม่มีเหตุผลใดอีกแล้วนอกจากว่าพิภพจะเป็นลูกชายอีกคนของพ่อ..และวันนี้วันที่เขารู้ความจริงก็ได้มาถึง และมันก็ยากที่จะรับได้ ถ้าพิภพเป็นลูกชายของพ่อเขา ถ้างั้นแสดงว่าพ่อนอกใจแม่ เรื่องแบบนี้คนที่เป็นลูกคงรับไม่ได้อยู่แล้ว

"ฉันจะอยู่เฝ้าลูกชายฉัน ใครที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องก็ออกไป" หลังจากความเงียบปกคลุมมาได้สักพักปราณีก็ได้เอ่ยขึ้น ในใจอยากจะไล่แค่ชายที่นั่งรถเข็นไป แต่กลัวว่าญาติของเขาจะไม่พอใจเอา ..ซึ่งญาติของเขาก็ไม่ใช่ใครอื่นก็คือน้องสะใภ้ของนางเอง แถมยังมีหลานสาวและลูกชายอีก

"ทุกคนกลับไปก่อน" ทัตเทพเป็นคนเอ่ยพูดต่อ เพราะเขาอยากจะอยู่คุยกับแม่ของพิภพมาก ท่านคิดว่ามันต้องมีเรื่องเข้าใจผิดอะไรแน่

"คุณนั่นแหละออกไป อย่ามาให้ฉันกับลูกเห็นหน้าอีก" ในเมื่อไล่ทางอ้อมแล้วไม่ไป ก็ไล่มันตรงๆ นี่แหละ

ตอนที่เป็นสาวปราณีก็เป็นผู้หญิงที่สวยคนหนึ่ง ถึงแม้ความสวยนั้นจะมาจากธรรมชาติไม่มีการแต่งแต้มใดๆ เพราะด้วยฐานะของนาง ก็เลยไม่อยากจะซื้อของฟุ่มเฟือยพวกนั้น

"คุณแทน" น้ำอิงรีบเดินตามหลังสามีออกจากห้องไป เพราะเขาไม่พูดอะไรก็เปิดประตูออกไปเลย เอนกและภรรยาก็เลยออกมาก่อนเช่นกัน เพราะอยากปล่อยให้ทั้งสองคนได้คุยกัน

พอทุกคนออกจากห้องไปแล้ว เหมือนฝันที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของห้องนั้นก็ลุกขึ้นแบบยากลำบาก เพราะตอนที่เธอช่วยยกพิภพ ตอนนั้นเกิดขาแพลง แถมร่องรอยที่เขาทำไว้ในคืนก่อนก็ยังคงทิ้งความเจ็บไว้ให้

เหมือนฝันออกมาจากห้องก็เห็นญาติของเขานั่งรอกันอยู่ด้านหน้า ส่วนในห้องเหลือแค่ทัตเทพ ปราณี อีกคนก็คือคนที่นอนหลับอยู่บนเตียง พอออกมาแล้วเหมือนฝันไม่รู้ว่าตัวเองจะยังอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร ดูเหมือนว่าไม่มีใครเห็นเลยว่าเธอมีตัวตนอยู่ในที่นี้ด้วย หญิงสาวก็เลยก้าวเดินออกมาจากตรงนั้น แต่จะกลับห้องก็ไม่ได้เพราะมันดึกมากแล้ว เธอก็เลยลงมานั่งรออยู่ชั้นล่าง โชคดีที่มีโต๊ะไม้ยาวไว้สำหรับคนที่มาใช้บริการในโรงพยาบาลนี้ ..หญิงสาวนั่งอยู่ครู่หนึ่งก็ค่อยๆ เอนตัวลงนอน ตอนนี้ไม่สนแล้วว่าใครจะมองยังไง

..ในห้อง..

"ทำไมคุณถึงไม่บอกเรื่องที่ท้อง" ทัตเทพไม่ปล่อยเวลาให้เสียไปเปล่าๆ ถึงแม้ว่าจะถูกไล่ แต่ท่านต้องรู้เรื่องนี้ให้ได้

"ไม่บอก?" ปราณีพูดทิ้งไว้แค่นี้ พร้อมกับใบหน้าที่ไม่รู้จะบรรยายยังไง

"ฉันรู้ว่าฉันพลาด แต่ถ้าท้องก็น่าจะบอกกัน"

"หึ! พลาดงั้นเหรอ? ขอบคุณนะที่พูดคำนี้ออกมาให้ฉันได้ยินจากปากของคุณ"

"เราเหลือเวลาอีกไม่มากกันแล้วนะ เราทั้งสองคุยกันดีๆ ไม่ได้เลยเหรอ" ทัตเทพยังคงพูดแบบใจเย็น

"แล้วภรรยารักของคุณไปไหนซะล่ะคะ ทำไมปล่อยให้คุณมาคุยกับฉันแบบนี้ได้"

"เธอเสียแล้ว"