บทที่ 74

นิ้วเรียวเการอยที่ถูกยุงกัด คนตัวเล็กค่อยๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง สายตามองออกไปด้านนอกว่าเมื่อไรจะสว่างสักที ที่ต้องรอให้สว่างเผื่อว่ามีคนมาเยี่ยมเขา เธอจะได้ขอติดรถกลับไปด้วย อันที่จริงที่กลับไม่ได้อีกหนึ่งอย่างก็คือไม่ได้นำเงินติดตัวมาด้วยเลย

ชั้นบนของโรงพยาบาล..

ตอนนี้ทัตเทพออกมารออยู่หน้าห้อง พ่อไม่บอกให้พากลับ แทนคุณก็เลยต้องได้รออยู่ตรงนั้นด้วย ส่วนน้ำอิงเขาขอให้ทางโรงพยาบาลเปิดห้องให้อีกหนึ่งห้อง เพื่อให้เธอกับแม่ได้เข้าไปพักผ่อน

"ภพเจ็บมากไหมลูก" ปราณีที่นั่งเฝ้าลูกไม่ยอมห่างจากเตียง พอเห็นว่าลูกชายลืมตาขึ้นมานางก็เอื้อมไปกุมมือของลูกไว้

ชายหนุ่มส่ายหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าของแม่ ..ท่านต้องอดทนมากแค่ไหน ที่ต้องอุ้มลูกของคนที่คิดว่าตัวเองทำพลาด กว่าจะเลี้ยงดูเขามาจนโต ต้องลำบากแสนสาหัส แต่เขาไม่เคยที่จะตอบแทนบุญคุณนั้นของท่านเลย มีแต่สร้างเรื่องสร้างปัญหา

"แม่เหนื่อยไหมครับ"

"ไม่เหนื่อยหรอกลูก แม่ดีใจนะที่ลูกไม่เป็นอะไรมาก"

"ผมไม่เป็นอะไรหรอกครับ"

ขณะที่แม่กับลูกกำลังคุยกันอยู่ ประตูห้องก็ค่อยๆ เปิดเข้ามา

"ฟื้นแล้วเหรอครับ" คนที่เข้ามาก็คือคุณหมอประจำตัว ..จังหวะนั้นคนที่ตามคุณหมอเข้ามาก็คือทัตเทพ ซึ่งมีแทนคุณเป็นคนเข็นรถ "อาการไม่น่าเป็นห่วงแล้ว พักรักษาตัวอีกหน่อยก็คงกลับบ้านได้"

"ขอบคุณค่ะหมอ" ปราณีไม่ชำเลืองสายตามองไปทางทัตเทพเลยด้วยซ้ำ

"ตอนนี้..พ่อ" ถึงแม่กับลูกไม่ให้ความสนใจ แต่ทัตเทพก็ไม่ละความพยายาม "พ่อให้คนตามจับไอ้คนที่ทำร้ายลูกอยู่" ไม่รู้ว่าตัวเองจะอยู่บนโลกนี้ได้อีกนานแค่ไหน ตอนที่หมดกำลังใจที่จะอยู่ต่อ ตอนนั้นรู้สึกว่าไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้ว แต่มาบัดนี้ ทัตเทพรู้แล้วว่าต้องอยู่ต่อไปเพื่ออะไร

ถ้ารู้ว่าผู้หญิงคนที่เขามีอะไรด้วยในคืนนั้น ได้ตั้งท้อง ทัตเทพคงไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่ามานานขนาดนี้ นานจนเกือบไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วตัวเองยังมีลูก..

สายๆ ของวันเดียวกัน

"พ่อ" เหมือนฝันเห็นพ่อเดินเข้ามา ในโรงพยาบาลก็ดีใจมาก

"ทำไมลูกมาอยู่ตรงนี้ล่ะ"

"พ่อมาได้ยังไงคะ"

"พ่อมาดูว่าสามีเราเป็นยังไง"

"แล้วแม่ล่ะคะ"

"มาหลายคนก็เกะกะพวกท่านเปล่าๆ"

"ตอนนี้เขาคงไม่เป็นอะไรแล้วมั้งคะ"

"ลูกหมายความว่ายังไง" เพราะคำพูดของลูกสาวเหมือนกับว่ายังไม่เห็นหน้าคนป่วยเลย

"เรากลับกันเถอะค่ะพ่อ"

"แต่พ่อยังไม่.."

"ไม่ต้องหรอกค่ะ เรากลับกันเถอะ"

"อ้าวคุณเหมือนฝัน" น้ำอิงลงมากับแม่ ว่าจะออกไปหาอะไรให้คนข้างบนทานหน่อย พอลงมาก็เห็นเหมือนฝันกับพ่อกำลังจะออกจากโรงพยาบาล

"สวัสดีค่ะ" เหมือนฝันจำเป็นต้องได้หยุดแล้วหันกลับไปคุยกับน้ำอิงก่อน

"สวัสดีค่ะ จะไปไหนกันหรือคะ"

"ฉันว่าจะ..เออ" ถ้าบอกว่าจะกลับจะดูเสียมารยาทไปไหม เพราะยังไม่ได้ลาใครเลย

"ใครเหรอลูก" อิงนภาที่ยืนอยู่ข้างๆ น้ำอิงถามบ้าง

"อิงลืมแนะนำให้แม่รู้จักเลยค่ะ คนนี้ชื่อคุณเหมือนฝัน..เธอเป็น.."

"เป็นใครเหรอ"

น้ำอิงก็เลยกระซิบบอกแม่ไป

"ห๊าา!!" อิงนภาไม่รู้ว่าจะตกใจเรื่องไหนก่อนดี เรื่องข้างบนยังไม่เคลียร์ มีเรื่องข้างล่างให้น่าตกใจอีกแล้ว

"ฉันว่าคุณเหมือนฝันพาคุณพ่อขึ้นไปข้างบนก่อนดีกว่าค่ะ"