บทที่ 76

"ผมขอร้องอะไรสักอย่างได้ไหมครับแม่" ลงมาถึงชั้นล่างพิภพก็เลยขอคุยกับแม่ก่อน

"ขออะไรเหรอลูก"

"ผมอยากให้แม่กลับบ้าน" เพราะตอนนี้รถคันที่แม่เช่ามาก็ยังรอรับอยู่

"ลูกกลับบ้านไปกับแม่ไม่ได้เหรอ"

"ถ้าผมกลับ แล้วเธอล่ะครับ" ชายหนุ่มหันมาหาผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ

"ก็กลับไปด้วยกัน"

"คงยังไม่ได้หรอกครับ ครอบครัวของเธอก็อยู่ที่นี่" ถ้าเขาพรากลูกสาวไปพ่อกับแม่เธอก็คงจะเป็นห่วง

"แต่ลูกยังไม่ดีขึ้นเลยนะ"

"ฝันจะดูแลเขาเองค่ะคุณแม่" เหมือนฝันไม่รู้ว่าเขาจะอยู่ต่อเพราะอะไรกันแน่ แต่ก็ดีใจมากที่เขาให้เหตุผลแม่ไปแบบที่พูด

ปราณีมองไปดูหน้าน้องชาย ..เอนกทำได้แค่พยักหน้าให้พี่สาวเล็กน้อย ไม่ว่าพี่จะตัดสินใจยังไงเขาก็พร้อมจะยืนเคียงข้าง

จริงๆ เอนกก็อยู่เคียงข้างพี่มาโดยตลอด เห็นทุกอย่าง และตอนนี้ก็รู้แล้วว่าทำไมพี่สาวต้องหลบซ่อน ขนาดตอนที่ท้องโตยังไม่ได้อยู่บ้านตัวเองเลย คงเพราะหนีอะไรบางอย่าง ถึงตอนนี้เอนกได้รู้แล้วว่าเพราะพี่สาวปกป้องลูกที่อยู่ในท้อง กลัวบ้านใหญ่จะตามมาเจอ

"คุณพ่อนั่งรถอะไรมาครับ" พิภพหันไปพูดกับพ่อของเหมือนฝัน

"นั่งรถโดยสารมา"

"ถ้างั้นเราก็กลับรถโดยสารกันครับ"

"พิภพให้พ่อไปส่งเถอะนะ" ทัตเทพเห็นแล้วว่าทุกอย่างที่ตัวเองทำลงไป คงไม่สามารถซื้อใจลูกชายได้ ก็เลยคิดว่าจะค่อยเป็นค่อยไป

"เราไปกันเถอะครับ" พิภพไม่ได้สนใจคำที่ทัตเทพเอ่ยออกมาเลย เขาหันไปพูดกับพ่อของเหมือนฝัน "แม่ครับ..ถ้าเงินเดือนเดือนนี้ออกผมจะพาเธอกลับบ้านไปเยี่ยมแม่นะครับ" และไม่ลืมที่จะหันไปพูดกับแม่ก่อนออกมา

"ฝันไปก่อนนะคะคุณแม่" หญิงสาวไหว้เพื่อลาแม่ของเขาตรงนั้น แล้วก็หันไปไหว้พ่อของเขาอีกคน ไม่ว่าครอบครัวเขาจะเป็นยังไงกัน แต่ตอนนี้เธออยู่ในฐานะลูกสะใภ้

"กลับกันเถอะครับพ่อ" แทนคุณทิ้งงานมาหลายวัน เพราะไม่อยากปล่อยให้พ่อต้องมารับหน้าเพียงคนเดียว

"พ่อยังไม่กลับ" ถึงแม้พิภพไม่ยอมคุยด้วย แต่ท่านสามารถที่จะมองดูเขาอยู่ห่างๆ ก็ได้ พอเขาเดินไปโบกรถโดยสารที่วิ่งผ่านหน้าโรงพยาบาล ทัตเทพก็เลยให้แทนคุณพาขับรถตามไป

ส่วนทางด้านปราณี ก็ให้รถคันที่เช่ามาจากบ้านขับตามไปเช่นกัน ..แม่ยังไงก็ยังเป็นแม่ นางไม่รู้ว่าลูกกำลังคิดอะไรอยู่ เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมันยากที่จะรับได้

กว่าจะมาถึงแคมป์ก็ใกล้จะถึงเวลาเลิกงานของคนที่พักอาศัยอยู่ที่นี่แล้ว..

รถสองคันจอดอยู่ด้านหน้า เพื่อมองดูพิภพกับหญิงคนรักเดินเข้าไปในห้องที่สร้างขึ้นมาจากสังกะสีแบบง่ายๆ สังกะสีแค่มันอยู่ด้านบนเวลาถูกแดดก็ร้อนมากพออยู่แล้ว แต่นี่ทั้งหลังทำขึ้นมาด้วยสังกะสี ตอนกลางวันแบบนี้ความร้อนไม่ต้องพูดถึง

"พวกท่านยังไม่ไปไหนเลยนะ" เหมือนฝันจะไม่พูดก็ไม่ได้ เพราะมองออกไปเห็นรถสองคันยังจอดอยู่ คนในรถคงจะกำลังมองมาที่เธอและเขา

"ช่างเขาเถอะ ขอบคุณนะหลายวันมานี้ที่ดูแลผม"

หญิงสาวตอบด้วยการพยักหน้าเล็กน้อย แล้วมองตามเขาที่เดินเข้าไปในห้อง เธอก็เลยเข้าห้องของตัวเองบ้าง

"ผมว่าเรากลับเถอะ ตาภพถึงยังไงก็เป็นผู้ชาย" เอนกที่นั่งอยู่ในรถชวนพี่สาว เพราะจะชวนไปบ้านของทัตเทพพี่ชายภรรยาคงไม่ได้แล้ว

ปราณีก็เลยพยักหน้าตอบน้องชายไป เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้สร้างความเสียใจให้กับนางเพียงอย่างเดียว มันเหมือนยกภูเขาออกจากอก ไม่ใช่ว่าลูกชายไม่เคยถามว่าพ่อเป็นใคร นางตอบไปแค่ว่าเขาตายแล้ว แต่ตอนนี้คำถามนั้นเจ้าตัวได้รู้แล้วว่าใครคือพ่อ ต่อจากนี้ไป..นางจะปล่อยให้ลูกชายเป็นคนตัดสินใจเอง ว่าจะเอายังไงต่อไป

"ถึงพ่ออยู่ที่นี่ต่อ เขาคงไม่มองหรอกครับ ผมว่าเรากลับบ้านกันเถอะ" แทนคุณเห็นว่ารถคันนั้นวิ่งไปแล้ว และแอบเป็นห่วงภรรยาที่มองตามหลังรถพ่อกับแม่ไป