บทที่ 81

"ทำไมไม่รับโทรศัพท์สักทีเนี่ย" น้ำอิงโทรไปหาพี่ชายแต่ก็ไม่รับสาย เธอนึกขึ้นได้ก็เลยกดโทรไปหาเหมือนฝัน เพราะวันนั้นได้ขอเบอร์โทรกันไว้แล้ว

{"สวัสดีค่ะคุณน้ำอิง"}

{"พี่ภพอยู่ด้วยไหมคะ"}

{"คุณภพกำลังทำงานอยู่ค่ะ"}

{"อิงขอคุยกับพี่ภพหน่อยสิคะ"}

{"คือตอนนี้เขาอยู่สูงค่ะ"} ตอนนี้พิภพขึ้นรถบูมลิฟท์ เพื่อเช็คว่าคนงานมัดเหล็กแน่นหนาไหมก่อนที่จะเทเสา

{"ถ้างั้นอิงฝากคุณเหมือนฝันบอกพี่ภพหน่อยได้ไหมคะ"}

{"ได้ค่ะ"}

{"ตอนนี้คุณลุงเข้าโรงพยาบาลค่ะ บอกให้พี่ภพรีบตามมาหน่อยนะคะ"} น้ำอิงก็เลยบอกไปว่าอยู่โรงพยาบาลไหน

{"คุณท่านเป็นอะไรมากไหมคะ"}

{"ท่านไม่ได้สติค่ะ อิงก็ยังไม่รู้รีบโทรมาหาพี่ภพก่อน"}

{"เดี๋ยวฝันจะบอกให้นะคะ"}

{"คุณเหมือนฝันช่วยหน่อยนะคะ ให้พิภพตามมาให้ได้"}

พอวางสายจากเหมือนฝัน น้ำอิงก็โทรกลับบ้านไปหาแม่ เพราะยังไงเรื่องนี้แม่ต้องรับรู้ไว้ แต่แม่จะบอกป้าไหมนั่นก็อยู่ที่ดุลพินิจของท่าน

"คุณภพคะ" ทีแรกเหมือนฝันคิดว่าจะให้เขาลงมาก่อนแล้วค่อยบอก แต่ดูเหมือนว่างานจะติดขัดอะไรเขาถึงไม่ลงมาสักที

"แหมห่างกันหน่อยไม่ได้เลยนะ" กลัวคนอื่นไม่รู้หรือไงว่าเป็นอะไรกัน เสียงพูดกระแนะกระแหนดังขึ้นจากกลุ่มผู้หญิง ที่นั่งพักผ่อนอยู่มุมเสาแถวนั้น

"พวกเธอรู้เหรอว่าฉันจะพูดอะไรกับเขา" ความอดทนของคนมันก็มีขีดจำกัด ไม่ได้ไปขอข้าวใครกินสักหน่อยทำไมต้องอดทนกับพวกปากหอยปากปูด้วย

"เธอไม่เห็นหรือไงว่าหัวหน้ากำลังทำงานอยู่"

"ฉันไม่ได้ตาบอดทำไมจะไม่เห็น" เหมือนฝันยังคงโต้ตอบกลับ

"เดี๋ยวนี้ปากเก่งนะ"

"ปล่อยเขาไปเถอะ อีกหน่อยถ้าเจ้าของตัวจริงมาก็จะไม่เก่งแบบนี้แล้วล่ะ" เพื่อนอีกคนพูดแทรกขึ้นมา ส่วนเพื่อนที่เหลือต่างก็ขำขึ้นพร้อมกัน

"ฉันไม่อยากจะคุยกับพวกไม่มีสมอง" เธอไม่จำเป็นต้องไปอธิบายอะไรให้กับคนพวกนี้ฟัง แค่เธอกับเขารู้กันสองคนก็พอแล้ว

"อ้าวพูดแบบนี้ก็สวยน่ะสิ" ผู้หญิงที่จับกลุ่มกันอยู่ 3-4 คนลุกขึ้นแล้วเดินตรงเข้ามา

"คุยกันดีๆ ไม่ได้หรือไง" ลูกแก้วรีบเข้ามาห้ามไว้ เพราะถ้ามีเรื่องกันที่หน้างานอาจจะถูกไล่ออกจากไซต์เลยก็ได้

"เธอก็อีกคนลูกแก้ว วันนั้นนินทากับพวกฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ"

ลูกแก้วถึงกับหันมามองเหมือนฝัน จะปฏิเสธก็ไม่ได้ว่าตัวเองไม่ได้พูด

"ข้างล่างมีอะไรกัน" คนตรวจงานที่ขึ้นรถบูมลิฟท์กับพิภพมองลงมาเห็นผู้หญิงจับกลุ่มกันเหมือนมีเรื่อง พิภพก็มองลงมาเช่นกัน ..รถบูมลิฟท์ที่พวกเขาขึ้นความสูงหลายเมตรมากก็เลยไม่ได้ยินเสียงคนคุยกันด้านล่าง ชายหนุ่มก็เลยกดปุ่มบังคับรถให้พาลงมา

"เรารีบไปกันเถอะ" คนที่หาเรื่องรีบสลายตัว เพราะกลัวว่าเหมือนฝันจะฟ้องหัวหน้า

"คุณลงมาก็ดีแล้ว ฉันมีอะไรจะคุยด้วย"

"มีอะไร" ประโยคนี้พิภพหันมองไปดูผู้หญิงพวกที่เข้ามาล้อมเธอเมื่อสักครู่

"เรารีบไปกันเถอะค่ะ"

"ไปไหน"

"ไปโรงพยาบาล"

"ใครเป็นอะไร"

"คุณพ่อของ.. คุณทัตเทพค่ะ" กำลังจะบอกว่าคุณพ่อของเขานั่นแหละ แต่ก็ต้องได้รีบหยุดคำพูดตัวเองไว้ก่อน

"ไม่เห็นเหรอว่าผมยังไม่ว่าง"