บทที่ 99

ทำไมทัตเทพจะไม่ดีใจเมื่อได้ยินลูกสะใภ้เรียกตัวเองว่าพ่อ นี่มันคือความสำเร็จอีกก้าวหนึ่งที่เข้าใกล้ลูกและก็แม่ของลูก ..ถึงแม้เหมือนฝันจะทำสีหน้าเหมือนไม่รู้ไม่ชี้ว่าตัวเองได้พูดอะไรออกมา แต่ทัตเทพก็ดูออกว่าเด็กคนนี้ฉลาดมาก คงอยากจะเป็นใบเบิกทางให้กับสามี

"แม่ไปทำกับข้าวก่อนแล้วกัน" ปราณีไม่ได้ห้ามถ้าลูกกับพ่อจะสานสัมพันธ์กัน แต่นางไม่มีสัมพันธ์อะไรที่จะต้องสานกับผู้ชายคนนี้

"ฝันช่วยค่ะ" เหมือนฝันเดินตามหลังแม่สามีเข้าไปในครัว ส่วนพิภพตอนนี้ทำอะไรไม่ถูกเพราะนั่งอยู่ต่อหน้าของพ่อ

"ผมขอไปช่วยอีกคนครับ"

"เดี๋ยวก่อนสิพิภพคุยกับพ่อก่อน" ทัตเทพเรียกลูกชายไว้ก่อนที่จะเดินตามทั้งสองเข้าไปในครัว

"มีอะไรครับ" ชายหนุ่มหยุดแล้วก็ค่อยๆ หันกลับมาถาม

"ก็เรื่องขันหมากนี่แหละ เราต้องการแบบไหนบอกพ่อมาได้นะ" ท่านอยากเข้าใกล้ลูกชายให้มากกว่านี้ แต่ดูเหมือนว่าเขายังเว้นระยะห่างไว้

"คงต้องตามผู้ใหญ่นั่นแหละครับ"

"ถ้าเราอยากได้อะไรเพิ่มก็บอกพ่อได้"

"ไม่มีแล้วครับ" ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินเข้าไปในครัว แต่ก่อนที่จะเข้าไปเขายังแอบมองออกมาดูท่านเล็กน้อย แบบไม่เชื่อสายตาว่าตัวเองจะมีพ่อกับเขาด้วย

"ฝันยกออกไปให้ท่านเถอะลูก" พอทำอาหารเสร็จ ปราณีก็ให้ลูกสะใภ้เอาออกมา

เหมือนฝันก็เลยยกข้าวต้มถ้วยนั้นออกมาให้กับพ่อสามี

"แล้วหนูไม่ทานเหรอลูก"

"ฝันยังไม่หิวค่ะ คุณพ่อทานเถอะค่ะ จะได้ทานยา" หญิงสาวก็เลยกลับเข้าไปหยิบน้ำออกมาเพื่อให้ท่านได้ทานยา

สายๆ ของวันเดียวกัน

พอได้ยินว่าพรุ่งนี้ลุงจะยกขันหมากไปสู่ขอเหมือนฟันให้กับพี่ชาย น้ำอิงก็เลยโทรไปหาสามี เผื่อว่าเขาจะเดินทางมาได้..แต่คำตอบที่ได้คือแทนคุณไม่ว่าง

เขาไม่อยากจะมีกิจกรรมอะไรร่วมอีกแล้ว หรือจะเรียกว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ก็ได้

แทนคุณพยายามจะก้าวออกมาทีละก้าว เพราะตรงที่เขายืนอยู่มันไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป ไม่สิ..มันไม่ใช่ของเขาตั้งแต่แรกแล้ว

ชายหนุ่มยืนทอดสายตาออกไปนอกผนังที่เป็นกระจกของบริษัทใหญ่โตแห่งนี้ ถ้าแม่ยังมีชีวิตอยู่เขายังพอจะถามได้บ้างว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะเขาไม่สามารถที่จะถามพ่อได้ กลัวว่ามันจะไปสะกิดความรู้สึกของท่าน

"คุณแทนต้องการแบบนี้จริงหรือครับ" ทนายความได้ถามอีกครั้งก่อนที่จะให้เขาเซ็นต์ยกทุกอย่างให้กับพิภพ ซึ่งทนายก็รู้ความจริงหมดแล้ว

"คุณทำเอกสารเสร็จหรือยังล่ะ ถ้าเสร็จแล้วเอามาให้ผมเซ็นต์ได้เลย"

"ผมอยากให้คุณไตร่ตรองให้ดีอีกครั้ง ยังไงคุณก็เป็นบุตรถึงแม้ว่าจะนอกสายเลือด คุณก็มีสิทธิ์ในหุ้นนี้ครึ่งหนึ่งเหมือนกัน"

"ผมไม่ต้องการ" หุ้นนี้คงมีอาถรรพ์ โอนไปโอนมา หรือบางทีมันอาจจะรอเจ้าของที่แท้จริงก็ได้ ชายหนุ่มเซ็นต์ชื่อลงไปในเอกสารสำคัญนั้น มีเนื้อหาใจความว่าเขาได้โอนหุ้นทุกหุ้นที่ถือครองให้กับ นายพิภพ เทพประทาน

ใช่แล้วตอนนี้พิภพได้ใช้นามสกุลเทพประทานเป็นทางการแล้ว เพราะก่อนผ่าตัดทนายความให้เขาเปลี่ยนมาใช้นามสกุลพ่อ จะได้ง่ายต่อการทำเอกสารเรื่องผ่าตัด

"เหลือแค่ให้คุณพิภพมาเซ็นต์รับมอบ เอกสารนี้ก็จะสมบูรณ์ครับ"

"ที่เหลือคงต้องได้ฝากคุณทนายแล้วล่ะ ผมอยากพัก"

"คุณแทนจะไปไหนครับ"

"ผมยังไม่รู้" ตอนนี้คนที่เขาคิดถึงที่สุดก็คือภรรยารัก ถึงแม้เพิ่งจะวางสายกันไป ..หลายวันมานี้เขาคิดอยู่ว่าจะพาเธอไปลำบากด้วยไหม แต่เขาก็ไม่สามารถที่จะทิ้งเธอกับลูกไว้ได้

เย็นวันเดียวกันนั้น..ที่บ้านของพิภพ

"พี่นีจะไปไหน"

"พี่จะไปเล่นบ้านแก้ว"

"ฉันอุตส่าห์มากินข้าวที่บ้านพี่นะเนี่ย" วันนี้อิงนภาและลูกสาวรวมทั้งสามี ยกกับข้าวกับปลามาร่วมทานข้าวที่บ้านของพี่สาว แต่เจ้าของบ้านกำลังจะออกจากบ้านนี่สิ

"พี่ยังไม่หิว"