บทที่ 97

ชายหนุ่มเดินไปเปิดดูห้องของแม่ว่าท่านกลับมาหรือยัง..แต่ก็ไม่เจอ

"คุณแม่คงไปบ้านเพื่อนแถวนี้มั้งคะ"

ถ้าเป็นแบบนั้นก็คงจะดี กลัวแม่มาเห็นว่าเขาให้พ่อนอนในบ้านด้วย แล้วคิดมากจะทำยังไง

"ฝันรอผมอยู่นี่นะ"

"คุณจะไปไหนคะ"

"ไปดูแม่ก่อนว่าท่านอยู่ไหน"

"ฝันไปด้วย"

เธออยากตามมาเขาก็เลยไม่ว่าอะไร ชายหนุ่มเดินไปดูบ้านเพื่อนบ้านแถวนั้นว่าแม่ได้ไปไหม

"แม่มาทำอะไรอยู่นี่ครับ" และก็เจออยู่บ้านของน้าแก้ว

"ออกมากันทำไมค่ำแล้วกลับบ้านไปเถอะ"

"ผมถามว่าแม่มาทำอะไรที่นี่"

"วันนี้แม่จะนอนกับน้าแก้ว" น้าแก้วเป็นเพื่อนบ้านที่สนิทกันที่สุดแล้ว

"ทำไมไม่นอนบ้านล่ะครับ"

"ลูกนอนไปเถอะ"

"แม่ครับ" เขารู้ดีว่าแม่กำลังคิดอะไรอยู่ แต่ถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ทุกอย่างก็คงจะไม่มีอะไรดีขึ้น

"พิภพก็รู้จักแม่ดีนี่ลูก"

"ก็เพราะผมรู้จักแม่นี่แหละ แม่กำลังพยายามปิดกั้นตัวเอง กี่ปีแล้วครับที่แม่หนีความจริงมาแบบนี้"

"เดี๋ยวแก้วไปทำกับข้าวไว้ให้ลูกก่อนนะพี่นี" แก้วปล่อยให้แม่กับลูกคุยกันไป

"พิภพรู้ไหม ว่าแม่แทบจะไม่รู้จักกับผู้ชายคนนั้นเลย"

"ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะครับ แต่ถ้าจะทำความรู้จักกันมันก็ไม่ได้ยากนี่ครับแม่"

"ลูกอยากให้เป็นแบบนั้นเหรอ" นางลืมคิดถึงความรู้สึกของลูกชาย

"ผมขอโทษครับ" เขาเผลอพูดความคิดตัวเองออกไป ..ใครบ้างไม่อยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์ จากเด็กกำพร้าที่ไม่เคยมีพ่อเลย มาวันหนึ่งรู้ว่าพ่อตัวเองยังมีชีวิตอยู่ ทำไมเขาจะไม่ดีใจล่ะ

"เรากลับไปนอนที่บ้านดีกว่าครับแม่" และพิภพคิดว่าตัวเองนี่แหละคือกาวใจที่ดีที่สุดแล้ว

ปราณียอมเดินตามลูกชายกลับมาที่บ้าน นางเลี้ยงของนางมาจนโต ทำไมจะดูไม่ออกว่าลูกกำลังคิดอะไรอยู่ ใจหนึ่งก็กลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะมาแย่งลูกไป

"ฉันกำลังจะไปดูอยู่ว่าพวกพี่ไปไหนกัน" อิงนภามาส่งพี่ชาย แต่ไม่เจอใครอยู่ในบ้านเลย

"พี่ไปเล่นบ้านแก้วมา พี่ขอตัวนะ" ปราณีพูดกับน้องสะใภ้เสร็จก็เดินเข้าห้องนอนไป

"แล้วนี่พี่กินข้าวแล้วเหรอ"

"กินมาจากบ้านแก้วแล้ว"

"แล้วเราล่ะกินข้าวหรือยังน้าชวนกินด้วยก็ไม่ยอมกิน"

"ผมว่าจะพาฝันออกไปกินก๋วยเตี๋ยวหน้าหมู่บ้านครับ" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ขอตัวพาเธอออกมา ปล่อยให้น้าอยู่เป็นเพื่อนพี่ชายของท่านไป

"พี่อยู่คนเดียวได้จริงนะ" อิงนภารู้สึกเป็นห่วงพี่ชายมาก ถ้าแข็งแรงก็คงจะไม่ห่วงแบบนี้หรอก

"ทำไมจะอยู่ไม่ได้พี่เป็นผู้ชายนะอย่าลืมสิ"

"ถ้ามีอะไรพี่โทรหาฉันเลยนะ" นางก็เลยเอาโทรศัพท์ไปวางไว้ที่หัวเตียง

"ตกลงเป็นน้องหรือเป็นแม่กันแน่" ทัตเทพพูดแบบเอ็นดูน้องสาว

ก่อนที่อิงนภาจะออกจากบ้าน นางเดินไปบอกกับปราณีว่าจะกลับแล้วนะ แต่ทางนั้นก็ไม่ได้พูดอะไร

"เดินไหวไหม" ทีแรกพิภพชวนเธอนั่งซ้อนท้ายจักรยานมา แต่เหมือนฝันกลัวว่ามันจะสะเทือนถึงแผลผ่าตัดก็เลยขอเดินดีกว่า

"อีกไม่ไกลไม่ใช่เหรอ"

"ไม่ไกลหรอกเหลืออีกซอยเดียวเอง"

เดินมาอีกไม่ไกลก็ถึงร้านก๋วยเตี๋ยว

"แถวนี้ดีจังเลยนะ มืดแล้วก็ยังมีอาหารขาย"

"พูดเหมือนที่บ้านไม่มี"

"แต่ก่อนไม่มีหรอก"

"แล้วตอนนี้ล่ะ"

"ตอนนี้ไม่รู้ ไม่ได้กลับบ้านหลายปีแล้ว"

"ถ้าเราเสร็จธุระจากที่นี่กลับบ้านของคุณกันนะ"

หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อย และอดตื่นเต้นไม่ได้เพราะไม่ได้กลับบ้านนานมากแล้ว

"ใครเหรอภพ" เพื่อนวัยรุ่นที่บ้านเข้ามาทัก