บทที่ 96

"ถ้าไม่รังเกียจว่ามันแคบ ก็เชิญสิครับ"

พอแม่ของพิภพเงียบไม่พูดอะไร ทัตเทพก็เลยชวนคุยต่อโดยการขอเข้าไปดูในบ้าน ..ถึงแม้จะเป็นคำตอบแบบส่งๆ แต่มันก็สร้างความดีใจให้กับชายชรามาก

"อิงช่วยค่ะ" น้ำอิงรีบเข้าไปพยุงเมื่อเห็นว่าผู้เป็นลุงกำลังจะก้าวขา

"พี่เอง" เขาจะปล่อยให้น้องสาวซึ่งกำลังท้องใช้แรงพยุงได้ยังไง ..นี่มันคือความคิดที่พิภพให้คำตอบกับตัวเองว่าทำไมถึงต้องช่วย

"ผมดีกว่าครับ" ลุงพลรีบเข้าไปช่วยอีกคน เพราะกลัวว่าลูกชายของท่านจะไม่มีแรงพอที่จะรับร่างของเจ้านาย

"แม่ออกไปธุระก่อนนะ" ปราณีไม่ได้ตามเข้าไปด้วย ถึงแม้ว่าจะมีลูกด้วยกัน..แต่นางก็ไม่มีความผูกพันอะไรกับผู้ชายคนนี้เลย

"คุณแม่จะไปไหนคะ" เหมือนฝันเป็นห่วงความรู้สึกของแม่สามี เพราะผู้หญิงด้วยกันดูออก

"แม่ว่าจะไปดูบ้านหลังนั้นหน่อย"

"บ้านหลังนั้น?"

"ก็บ้านของนภาแม่น้ำอิงไง"

"เหรอคะ" ใบหน้าของเธอดูตื่นเต้นขึ้น เพราะยังไม่เห็นบ้านของน้ำอิงเลย

"หนูจะไปกับแม่ไหมล่ะ"

"ไปค่ะ" เหมือนฝันรีบเดินตามหลังแม่สามีไป

เดินผ่านมาแค่ไม่กี่หลังก็ถึง

"บ้านหลังนี้หรือคะ"

"ใช่จ้า หนูเคยมาแล้วเหรอ" ฟังจากน้ำเสียงเหมือนว่าเธอรู้จัก

"ตอนที่เดินไปสวน ก็เดินผ่านอยู่ค่ะ แต่คุณพิภพไม่ได้บอก"

"สงสัยพี่คงจะลืม ตามแม่เข้ามาสิ"

"ค่ะ"

[บ้านพิภพ]

"แล้วนอนกันยังไง" จะไม่ถามลูกชายก็ไม่ได้เพราะบ้านหลังนี้มีแค่ห้องเดียว

"ก็นอนกันแบบที่เห็นนี่แหละครับ ผมนอนข้างนอกแม่นอนในห้อง"

ชายชราเริ่มมีน้ำตาคลอออกมาจากเบ้า ตอนที่ลูกและแม่ของลูกลำบาก ตอนนั้นท่านอยู่สุขสบาย โดยที่ไม่รู้เลยว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองต้องต่อสู้กับชีวิตมากแค่ไหน

"ท่านไม่ต้องคิดอะไรมากหรอกครับ ผมกับแม่เราสบายดีไม่ได้ลำบากอะไร" แค่เห็นแววตาพิภพก็รู้แล้วว่าท่านกำลังคิดอะไร นี่เขาเป็นคนใจอ่อนตั้งแต่เมื่อไร น่าจะพูดตอกย้ำความรู้สึกของท่านเข้าไปอีก ..แอบตำหนิตัวเองที่ใจอ่อนเร็วไป

"ไปอยู่กรุงเทพฯ กับพ่อนะ"

"คงไม่หรอกครับ ผมอยู่แบบนี้มาตั้งแต่เกิด และจะอยู่จนกว่าชีวิตของผมจะหาไม่"

"พ่อให้ทนายแบ่งหุ้นให้เราคนละครึ่งกับพี่"

"ท่านจะไม่ถามผมสักคำหรือครับว่าผมอยากได้ไหม"

"พี่ภพ!" น้ำอิงฟังอยู่เงียบๆ พอมาถึงตรงนี้ก็ไม่สามารถที่จะเงียบได้แล้ว

"ลุงขอคุยกับพี่ส่วนตัวได้ไหมลูก" ทัตเทพรู้ดีว่าหลานสาวเป็นห่วง มันก็สมควรแล้วที่ลูกชายจะทำหมางเมินใส่

"อิงจะรออยู่ข้างนอกนะคะ" ที่น้ำอิงเป็นห่วง เพราะลุงยังมีโรคหัวใจ กลัวว่าพิภพจะพูดอะไรออกไปโดยไม่คิด

"นายก็ออกไปด้วย" พอหลานสาวออกไปแล้ว ทัตเทพก็หันไปบอกคนขับรถ

"ครับ"

ตอนนี้ในบ้านเหลือแค่ท่านกับลูกชาย