บทที่ 95

เช้าวันต่อมา..

"ดีจังเลยนะคะมีพระเดินผ่านหน้าบ้าน จะได้ตักบาตรแบบนี้ทุกวัน" เหมือนฝันตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าแม่ของเขากำลังเตรียมอาหารออกมาตักบาตร เธอก็เลยขอมาด้วย

"แถวบ้านหนูมีแบบนี้ไหมจ๊ะ"

"พระไม่เดินผ่านหน้าบ้านฝันค่ะ บ้านของฝันอยู่ลึกเกินไป"

"บ้านอยู่ลึกก็ไม่ใช่ว่าไม่ดี จะได้ไม่วุ่นวาย"

"ใช่ค่ะตอนกลางคืนนี้เงียบมากเลย" แบบนี้แหละพ่อกับแม่ไปทำงานที่ไหนต้องได้พาลูกสาวไปด้วย ถ้ามีตากับยายอยู่ก็คงจะฝากได้ แต่พอสิ้นบุญพวกท่านแล้ว พ่อกับแม่ต้องได้มารับเธอไปอยู่ตามสถานที่ก่อสร้างด้วยกัน

"ทำไมไม่ปลุกผมเลยล่ะครับ" ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาไม่เจอเธออยู่ข้างๆ ก็เลยรีบออกมาดู

"แม่เอาของเข้าไปเก็บก่อนดีกว่า"

"เดี๋ยวฝันช่วยค่ะ" ไม่รู้ว่าเรื่องเมื่อคืนนี้เขาจะจำได้ไหม ภาวนาขอให้เขาคิดว่ามันเป็นแค่ความฝัน หญิงสาวรีบเดินเข้าไปยกของช่วยแม่เพื่อแก้เขิน

"ไม่ต้องหรอกจ้า ให้พี่เขาพาไปเดินเล่นรอบหมู่บ้าน จะได้คุ้นเคย"

"เอ่อ..ค่ะ"

"แล้วนี่คุณลุงคนขับรถไปไหนล่ะครับแม่" เหมือนกับพิภพรู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ เขาก็เลยแกล้งถามหาลุงพล

"แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน เห็นขับรถออกไปตั้งแต่ตอนเตรียมอาหารมาแล้ว" ว่าแล้วปราณีก็เอาของเข้าไปเก็บ ส่วนพิภพพาเธอเดินออกมา

"เราจะไปไหนกันคะ" หญิงสาวเดินตามมาได้ครู่หนึ่งก็เลยถามดู เพราะทางที่เดินเหมือนจะออกท้ายหมู่บ้านแล้ว

"พาไปหาที่เงียบๆ"

"ที่เงียบๆ ??"

"เมื่อคืนนี้ว่าจะนอนเอาแรงสักหน่อย" แต่เขาดันหลับยาวจนสว่าง

"คุณจำได้หรือคะ" หญิงสาวเผลอถามออกไป

"ทำไมผมจะจำไม่ได้ล่ะ คุณเก่งมากเลยรู้ไหม"

"คุณพิภพ" เหมือนฝันแกะมือเขาออก แต่พิภพก็ไม่ยอมปล่อย

"แต่ก่อนคุณเคยทำแบบนี้กับผมไหม" เห็นใบหน้าที่แดงเป็นลูกตำลึงมันช่างน่ารัก

"ทำไมจะไม่เคยทำล่ะคะ ทำออกบ่อย"

"จริงเหรอ..ถ้างั้นคืนนี้ขออีกนะ" ริมฝีปากหนายื่นเข้ามากระซิบใกล้หูของคนตัวเล็กกว่า

"ไม่ค่ะ" เหมือนฝันพยายามที่จะไม่อายเดี๋ยวเขารู้ว่าเธอโกหก จำไม่ได้ก็ดีเหมือนกัน ..ว่าแล้วหญิงสาวก็รีบเดินนำหน้าไป

"มาทางนี้"

"นี่มันจะลงทุ่งนาแล้วนะคะ"

"ก็บอกว่าจะพาไปหาที่เงียบๆ ไง"

"ฉันไม่ไปกับคุณหรอก"

"ตามมาเถอะน่า ไม่พาไปขายหรอก"

เดินมาอีกเพียงไม่นานก็ถึงสวน ซึ่งปลูกทั้งผักผลไม้หลากหลายชนิด เท่าที่ผืนดินผืนนี้จะปลูกได้

"สวนของใครคะ"

"เป็นสวนของแม่ที่ทำร่วมกับน้า"

"น้า?"

"พ่อของน้ำอิงไง"

"ท่านทำสวนหรือคะ" เหมือนฝันคิดว่าคนที่มีฐานะแบบนั้นไม่น่าจะมาทำอะไรแบบนี้

"พวกเราไม่ใช่คนร่ำรวยอะไรหรอก ก็แค่โชคชะตาเล่นตลกเท่านั้นเอง"