บทที่ 10

คืนนั้น…

เธอเป็นคนเริ่มก่อนเองทั้งหมด ถ้าคืนนั้นยอมให้เขาเดินผ่านไปตั้งแต่แรก วันนี้คงไม่ต้องมารู้สึกละอายใจเวลาเจอหน้าเขาแบบนี้หรอก

คืนนั้นไม่รู้ผีห่าซาตานตนไหนเข้าสิง ถึงได้กล้าหาญไปขอเขาจูบแบบนั้น คิดแล้วก็อายจนไม่กล้าเผชิญหน้า แต่ด้วยหน้าที่นี้ทำให้เธอต้องเจอเขาทุกวันเสาร์และวันอาทิตย์เป็นระยะเวลาหนึ่งเดือนมันก็เลี่ยงไม่ได้

ยังคงจำคืนนั้นได้ดีไม่ลืม…

‘เราจูบกันได้ไหมคะ…’

‘เธอรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่’

‘ฉะ…ฉันร้อน ฉันไม่ไหว…’

‘ถ้าฉันจูบเธอ ฉันจะได้อะไร?’

‘ตะ…ต้องการอะไรฉันยกให้หมด แค่ตอนนี้ช่วยจูบฉันได้ไหม…’

‘ถะ…ถ้าฉันต้องการมากกว่านี้ล่ะคะ’

‘มากกว่านี้ที่ว่าคืออะไร?’

‘เซ็กซ์’

พอเหตุการณ์คืนนั้นที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่างฉายซ้ำในหัว เธอพลันรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องอย่างไรอย่างนั้น ใบหน้าร้อนวูบวาบจนรู้สึกได้ หากจบลงแค่ตอนจูบก็คงดี แต่นี่…

จบลงบนเตียง

“ทะ…ทำไมจู่ๆ ถึงพูดถึงคืนนั้นขึ้นมาคะ”

“จำได้ก็เลยพูด”

“แต่มีญ่าจำไม่ได้แล้ว” เธอตอบโดยไม่มองหน้าเขา

“จำไม่ได้จริงๆ หรือแกล้งจำไม่ได้?”

“คืนนั้นมีญ่าเมามาก จำไม่ได้จริงๆ ค่ะ” เธอพยายามควบคุมโทนเสียงให้ไม่สั่น ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมเขาถึงพูดเรื่องคืนนั้นขึ้นมา ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้พูดถึงมันเลย

อุตส่าห์เงียบไว้แล้วแท้ๆ แต่เขาดัน…พูดขึ้นมาซะนี่

“ให้ทบทวนความจำให้ไหม?”

“ทบทวนยังไงคะ?”

ริมฝีปากหยักได้รูปกรีดยิ้ม นัยน์ตาดำขลับฉายแววความร้ายกาจอย่างไม่ปิดบังจนมีญ่าเริ่มรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เท้าเล็กก้าวถอยออกมาเมื่ออีกฝ่ายเริ่มก้าวเท้าเข้ามาหา

“จะทำอะไรคะ”

“ฉันเก่งเรื่องจำมากนะ โดยเฉพาะจำเรื่องแบบนั้น”

“…”