บทที่ 11

หลังจากทนสู้ชีวิตผ่านวันเสาร์และวันอาทิตย์มาอย่างยากลำบาก ก็ถึงวันจันทร์ที่รอคอย ถึงแม้ต้องตื่นไปเรียนแต่ยังดีที่อย่างน้อยก็มีเรียนตอนเก้าโมง ร่างบางในชุดนักศึกษาเดินลงจากรถหรูแล้วเดินขึ้นบันไดไปยังตึกเรียนของตัวเอง

“มีญ่า!”

เธอหันไปมองเจ้าของเสียงที่เรียกตัวเองเมื่อครู่ พบว่าเป็นเฟย์ที่เดินโบกมือยิ้มให้มาแต่ไกล

“ฉันว่าวันนี้ฝนตกแน่ๆ เลย แกมาเรียนเช้า” เฟย์แซวมีญ่า

“ว่าแต่ฉัน แกก็ด้วยนั่นแหละ”

“ฮ่าๆ ไม่งั้นเราจะเป็นเพื่อนกันได้เหรอ เป็นไง ไปดูงานสองวันที่ผ่านมา” เฟย์หัวเราะร่า ก่อนจะถามถึงการไปดูงานที่โรงพยาบาลของเพื่อนสนิทด้วยความอยากรู้

“ก็โอเค”

เฟย์หันไปมองมีญ่า เมื่อได้ยินคำตอบที่ดูเหมือนจะดีแต่ก็ไม่เพราะฟังจากน้ำเสียงของเพื่อนสนิท

“ไม่โอเคเหรอ?”

“บอกไม่ถูก” เธอตอบ ยัยสองคนรู้แค่เธอไปนอนกับผู้ชายแต่ไม่รู้ว่าใครเธอไม่กล้าเล่าเรื่องคืนนั้นกับเพื่อนว่าคนที่ตัวเองไปนอนด้วยคืนวันเกิด คือ หมอไรอัน หากเป็นผู้ชายคนอื่นเธอคงกล้าเล่าให้ฟัง

“หมอรวิกรเป็นไง พอได้ทำงานด้วย”

“เก่ง ความรู้เยอะ”

เฟย์ฟังแล้วถึงกับขมวดคิ้ว เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองอยากได้ยิน เป็นหมอก็ต้องเก่งและมีความรู้เยอะอยู่แล้วหรือเปล่า แต่ดูท่าทางของเพื่อนแล้วไม่ค่อยอยากพูดถึงเท่าไรจึงเลือกที่จะไม่ถามต่อ

ทั้งสองคนเดินไปยังห้องเรียน นักศึกษาคนอื่นๆ ก็ทยอยเดินเข้าห้องเรียนเช่นเดียวกัน

ในขณะที่มีญ่าพยายามตั้งใจฟังอาจารย์สอน แต่สมองกลับล่องลอยไปกับเรื่องของไรอัน

‘ไม่ได้ตั้งใจเหมือนคืนนั้นที่…เข้ามาขอจูบรึเปล่า’

‘ฉันเก่งเรื่องจำมากนะ โดยเฉพาะจำเรื่องแบบนั้น’

‘แต่ถ้าหากเธอลืม ฉันก็จะช่วยทบทวนความทรงจำให้ รับรองเลยว่ามันกลับมาแน่นอน’

เธอส่ายหัวแรงๆ หวังจะไล่ภาพเหล่านั้นออกจากหัว แต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผล ยิ่งพยายามไม่คิดยิ่งคิด จนตอนนี้เธอใกล้เป็นบ้าอยู่แล้ว

ช่วงพักเที่ยง

หลังจากหมดคาบแรก มีญ่าและเพื่อนสนิทสองคนออกมาหาอะไรกินที่โรงอาหาร เมื่อมีญ่าได้อาหารกลางวันแล้วจึงเดินกลับมายังโต๊ะที่จองเอาไว้ ธารน้ำกับเฟย์ก็เดินตามมาพร้อมกับอาหารของตัวเอง

“อะ ซื้อมาให้ เห็นวันนี้แกดูอารมณ์เสีย” เฟย์พูดพร้อมกับยื่นน้ำหวานร้านประจำของมีญ่าไปให้

“รู้ใจจัง” เธอรับน้ำหวานแก้วนั้นมา ก่อนจะดูดน้ำหวานเข้าไปอึกใหญ่ ความหวานเย็นชื่นใจช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

“ฉันบอกแล้วว่าของหวานช่วยได้” เฟย์ยิ้มภูมิใจ

“พวกแกๆ เห็นผู้ชายกลุ่มนั้นตอนเดินผ่านมะ หล่อมากเลย!” ธารน้ำพูด พลางชี้นิ้วไปยังผู้ชายหน้าตาดีกลุ่มหนึ่งที่กำลังเดินเข้ามาภายในโรงอาหาค

“ใคร?” เฟย์รีบถามพร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้

“คณะอะไร?”

“ไม่แน่ใจนะ แต่ดูเหมือนจะเป็นวิศวะ” ธารน้ำพูด

“หล่อจริงด้วย คนฝั่งขวาสุดหล่อนะ” เฟย์พูด

“แต่ฉันชอบคนใส่แว่นอะ ดูอบอุ่น” ธารน้ำยิ้มกริ่ม

“อบอุ่นหรือชอบเด็กเนิร์ด?” เฟย์แซวทันที