บทที่ 12

เสียงเพลงภายในไนต์คลับยังคงดังก้องไปทั่ว แต่ในหัวของมีญ่ากลับวุ่นวายไม่แพ้กัน หญิงสาวนั่งอยู่กับเพื่อนสนิท แต่ความคิดกลับจดจ่ออยู่ที่ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำ ซึ่งตอนนี้กำลังเดินตามการ์ดของร้านที่มีป้ายคำว่า ‘VVIP’ ติดอยู่ตรงอก

เธอละสายตาไปจากเขา หันกลับมายกเครื่องดื่มในมือขึ้นมาดื่มพลางพูดคุยกับเพื่อน พยายามทำตัวให้ปกติ แต่ทว่าสายตาก็อดเหลือบมองคุณหมอไรอันไม่ได้ การมาของเขาและเพื่อนสร้างความตื่นเต้นในแก่สาวๆ ที่นี่ไม่ใช่น้อย

สาวๆ โต๊ะยืนข้างหน้าสะกิดกันให้มองไปยังโซนVVIP แล้วกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่ คนใส่แว่นที่ดูเรียบร้อยแต่ท่าทางดูขัดกันเหมือนจะสนใจไรอัน เพราะชี้ไปยังคนที่นั่งทางขวาสุดซึ่งก็คือไรอัน ส่วนคนอื่นๆ ก็ชี้นิ้วจับจองกันอย่างสนุกสนาน

“คนขวาสุดนั่นหล่อมาก!” เสียงผู้หญิงโต๊ะข้างๆ ดังลอดเข้ามา

“โอ๊ย! นั่นสิ หล่อยังกับเทพบุตร!” อีกคนเสริมเสียงตื่นเต้น

“ฉันจองคนซ้ายสุด!”

“งั้นฉันขอคนตรงกลาง”

“คนขวาสุดดูนิ่งๆ แต่โคตรหล่อเลยอะ! ฉันจองนะ!”

มีญ่ากำลังจะก้มหน้ามองโทรศัพท์ต่อ แต่สายตากลับเหลือบไปมองไรอัน เขากำลังเอนตัวพิงโซฟาหรูในโซน VVIP มือข้างหนึ่งถือแก้วเครื่องดื่มแล้วพูดคุยกับเพื่อน

ปกติเห็นเขาในโหมดทำงาน เป็นคุณหมอในเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา แต่พออยู่ภายใต้แสงสีในสถานที่แบบนี้เขาดูมีเสน่ห์มากเลยทีเดียว ทว่าในขณะเดียวกันดูอันตรายมีบางอย่างแอบแฝง…

“แกเป็นอะไรมีญ่า ดูเหม่อๆ” เฟย์ถาม พลางยื่นหน้าเข้ามามอง

“เปล่า ไม่มีอะไร” เธอปฏิเสธเสียงเบา แต่สีหน้าที่ไม่ปกติของเธอกลับทำให้เพื่อนทั้งสองเริ่มสงสัย

“โอเคๆ แล้วเมื่อกี้ฉันเห็นแกมองไปทางVVIPทำไม อย่าบอกนะว่า…แกเล็งใครสักคนในนั้น” ธารน้ำยิ้มเจ้าเล่ห์

“บะ…บ้า ฉันจะไปเล็งผู้ชายโซนนั้นทำไม…” เธอตอบกลับเสียงแผ่วเบา

“แกชอบใครในนั้นก็บอกพวกฉันมาตรงๆ จะได้ช่วยดีล แต่คนกลางแต่งงานแล้ว แกเล็งใครระหว่าง หมอรวิกรกับเพื่อนหมออีกคน” เฟย์พูดพร้อมกับไปยังโซนVVIP ก่อนจะดึงสายตากลับมามองมีญ่า

“ฉันไม่ได้เล็งใครจริงๆ แค่มองเพราะในนั้นมีคนที่พวกเรารู้จัก” เธอตอบอย่างมีเหตุผล

“ฉันเห็นหมอรวิกรมาผับบ่อยมากกับเพื่อน อยากจะบอกว่าเพื่อนหมอก็งานดีเหมือนกัน แต่น่าเสียดายคนกลางที่ชื่อแม็กซ์ควินแต่งงานแล้ว แต่อีกสองคนน่าจะยังโสด ฉันล่ะอยากรู้จริงๆ ว่าใครจะเป็นผู้หญิงที่โชคดีคนนั้น…” ธารน้ำพูดด้วยแววตาฝันหวาน

“ฉันว่าพวกเขาน่าจะมีแฟนแล้วนะ โปรไฟล์ดีซะขนาดนั้น ไม่มีทางโสดหรอก” เฟย์เสริม

มีญ่าก้มหน้าลงจิ้มน้ำแข็งในแก้วของตัวเอง หวังว่าเพื่อนจะเลิกพูดเรื่องไรอันกับเพื่อนสักที แต่เฟย์กับธารน้ำดูจะสนุกสนานเกินกว่าจะหยุดได้

•••

เธอเดินมาเข้าห้องน้ำคนเดียว หลังจากเข้าห้องน้ำเสร็จก็เดินออกมาพร้อมกับรู้สึกมึนเมาจากแสงไฟภายในไนต์คลับและแอลกอฮอล์ที่ดื่มไปมากพอสมควร เธอเดินไปนั่งลงโซฟามุมหนึ่งเพื่อให้รู้สึกดีขึ้น พลางเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปมา

“น้องมีญ่า”

ในขณะที่กำลังเขี่ยหน้าจอโทรศัพท์ไปมา ก็ต้องชะงักเมื่อมีเสียงเรียกจากผู้ชายคนหนึ่ง เธอเงยหน้าขึ้นไปมอง

“พี่ซัน” เธอเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นร่างสูงของผู้ชายที่คุ้นเคยกำลังยืนอยู่ตรงหน้า

เขายิ้ม พลางมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง ซันคือรุ่นพี่ต่างคณะที่มหาลัย

“มานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียวครับ ดื่มเยอะไปเหรอ?” ซันถาม พลางนั่งลงข้างๆ

“นิดหน่อยค่ะ แล้วพี่ซันมากับใครคะ” เธอถามกลับ น้ำเสียงดูอ่อนแรงเล็กน้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

“มากับเพื่อนครับ” ซันตอบพร้อมกับยิ้มอบอุ่น

“อ๋อค่ะ…” เธอพยักหน้าเบาๆ พยายามตั้งสติให้ดูปกติที่สุด

ทั้งสองคุยกันอย่างเป็นกันเอง ซันถามไถ่เรื่องเรียนและชีวิตช่วงนี้ของมีญ่า

“ไหวไหม?” ซันพูดแล้วขยับเข้ามาใกล้ รอยยิ้มของเขายังดูอ่อนโยน แต่สายตากลับแฝงอะไรบางอย่างที่ทำให้มีญ่ารู้สึกแปลกๆ

“ไหวค่ะ…” เธอตอบเสียงเบา พลางขยับตัวออกห่างจากซันเล็กน้อย แต่ทว่าเขากลับเลื่อนมือมาวางลงบนต้นขาของเธอ เธอดันมือนั้นออก แต่เขากลับทำเป็นไม่สนใจ

“พี่เป็นห่วงเรานะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่ม แต่แววตากลับเปลี่ยนไปจนน่ากลัว

“ขอบคุณนะคะ มีญ่าจะกลับไปหาเพื่อนแล้ว” เธอรีบลุกขึ้นจากโซฟาแล้วรีบกลับไปหาเพื่อน แต่ทว่า…

หมับ

ซันคว้าแขนของเธอเอาไว้

“จะรีบไปไหนล่ะ ก่อนพี่เดินมา เพื่อนของมีญ่ายังบอกให้พี่มาดูอยู่เลย” ซันบอก เพราะก่อนหน้านี้เฟย์เห็นเขา จึงบอกให้เขามาช่วยดูมีญ่า

“มีญ่าจะกลับโต๊ะแล้วค่ะ” เธอไม่ได้สนใจสิ่งที่เขาพูด แต่พยายามแกะมือที่จับแขนอยู่ออกอย่างเริ่มรู้สึกว่าโดนคุกคาม

“ถ้างั้นเดินไปด้วยกันสิ” ซันยังคงจับแขนมีญ่าเอาไว้เหมือนไม่อยากปล่อย

“เอ่อ…หมอรวิกรคะ” เธอหันไปเห็นหมอรวิกรที่กำลังเดินผ่านไปจึงตะโกนเรียกเขาเอาไว้

ไรอันหยุดชะงักแล้วหันไปมองเจ้าของเสียงเรียกเมื่อครู่ ภาพมีญ่ากำลังถูกจับแขนบวกกับสายตาราวกับขอความช่วยเหลือทำให้สายตาคมเข้มปรายไปมองซันนิ่งๆ

หญิงสาวขยับริมฝีปากเบาๆ โดยไม่ได้ออกเสียงว่า ‘ช่วยด้วย’ คุณหมอหนุ่มยืนมองอยู่สักพัก ก่อนจะยอมเดินเข้าไปหามีญ่า

“บังเอิญจังเลยนะคะที่เจอหมอที่นี่” เธอทักทายเขาด้วยท่าทางปกติ ก่อนจะแกะมือซันที่เผลอคลายจากแขนออกอย่างแนบเนียน

ไรอันพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะมองซัน

“พี่ขอตัวก่อนนะ ไว้จะไปชนแก้วด้วยที่โต๊ะ” ซันหันไปบอกมีญ่าด้วยน้ำเสียงสุภาพกึ่งไม่พอใจ จากนั้นมองไรอันพร้อมกับยิ้มให้หนึ่งครั้งตามมารยาทแล้วเดินกลับโต๊ะไป

“ขอบคุณนะคะ”

“เรื่อง?”

“ที่เดินมา”

“อืม” เขาตอบสั้นๆ คนกำลังขอให้ช่วยถ้าเดินหนีก็คงดูใจจืดใจดำเกินไป

“ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร”