บทที่ 5

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา

เธอกำลังเตรียมตัวย้ายเข้าคอนโดใหม่ที่คุณพ่อซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด ที่มีวิวทิวทัศน์ดีที่สุดในกรุงเทพฯ แถมยังแพงที่สุดอีกด้วย

Empire Rich

นั่นแหละชื่อคอนโดที่คุณพ่อควักเงินสดซื้อให้ ซึ่งเป็นโครงการที่ครอบครัวของเธอร่วมเป็นพาร์ทเนอร์ ตอนแรกทางนั้นจะลดให้แต่คุณพ่อบอกไม่สมฐานะ ‘ลูกสาวจากตระกูลซาน’ สอนให้ลูกสาวเป็นคนประหยัดแต่ตัดภาพไปที่ตัวเอง…

เธอยืนจัดดอกไม้ใส่แจกันอย่างสวยงามท่ามกลางแสงแดดที่ส่องผ่านกระจกเข้ามา สวมเสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้นสบายๆ เสียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆ ทำให้บรรยายกาศอบอวลไปด้วยความสุข แม้จะอยู่คนเดียวก็ตาม

เสียงฮัมเพลงดังเล็ดลอดออกมาบอกว่าเธอกำลังมีความสุขกับสิ่งที่ทำ เมื่อจัดดอกไม้เสร็จสรรพ มองกลับมายังก้านเอย ใบเอยก็…เริ่มขี้เกียจเก็บ

แต่ก็ต้องเก็บ เพราะอยู่ที่นี่ไม่มีใครคอยช่วยเหมือนตอนอยู่บ้าน อยากออกมาใช้ชีวิตคนเดียวก็ต้องแลกมาด้วยการทำอะไรเอง ตอนแรกคุณแม่บอกให้เอา ‘พี่ลัน’ พี่เลี้ยงตั้งแต่ยังเด็กมาอยู่ด้วย แต่เธอปฏิเสธเพราะอยากลองอยู่คนเดียว

“ทำไมมันยากขนาดนี้…” บ่นงึมงำคนเดียวขณะกำลังเก็บก้านและใบจากดอกไม้ที่ซื้อมาจัดใส่แจกันตกแต่งคอนโดทิ้ง

ครืด ครืด

ดวงตาคู่สวยเหลือบมองโทรศัพท์ที่มีสายเรียกเข้าจากคนเป็นแม่ มือเล็กคว้ามากดรับสายโดยไม่ปล่อยให้คนเป็นแม่รอนาน

“ค่ะคุณแม่”

(ลูกลืมไปตรวจร่างกายเหรอมีญ่า)

ตายจริง…

ลืมไปเลยว่าเธอต้องไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล ถ้าคุณแม่ไม่โทรมาบอกนี่ลืมสนิทเลย ยิ่งเป็นคนขี้ลืมอยู่ด้วย

“ใช่ค่ะ มีญ่าลืมสนิทเลยค่ะคุณแม่”

(ว่าแล้ว แม่เลื่อนนัดให้เป็นพรุ่งนี้สิบโมงเช้า ห้ามลืมอีกนะ)

“ขอบคุณค่า น่ารักจังง”

(ชมแม่เก่งแบบนี้ เดี๋ยวพาไปเลี้ยวขนม)

“นัดวันมาเลยค่ะ มีญ่าชอบของฟรี”

(เด็กคนนี้… แค่นี้แหละ แม่ช่วยงานคุณพ่อก่อน)

“โอเคค่า ฝากความคิดถึงไปหาคุณพ่อด้วยนะคะ”

(จ้า)

เธอวางสายจากคุณแม่แล้วหันกลับมาจัดการกับกองขยะตรงหน้าต่อ

•••

โรงพยาบาลภูริธนากุล

ตึกตัก ตึกตัก

เสียงร้องเท้าส้นสูงสองนิ้วกระทบลงบนทางเดินของโรงพยาบาล มีญ่าสวมชุดเดรสสายเดี่ยวลายลูกไม้สั้นประมาณหัวเข่า สะพายกระเป๋าจากแบรนด์หรู เครื่องประดับที่น้อยแต่ราคาไม่น้อยอย่างที่คิด เธอกำลังเดินตรงไปยังห้องสำหรับตรวจร่างกาย

“สวัสดีค่ะคุณมีญ่า” พยาบาลหน้าห้องตรวจลุกขึ้นยกมือไหว้ทักทายมีญ่า