บทที่ 6

“นาย…”

เธอควรตกใจกับเรื่องไหนก่อนดี เรื่องที่เห็นผู้หญิงในห้องตรวจโดยไม่รู้ว่าสองคนนี้กำลังทำอะไรกันอยู่ กับเรื่องที่เขาเป็นผู้ชายในคืนนั้น ที่เคยมีความทรงจำอันเร่าร้อนด้วยกัน

แม้คืนนั้นเธอจะเมาและดูขาดสติไปบ้าง แต่เธอก็จดจำใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาได้ดี คืนนั้นเขาสวมใส่ชุดสบายๆ หากแต่ดูมีเสน่ห์เหลือล้น ทว่าวันนี้…เขาอยู่ในเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตา ขัดกับความร้อนแรงในคืนนั้นโดยสิ้นเชิง

คุณหมอหนุ่มเดินผ่านหน้ามีญ่าไปนั่งลงเก้าอี้ทำงาน ใบหน้าที่เคยเจ้าเล่ห์ในคืนนั้นดูเรียบนิ่งราวกับไม่ใช่คนเดียวกัน มือที่กำลังจับปากกาอยู่นั้น…คือมือเดียวกันกับที่ใช้ถอดชุดของเธอ

และ…สัมผัสร่างกายของเธอ

“ถ้างั้นจีน่ากลับก่อนนะคะหมอ เจอกันใหม่ค่ะ” จีน่าส่งยิ้มให้คุณหมอที่ตัวเองหมายปอง ก่อนจะเดินเชิดผ่านหน้ามีญ่าออกไปอย่างไม่พอใจที่โดนขัดจังหวะในการจีบคุณหมอหนุ่ม

ไรอัน ไม่สนใจจีน่าสักนิด ไม่แม้แต่จะกล่าวคำลาหรือส่งยิ้ม ในขณะที่จีน่าพูดสายตาก็มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ มือคลิกเมาท์ดูงานของตัวเอง การกระทำแสนเย็นชาพลอยทำให้จีน่ารู้สึกอับอาย ท่ามกลางสายตามีญ่าและพยาบาล

พยาบาลเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้มีญ่าและไรอันอยู่กันตามลำพัง เมื่อทั้งห้องมีกันแค่สองคน บรรยากาศภายในห้องเริ่มปกคลุมด้วยความเงียบจนมีญ่ารู้สึกอึดอัด

“นั่งสิ” ไรอันขยับริมฝีปากบอกมีญ่า โดยสายตาไม่ได้มองหญิงสาวแม้แต่น้อย

มีญ่าสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งลงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของไรอัน มือที่วางบนตักบีบเข้าหากันแน่นเพื่อระบายความอึดอัด

“ฉันมาตรวจร่างกายค่ะ”

“…”

“นัดไว้ตอนสิบโมงเช้าตรง แต่ว่าตอนนี้มันจะสิบเอ็ดโมงแล้ว ปกติหมอเขาตรงต่อเวลาไม่ใช่เหรอคะ” ต่อให้จะทำตัวไม่ถูกที่เขาคือคนเดียวกับคืนนั้น แต่ก็อดรู้สึกไม่โอเคกับเรื่องที่ถูกเลทมาครึ่งชั่วไม่ได้

“เรื่องนั้นขอโทษด้วยครับ” ไรอันขยับริมฝีปากพูด หากแต่สายตายังคงเอาแต่มองงานตรงหน้า

คำขอโทษที่สวนทางกับการกระทำ ทำให้มีญ่าขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ปากบอกขอโทษแต่สายตากลับไม่ยอมมองนี่เรียกว่าอะไรกัน ขอโทษพอเป็นพิธีอย่างนั้นหรือ

“สงสัยฉันคงต้องรายงานพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของคุณให้กับทางโรงพยาบาลได้รู้แล้วล่ะค่ะ” เธอพูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว แต่พอเหลือบไปเห็นชื่อและนามสกุลของเขาถึงกับชะงัก…

นายแพทย์ รวิกร ภูริธนากุล

‘ภูริธนากุล’ นี่มันนามสกุลของคุณลุงรามิลนี่นา อย่าบอกนะว่าเขาเป็น…ลูกชายเจ้าของโรงพยาบาล!

ไรอันละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์มามองมีญ่า ก่อนจะหันไปหยิบแฟ้มประวัติของคนไข้ตรงหน้ามาอ่าน ความเงียบเข้าปกคลุมภายในห้องสี่เหลี่ยมอีกครั้ง คุณหมอหนุ่มไม่มีทีท่าจะหวาดกลัวต่อคำขู่ที่อีกฝ่ายจะรายงานเรื่องพฤติกรรมให้ทางโรงพยาบาลรู้แต่อย่างใด

เพราะเขานี่แหละ…เจ้าของโรงพยาบาล

“เริ่มตรวจร่างกายกันเลยไหมครับ” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“…ค่ะ” เธอตอบอย่างไม่เต็มใจนัก

ไรอันลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินไปหยิบอุปกรณ์ตรวจร่างกายบนโต๊ะเล็กข้างเตียงตรวจ ขณะที่มีญ่าลุกตามอย่างไม่เต็มใจ ความอึดอัดในบรรยากาศยิ่งทวีคูณเมื่อเธอเห็นสายตาเรียบเฉยของเขาที่มองมาเพียงชั่วครู่ ก่อนจะหันไปเตรียมอุปกรณ์โดยไม่ได้พูดอะไรต่อ

“นายเป็นลูกชายของคุณลุงรามิลเหรอ”

“ครับ เชิญนั่งครับ ผมจะเริ่มตรวจ”

มีญ่ากัดริมฝีปากก่อนจะขึ้นไปนั่งบนเตียงตรวจ เธอพยายามไม่คิดฟุ้งซ่านขณะที่เขาเริ่มตรวจร่างกายตามขั้นตอนปกติ ทว่าทุกครั้งที่มือของเขาแตะผิวของเธอเพื่อวัดชีพจรหรือกดตรวจจุดต่างๆ ความทรงจำในคืนนั้นก็หวนกลับมาอีกครั้ง…