บทที่ 7

หลายวันต่อมา

เสียงประกาศตามสายเรียกให้นักศึกษาและอาจารย์มารวมตัวกันในห้องประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัย มีญ่าเดินตามกลุ่มเพื่อนเข้าไปอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เธอไม่ได้ชอบการประชุมหรือกิจกรรมใหญ่โตแบบนี้เท่าไร แต่ก็เลี่ยงไม่ได้

“นี่รู้ไหม เขาบอกว่ามีแขกรับเชิญพิเศษจากโรงพยาบาลดังมาด้วยล่ะ” ธารน้ำพูดขึ้นระหว่างเดินเข้าไปในห้องประชุม

“โรงพยาบาลดัง ใครอะ” เฟย์พูดเสริมด้วยความสงสัย

มีญ่าพยายามไม่สนใจบทสนทนา แต่หัวใจก็อดกระตุกไม่ได้เมื่อนึกถึงชื่อโรงพยาบาลที่ไปเมื่อหลายวันก่อน เธอส่ายหัวพยายามสะบัดความคิดนั้นออกไปเพราะอาจจะไม่ใช่ก็ได้ ประเทศไทยมีโรงพยาบาลดังๆ ตั้งหลายที่ คงไม่ใช่ที่นั่นที่เดียวหรอก

เมื่อทุกคนเข้ามาในห้องประชุม เสียงพูดคุยค่อยๆ เบาลงเมื่ออาจารย์เริ่มกล่าวเปิดงาน

“วันนี้เรามีโอกาสพิเศษที่ได้รับเกียรติจากแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านการบริหารโรงพยาบาล และยังเป็นผู้ริเริ่มโครงการทุนการศึกษาเพื่อสนับสนุนนักศึกษาในสายสุขภาพ คุณหมอรวิกร ภูริธนากุล”

เสียงปรบมือดังกึกก้องทั่วห้อง มีญ่าชะงักทันทีที่ได้ยินชื่อที่อาจารย์พูดผ่านไมค์ เธอแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน และก่อนที่เธอจะตั้งสติได้ดี ไรอันในชุดสูทสีเข้มก็ก้าวขึ้นมาบนเวที ใบหน้าหล่อเหลาที่ดูสุขุมแต่แฝงด้วยความน่าเกรงขามทำให้ทั้งห้องแทบหยุดหายใจ

เขามาทำไมที่นี่… เธอตั้งคำถามในใจ รู้สึกทั้งอึดอัดและสับสน

ไรอันกล่าวเปิดการบรรยายด้วยน้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่น เขาพูดถึงโครงการความร่วมมือระหว่างโรงพยาบาลและมหาวิทยาลัยในการสนับสนุนนักศึกษา ด้วยเป้าหมายที่จะพัฒนาวงการสาธารณสุขในอนาคต

“ผมหวังว่าโครงการนี้จะช่วยเปิดโอกาสให้นักศึกษาได้พัฒนาศักยภาพ และอาจได้รับประสบการณ์การฝึกงานในโรงพยาบาลของเรา…” ในขณะที่ไรอันกำลังยืนกล่าว สายตาฃปรายฃมองผู้ฟังในห้อง ดวงตาคมเข้มไล่ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดลงที่มีญ่า สายตาของเขานิ่งและลึกซึ้งจนเธอไม่สามารถหลบหนีได้

เขาเห็นเธอแล้วแน่ๆ

หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว เธอพยายามก้มหน้าหลบสายตา แต่รู้ดีว่ามันไม่ช่วยอะไรเลย

หลังจากการบรรยายจบลง ไรอันยังคงอยู่ในห้องประชุมเพื่อพูดคุยกับอาจารย์และตอบคำถามนักศึกษา มีญ่าพยายามเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว แต่ทว่า…

“มีญ่ามานี่หน่อยสิ”

เท้าของเธอชะงักในทันทีราวกับถูกสะกดให้อยู่กับที่ เมื่ออาจารย์ประจำวิชาเสรีเอ่ยเรียกชื่อของเธอ เธอสูดลมหายใจลึกก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้า

“คะอาจารย์?”

“นี่คือคุณหมอรวิกรที่อาจารย์เคยเล่าให้ฟัง” อาจารย์ที่ปรึกษาแนะนำด้วยรอยยิ้ม

“สะ…สวัสดีค่ะ” เธอยกมือไหว้คุณหมอรวิกรที่อาจารย์พูดถึงด้วยความประหม่า

“สวัสดีครับ” เขารับไหว้แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ ใบหน้ายังคงสงบนิ่ง สายตามองเธออย่างยากคาดเดา

“ในวิชาเสรีของเราอาจารย์อยากให้มีญ่าเป็นตัวแทนไปดูงานที่โรงพยาบาลในช่วงวันเสาร์กับวันอาทิตย์เป็นเวลาหนึ่งเดือน”

“ตัวแทนเหรอคะ?”

“ใช่จ้ะ ซึ่งอาจารย์เห็นว่ามีญ่าเหมาะสมที่สุดแล้ว” อาจารย์ประจำวิชาเสรีพูดด้วยรอยยิ้ม ใครๆ ก็รู้ว่าครอบครัวของมีญ่าเป็นพาร์ทเนอร์กับโรงพยาบาลภูริธนากุล หากมีญ่าได้เป็นตัวแทนไปดูงานที่นั่นคงเป็นหน้าเป็นตาได้ดีไม่ใช่น้อย

“แต่ว่า…”

“ปฏิเสธไม่ได้นะ เพราะว่าอาจารย์ส่งชื่อมีญ่าให้ทางมหาลัยแล้ว”

ไวมาก…