ตอนที่ 4 บัลลังก์อิมพีเรียลโรส! ท่านอัมรา!

เมฆา!

ประธานโกลบอลกรุ๊ปคนใหม่!

เมื่อมองไปที่รูปถ่ายของเมฆา สราวุธรู้สึกได้ว่าหัวใจของตนกำลังจะหลุดออกจากหน้าอก นี่คือเจ้านายสูงสุดของเขา ดังนั้นเขาจะไม่รู้สึกตื่นเต้นมากเกินไปได้อย่างไร

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

ในขณะนั้นเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้น

หือ?

สราวุธเลิกคิ้วเมื่อเห็นชื่อที่ถูกแสดงว่าเป็นลูกชายของเขาอย่างวรวุธ ชายแก่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระวนกระวายใจก่อนจะรับสาย “มีอะไรก็ว่ามา!”

สราวุธเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่แยแส

อย่างไรก็ตาม เสียงสะอื้นไห้อย่างน่าประหลาดใจดังมาจากโทรศัพท์ “พ่อ ช่วยผมด้วย! ผมเกือบตายแล้ว! พ่อต้องช่วยผมแก้แค้นนะ!”

อะไรนะ!?

ทันทีที่คำพูดเหล่านั้นหลุดออกไป การแสดงออกของสราวุธก็เปลี่ยนไปอย่างมาก

ในเมืองเจียงไม่มีใครไม่รู้จักสราวุธหรือไททันกรุ๊ปเป็นไปได้อย่างไรที่มีบางคนกล้าลงมือกับลูกชายของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในทางที่เกือบจะฆ่าเขาตาย

คนคนนี้... ไม่สมควรได้รับอะไรนอกจากความตาย!

“เกิดอะไรขึ้น ใครทำ” เสียงของสราวุธค่อย ๆ เย็นลง

เขาเป็นเหมือนเสือดุร้ายซึ่งกำลังระงับความโกรธอันร้อนแรง

เมื่อได้ยินเสียงนี้ วรวุธซึ่งอยู่อีกด้านของโทรศัพท์ก็รู้สึกปลาบปลื้ม อย่างไรก็ตามเขายังคงแสร้งทำเป็นพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “พ่อครับ เมื่อกี้ผมโดนรถเบนซ์ชน! ลัมโบร์กินีของผมกลายเป็นเศษเหล็กหมดแล้ว! ผมเกือบตายในรถด้วย!”

พรึ่บ!

ทันทีที่คำพูดนี้ออกมา ความดุร้ายจากร่างกายของสราวุธก็แผ่ซ่านออกไปในอากาศ เจตนาฆ่าฟันและความโกรธอันร้อนแรงของเขาทวีความรุนแรงมากขึ้น

มากขึ้น…

“พ่อ คนที่ชนผมมาจากนิรันดร์กุล! คนที่ขับรถคือลูกเขยไร้ค่าของตระกูลนิรันดร์กุล ไอ้เมฆ!”

“พ่อต้องล้างแค้นให้ผม! พ่อต้องส่งคนไปจับมันทันที ผมอยากทำมันคืน ให้มันได้ลิ้มรสว่าการถูกชนเป็นยังไง!”

อะไรนะ!

มะ… เมฆ?

เมื่อได้ยินประโยคนั้น สราวุธพลันรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เขาหน้ามืดจนเกือบจะหมดสติ

เขารีบไปที่คอมพิวเตอร์เพื่อดูข้อมูลของเมฆา เปลือกตาเหี่ยวย่นถึงกับกระตุกไม่หยุดพลางถามเสียงทุ้ม

“ไวน์! พูดให้ชัดเจน นั่นเมฆ... เมฆที่เป็นสามีของคุณหนูขวัญหรือเปล่า”

หืม?

วรวุธตกตะลึงเล็กน้อย เขาไม่คาดคิดว่าบิดาของเขาจะเคยได้ยินเกี่ยวกับบุคคลนี้ด้วย ดังนั้นเขาจึงรีบกล่าว

“ใช่แล้วพ่อ มันคือไอ้สารเลวนั่นแหละ! ช่วยผมฆ่ามันด้วย ฆ่ามัน!”

เงียบ...

วรวุธสังเกตเห็นว่าปลายสายของพ่อตนเงียบสนิททันทีหลังจากพูดจบ

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มีเสียงหอบ ‘วืด ๆ’ ดังอย่างต่อเนื่องมาจากเสียงที่ฟังดูรุนแรงราวกับเสือโคร่งโกรธเกรี้ยว

“พ่อ...”

วรวุธอยากรู้ทันที

เมื่อคำพูดของเขาถูกพูดออกไป เสียงคำรามของสราวุธก็ดังมาจากอีกฝั่งของโทรศัพท์ทันที “แม่เจ้าโว้ย! ไอ้ไวน์! ไอ้ลูกไม่รักดี เอ็งอยากเห็นพ่อตายขนาดนั้นเลยเหรอ!”

“แกต้องตามหาคุณเมฆและขอโทษเขาซะ! ถ้าเขาไม่ยกโทษให้แก ฉันจะเป็นคนแรกที่ฆ่าแกเอง!”

“ตู๊ด ๆ ๆ ...”

หลังจากเสียงตะโกนอึกทึก เสียงขาดการติดต่อก็ดังขึ้น

“…” วรวุธ

เขาสับสนไปหมด

เห็นได้ชัดว่าเขาเกือบตาย ทำไมเขาต้องขอโทษไอ้เมฆคนนั้นด้วย?

เขาเป็นพ่อ เรา จริง ๆ ใช้ไหมเนี่ย ! ? เกิดอะไรขึ้น วะ !?

ในขณะที่วรวุธหลงทางอยู่ในความสับสน เขาก็ได้ยินเสียงแผ่วเบาที่มาจากโทรศัพท์ของภูวดลซึ่งอยู่ข้าง ๆ ในทำนองเดียวกัน และยังมีเสียงที่โกรธอีกทั้งหวาดกลัวดังมาด้วย “ภูมิ ไอ้เด็กนี่ สร้างปัญหาใหญ่อะไรขนาดนี้วะ! ให้ตายเถอะ กล้าดียังไงที่ทำให้คุณเมฆาขุ่นเคือง! ไป! รีบไปขอโทษคุณเมฆาซะ ไม่อย่างนั้นแกก็ไม่ใช่ลูกฉันอีกต่อไป ไปให้พ้น! ต่อไปนี้ฉันจะไม่รู้จักไอ้เด็กสารเลวอย่างแกในฐานะลูกของฉันอีกต่อไป!”

“...” ภูวดล

เมื่อมองไปที่โทรศัพท์ที่ถูกวางสายใส่ในมือ ภูวดลก็ทำอะไรไม่ถูกในทำนองเดียวกัน เขาน่าจะโทรผิดเบอร์

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็นว่าการแสดงออกของวรวุธก็สับสนไม่แพ้กัน ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเกิดขึ้นในใจ

“วะ... ไวน์! ดูเหมือนว่าเราจะงานเข้า!”

ในขณะนั้น นักเลงหัวไม้ทั้งสองพลันรู้สึกได้ว่าหนังศีรษะของตนกำลังจะระเบิด

พวกเขานึกไม่ถึงว่าพ่อของตนจะหวาดกลัวเมฆาได้ถึงขนาดนี้… เขาเป็นคนที่น่ากลัวแบบไหนกัน!

“เร็วเข้า! ใช้เส้นสายทั้งหมดของเรา! เราต้องตามหาไอ้คุณเมฆนั่นให้เจอ เร็ว! เราตายแน่ถ้ามันมาหาเราก่อน!”

วรวุธตัวสั่นด้วยความกลัวก่อนจะส่งเสียงร้องอันหวาดหวั่น

ภายในชั่วพริบตา นักเลงหัวไม้ทั้งสองเป็นเหมือนมดบนหม้อไฟ ใช้เส้นสายส่วนตัวของพวกเขาเพื่อโทรศัพท์อย่างเร่งด่วน และเริ่มค้นหาอย่างบ้าคลั่งเพื่อค้นหาเมฆา

แม้แต่เมฆาก็ไม่สามารถจินตนาการถึงสิ่งนี้ได้!

ในขณะนี้เมืองเจียงทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างสมบูรณ์

…

ท้องฟ้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีดำในยามค่ำคืน

อย่างไรก็ตาม คลับเฮาส์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจียงอย่างโกลเด้นเอจคลับส์กลับเต็มไปด้วยแสงสีและผู้คนมากมายตามปกติ

รถเมอร์เซเดส-เบนซ์คันหนึ่งจอดอยู่ที่ทางเข้าของ ชายและหญิงที่เดินออกมาจากรถ ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเมฆาและของขวัญ

ใบหน้าสวยของของขวัญยังคงซีดเล็กน้อย ความกังวลมากมายและอารมณ์เคร่งขรึมยังแสดงอยู่ระหว่างคิ้วสวยของเธอ

ท้ายที่สุดบุคคลที่พวกเขาได้รุกรานในครั้งก็คือนักเลงหัวไม้สองคนของเมืองเจียง

เมื่อคิดถึงปัญหาที่ตนจะต้องเผชิญในอนาคตก็ทำให้ของขวัญตัวสั่น

“ขวัญ มาช้าจัง”