ตอนที่ 6
ตอนที่ 6 ขอบคุณที่ช่วยชีวิตไว้เมื่อสิบปีที่แล้ว!
September 23, 2026
ในทันทีที่นักเลงหัวไม้ทั้งสองขับด้วยความเร็วมุ่งตรงไปยังโกลเด้นเอจคลับส์ก็พาเอาหมู่รถสีดำโขยงใหญ่มาด้วย
เวหาเพลิดเพลินไปกับคำชมเชยเยินยอจากเหล่าอดีตเพื่อนร่วมชั้นในเลาจน์ส่วนตัว
คนพวกนี้มองเวหาเหมือนเป็นไอดอล สายตาเผยเห็นถึงความเคารพสุดซึ้ง “ฮ่า ๆ … หัวหน้าห้องของเรานี่เก่งรอบด้านจริง ๆ หมอนี่รู้จักกันกับคุณไวน์ด้วย!”
“ใช่! ดูเหมือนว่าหัวหน้าห้องจะได้เลื่อนขั้นในไททันกรุ๊ปอีกล่ะมั้ง! ยินดีด้วยนะ! ยินดีด้วย!”
“ห้องหน้าห้อง ช่วยแนะนำพวกเราให้กับคุณไวน์หน่อยสิ! ฉันชื่นชมเขามานานแล้ว!”
“…”
อดีตเพื่อนร่วมห้องหลากหลายคนต่างเยินยอเวหาไม่หยุดหย่อน
ถ้อยคำเยินยอเติมเต็มความทะนงตัวของเวหาจนถึงขีดสุด
“ฮ่า ๆ! ไม่มีปัญหา!”
หลังจากเวหาพูดจบก็หันไปทางเมฆาและของขวัญก่อนจะเอ่ย “ทุกคนที่มาควรถูกปฏิบัติเยี่ยงแขก! เมฆ ขวัญ มานี่สิ นั่งลง!”
แล้วเขาก็นำเมฆาและของขวัญทั้งคู่ให้นั่งลง
เมื่อทั้งสองนั่งลงแล้ว เวหาก็ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้กับคนข้าง ๆ คนนั้นก็เข้าใจในทันทีก่อนจะหัวเราะเยาะโหวกเหวกพร้อมยิ้มอย่างสบายอารมณ์ “เมฆไม่คิดว่าหัวหน้าห้องเราได้ช่วยนายครั้งใหญ่เลยเหรอ นายน่าจะเลี้ยงอาหารมื้อนี้นะ!”
“ใช่! เมฆ นายต้องเลี้ยงมื้อนี้! หัวหน้าห้องของเราเพิ่งช่วยชีวิตนายไว้นะ!”
“…”
อดีตเพื่อนร่วมชั้นรอบตัวต่างเห็นพ้องต้องกันทีละคนสองคน
สายตาจากคนพวกนี้เต็มไปด้วยความส่อเสียดและตลกขบขัน พวกเขาทำเหมือนว่ากำลังดูการแสดงอยู่
คำพูดเหล่านี้ทำเอารอยยิ้มบนใบหน้านวลของของขวัญแข็งทื่อ
ถึงอย่างไรเธอก็รู้ว่าค่าหัวที่นี่ประมาณหนึ่งหมื่นต่อคน แล้วนี่มีมากกว่าสิบคนที่มาร่วมทาน มื้อนี้ทั้งหมดน่าจะราว ๆ กว่าแสนบาท
ตอนเธอมาที่นี่ เธอเอามาแค่บัตรเดบิตที่มีเงินเก็บของเธอเท่านั้น บัตรมีเงินเพียงแค่ราว ๆ หลักหมื่นอยู่ในนั้น ไม่มีทางที่จะพอจ่ายสำหรับมื้อนี้
ของขวัญชำเลืองมองเมฆาด้วยสีหน้าเป็นกังวล พยายามให้ชายหนุ่มปฏิเสธ!
แต่เมฆาดูเหมือนว่าไม่เห็นที่เธอมองมา รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏอยู่ที่มุมปาก ชายหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ “ไม่มีปัญหา! คืนนี้ผมเลี้ยงเอง!”
ในตอนนี้เขาได้กลายเป็นประธานคนใหม่ของโกลบอลกรุ๊ปบัตรทุกใบของเขาได้ถูกอนุมัติแล้ว
มื้อนี้เป็นเพียงมื้อเล็ก ๆ ด้วยฐานะของเขาตอนนี้ แม้จะซื้อเมืองทั้งเมืองก็ง่ายเหมือนปลอกกล้วย
นี่ยังไม่พูดถึงว่าโกลเด้นเอจคลับส์ก็เป็นหนึ่งในอสังหาริมทรัพย์ของเขาด้วยซ้ำ!
ตู้ม!
ถึงอย่างไรคำเอ่ยของเมฆาทำเอาของขวัญหน้ามืด ขณะที่ทุกคนรอบข้างตื่นตัวกันขึ้นมา
หมอนี่ตอบตกลงเหรอ
แล้วตกลงง่าย ๆ เลยด้วย!
แม้แต่วราภรณ์กับเวหาก็ตะลึงงัน อย่างไรเสีย มื้อนี้น่าจะมากกว่าแสนแน่ ๆ แม้แต่พวกเขายังไม่มีปัญญาจ่าย ทุกคนมักจะแยกบิลกันจ่ายตลอด
แล้ว เมฆา …
“ดีเลย!”
วราภรณ์กลัวว่าเมฆาจะกลับคำจึงรีบตะโกนออกมาด้วยความเสียดสี ก่อนจะยื่นมือเมนูให้ “เมฆ เศรษฐีบ้านนอก เอาสิ ไหน ๆ วันนี้นายก็เป็นเจ้าภาพแล้ว นายสั่งเองดีกว่า!”
ไม่ใช่เพียงแค่วราภรณ์เท่านั้น แต่เวหาและคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ ก็มองมาที่เมฆาเหมือนว่าพวกเขากำลังดูรายการตลกอยู่ พวกเขาอยากรู้ว่านายคนนี้จะช็อกแค่ไหนตอนที่เห็นราคาบนเมนูอาหาร
ความขมขื่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของของขวัญ
เธอไม่ได้คาดคิดว่าเมฆาจะประมาทแล้วยอมตกลงไปจริง ๆ
แต่พูดอะไรไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์เสียแล้ว เมฆาตกลงไปแล้วเลยต้องเป็นตามนั้น ของขวัญกำลังชั่งใจว่าเธอจะหายืมเงินใครดี
แล้วเมฆาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอกลับไม่สังเกตความกังวลใจของภรรยาสาวเลยสักนิด
ชายหนุ่มหยิบเมนูแล้วมองผ่านคร่าว ๆ ก่อนจะชี้ไปสองสามจานบนเมนูพลางเอ่ย “เอานี่! นี่! และก็นี่!”
ฮะ ?
วราภรณ์กับเวหานิ่งไปชั่วขณะ ทั้งสองขมวดคิ้วสงสัยเมื่อเห็นทุก ๆ จานที่เมฆาสั่งไปเป็นเครื่องเคียง
แบบที่มีราคาถูกที่สุด
“คืองี้นะเมฆ เศรษฐีบ้านนอก ทำไมนายสั่งเฉพาะจานที่ถูกที่สุดล่ะ ถ้านายไม่มีเงินจ่ายก็เลิกทำเหมือนว่ามีเถอะ!” วราภรณ์ว่าต่ออย่างไม่ลดละ สายตามองไปที่เมฆาเต็มไปด้วยความรังเกียจเข้าไส้
เมื่อได้ยินสีหน้าของคนอื่น ๆ ก็บึ้งตึงด้วยความไม่พอใจ
“เมฆ นายสั่งเครื่องเคียงเพราะดูถูกพวกเราเหรอ”
“นั่นสิ! หัวหน้าห้องเพิ่งช่วยชีวิตนายไว้นะ! นายจะตอบแทนเขาแบบนี้เหรอ ขี้งกจังของขวัญ แกไม่น่าอยู่กับคนแบบนี้เลย!”
“ขี้เหนียวชะมัด! ทำเป็นอวดรวย จริง ๆ แล้ว…”
“…”
เมื่อได้ยินคำด่าเสียดสีก็รู้สึกเหมือนโดนตบที่หน้าซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำให้ใบหน้านวลของของขวัญแดงก่ำ
ตอนนี้เธอขอแค่ได้ซ่อนตัวในหลุมลึกอันมืดมิดเสียเหลือเกิน
แต่เมื่อตอนที่เธอกำลังจะโน้มน้าวเมฆา หญิงสาวก็เห็นว่าเมฆาพับเมนูปิดลงแล้วโยนมันไปบนโต๊ะก่อนจะพูดกับพนักงานเสิร์ฟ “เว้นแต่ว่าเครื่องเคียงพวกนั้นที่ผมเพิ่งพูดไป เอาทุกเซ็ตในเมนูเลยครับ!”
อะไรนะ ?
ทุกเซ็ต ?
ฉ ะ.. ฉ *บหาย!