บทที่ 6

“ไม่เป็นไรจริง ๆ สรุปงานของเมื่อวานทำเสร็จหรือยัง?”

คุยกันไม่กี่คำก็พูดถึงเรื่องงาน หลินโยวโยวจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปเอาข้อมูลที่เธอจัดการเอาไว้แล้วมา จากนั้นก็เทน้ำร้อนหนึ่งแก้วให้กับเธอ

"ในเมื่อพี่หยินอู้ไม่ยอมไปโรงพยาบาล งั้นพี่ควรดื่มน้ำร้อนให้เยอะ ๆ หน่อยนะคะ"

หลินโยวโยวเป็นผู้ช่วยที่ตัวเองคัดเลือกมาในตอนแรก โดยปกติจะขยันทำงานมาก แต่ทั้งสองก็ไม่มีการติดต่อกันเป็นการส่วนตัวเว้นแต่เรื่องงาน

แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะใส่ใจตัวเองจริง ๆ

เสิ่นหยินอู้รู้สึกอบอุ่นในใจและดื่มน้ำร้อนไปสองสามอึก

ก่อนหน้านี้เธอรู้สึกหนาว ๆ นิดหน่อย แต่หลังจากดื่มน้ำร้อนแล้ว ในที่สุดเสิ่นหยินอู้ก็รู้สึกสบายขึ้นมาก

แต่หลินโยวโยวยังคงมองเธออย่างเป็นทุกข์

“พี่หยินอู้ ไม่งั้นวันนี้ให้ฉันทำรายงานเองดีไหมคะ? ส่วนพี่ก็พักผ่อนในออฟฟิศสักหน่อยดีไหมคะ?”

เสิ่นหยินอู้ส่ายหัว "ไม่ต้องหรอก ฉันทำเองได้"

ก็แค่ไม่สบายนิดหน่อย เธอไม่ได้ไร้เหตุผลขนาดนั้น

ที่ถ้ามีปัญหาอะไรนิดหน่อยเธอก็จะพัก และปล่อยให้คนอื่นต้องมาทำงานแทน

และพอนานไป เธอก็จะขี้เกียจเอาได้

และเมื่อเธอไม่สบายขึ้นมาอีกในภายหลัง แล้วไม่มีใครช่วยเหลือเธอจะทำอย่างไรล่ะ?

เสิ่นหยินอู้จัดข้อมูลในมือจนเสร็จสรรพ จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องทำงานของฉินเย่

ห้องทำงานของเธออยู่ห่างจากห้องทำงานของฉินเย่เล็กน้อย ซึ่งปกติแล้วก็ไม่มีอะไร แต่อาจจะเพราะวันนี้เธอไม่สบาย เสิ่นหยินอู้ก็เหนื่อยขึ้นมาเล็กน้อยจากการเดิน

"ก๊อก ๆ"

"เข้ามา"

เสียงผู้ชายที่เย็นชาและทุ้มลึกดังมาจากด้านในประตู และเสิ่นหยินอู้ก็ผลักเปิดประตู

หลังจากผลักเปิดประตู เสิ่นหยินอู้ก็พบว่ายังมีอีกร่างหนึ่งอยู่ในห้องทำงานด้วย

ชุดเดรสสีขาวเน้นช่วงเอวที่เพรียวบางของเจียงฉูฉู่ และผมยาวสยายถึงเอวก็ปลิวไสวเบา ๆ อยู่ที่ด้านข้างของเธอ ท่ามกลางแสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดาน เจียงฉูฉู่นั้นบอบบางและปราดเปรื่อง

หลังจากเห็นอย่างแจ่มชัดแล้วว่าอีกฝ่ายคือใคร เสิ่นหยินอู้ก็ตัวแข็งทื่อไปในทันที

“หยินอู้ คุณมาแล้ว”

เจียงฉูฉู่เดินไปหาเธอด้วยรอยยิ้ม และก่อนที่เสิ่นหยินอู้จะตอบสนองอะไร เธอก็โน้มตัวไปข้างหน้าและกอดเธอเอาไว้