บทที่ 7

เสิ่นหยินอู้ทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย "ก็แค่เปียกฝนเอง ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากค่ะ"

หลังจากพูดอย่างนั้น เธอก็ก้าวไปข้างหน้าและวางรายงานของเมื่อวานลงบนโต๊ะ

“นี่คือสรุปงานของเมื่อวานค่ะ ฉันจัดเอาไว้หมดแล้ว และฉันยังมีเรื่องอื่นต้องไปจัดการต่อ งั้นไม่ขัดจังหวะในการรำลึกความหลังของพวกคุณแล้วนะคะ”

เสิ่นหยินอู้มองไปที่เจียงฉูฉู่ และเจียงฉูฉู่ก็ยิ้มออกมาทันที

เสิ่นหยินอู้ออกไปแล้ว แต่คิ้วของฉินเย่ยังคงขมวดแน่นอยู่

“ฉินเย่คะ?”

จนกระทั่งเจียงฉูฉู่เรียกเขาขึ้นมา เขาก็กลับมาได้สติขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อเห็นท่าทีของฉินเย่ เจียงฉูฉู่ก็รู้สึกสับสน แต่ก็ยังคงพูดอย่างนุ่มนวลและมีน้ำใจว่า: "ฉันคิดว่าอาการของเสิ่นหยินอู้ไม่ค่อยดีนัก แม้ว่าตอนนี้เธอจะทำงานเป็นเลขานุการของคุณ แต่เธอก็ยังเป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลเสิ่นที่ล้มละลายไปก่อนหน้านี้อีกด้วย คุณอย่าปฏิบัติกับเธออย่างเข้มงวดนักเลยค่ะ”

เข้มงวด?

ฉินเย่เยาะเย้ยอยู่ในใจ ใครจะไปเข้มงวดกับแม่ทูนหัวคนนั้นได้ล่ะ?

แต่ภายนอกเขาไม่ได้พูดคำเหล่านี้ออกมา และเขาก็แค่ตอบไปว่า: "อืม"

เสิ่นหยินอู้จึงเดินย่ำกลับไปที่ห้องทำงาน

ทันทีที่นั่งลง เธอก็อดไม่ได้ที่จะฟุบหน้าลงมา

อาการวิงเวียนศีรษะยิ่งแย่ลงแล้ว

และไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ จากนั้นเสิ่นหยินอู้ก็ได้ยินเสียงของหลินโยวโยว

“พี่หยินอู้ พี่กลับไปพักผ่อนดีกว่าค่ะ”

เสิ่นหยินอู้ไม่สามารถเรียกความกระปรี้กระเปร่าออกมาได้จริง ๆ และรู้สึกไม่สบายทั้งกายและใจเป็นอย่างยิ่ง จึงทำได้เพียงพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า: "โยวโยว ฉันจะงีบหน่อยนะ"

พูดจบ เสิ่นหยินอู้ก็หลับผล็อยเข้าสู่ห้วงนิทราไป

และเสิ่นหยินอู้ก็กำลังฝัน

ในความฝัน เธอได้ย้อนเวลากลับไปในตอนที่เธออายุได้สิบแปดปี

วันนั้นเป็นพิธีการก้าวผ่านวัยของเสิ่นหยินอู้กับฉินเย่

ซึ่งทั้งสองครอบครัวได้จัดพิธีการก้าวผ่านวัยขึ้นด้วยกัน เสิ่นหยินอู้สวมชุดกระโปรงสีฟ้าที่ตนชื่นชอบ ดัดผมลอน และทำเล็บเป็นพิเศษ เพื่อเตรียมพร้อมที่จะสารภาพรักกับฉินเย่ในวันนั้น