บทที่ 8

แต่เรื่องนี้ เสิ่นหยินอู้ก็ไม่รู้อะไรแน่ชัดนัก

เพราะในปีนั้นเธอเองก็เหมือนจะตกน้ำไปด้วย เธอมีไข้สูง จนป่วยหนัก และพอฟื้นขึ้นมาก็ลืมหลายสิ่งหลายอย่างก่อนหน้านี้ไป ซึ่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตกลงไปในน้ำได้อย่างไร

เพื่อนร่วมชั้นก็ยังบอกด้วยว่า เพราะเธอมัวแต่ห่วงเล่น จึงไม่ทันระวังตกลงไปในน้ำ

แต่เสิ่นหยินกลับรู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเองลืมอะไรบางอย่างไป แต่น่าเสียดายที่ไม่ว่าจะทำอย่างไรเธอก็นึกไม่ออกเลย ต่อมาเวลาก็ผ่านเลยไปหลายปี เธอก็ลืมสิ่งที่เกิดขึ้นในเวลานั้นไปอย่างสิ้นเชิง

คิดไม่ถึงว่าฉินเย่จะหมกมุ่นอยู่กับคนที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้ขนาดนี้

และคงจะดีไม่น้อยถ้าคนที่กระโดดลงไปช่วยเขานั้นเป็นเธอ

อารมณ์ในความฝันดูเหมือนจะผสานเข้ากับเสิ่นหยินอู้ในขณะนี้

หัวใจของเธอรู้สึกราวกับถูกก้อนหินทับอยู่ และอาการปวดหัวก็ยิ่งแย่ลงไปอีก ทำไมคนที่กระโดดเข้าไปช่วยเขาในตอนแรกไม่ใช่เธอกันล่ะ?

ถ้า..….ถ้า...…

ทันใดนั้น ใบหน้าของฉินเย่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ดวงตาของเขาเย็นชาและโหดเหี้ยม"หยินอู้เอาเด็กออกซะ"

จากนั้นเจียงฉูฉู่ก็ปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขา และเกาะติดอยู่กับฉินเย่ราวกับเถาวัลย์

“หยินอู้ เธอเอาเด็กออก ไม่ใช่ว่าพยายามจะทำลายความสัมพันธ์ของเราใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินคำว่าทำลาย ดวงตาของฉินเย่ก็เย็นชาลง เขาก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วบีบคางของเธอ "ทำตัวดี ๆ หน่อย ไม่อย่างนั้นอย่ามาโทษที่ฉันลงมือกับเธอก็แล้วกัน"

แรงในมือของเขานั้นรุนแรงมาก จนเกือบจะบดขยี้คางของเสิ่นหยินอู้ให้แหลกลง

เสิ่นหยินอู้ดิ้นรน และตื่นขึ้นมาทันที ด้วยร่างกายที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อ

สิ่งที่มองเห็นคือถนนที่ถอยหลังกลับและทอดยาวออกไปทางนอกหน้าต่าง

เมื่อกี้.…..คือฝันไปเหรอ?

ทำไมมันเหมือนจริงขนาดนั้นกัน.…..

เสิ่นหยินอู้ผ่อนลมหายใจ

"หยินอู้ คุณตื่นแล้ว" เสียงอันนุ่มนวลดังมาจากด้านหน้า เสิ่นหยินอู้เงยหน้าขึ้นมอง และเห็นใบหน้าที่เป็นกังวลของเจียงฉูฉู่ "ดีเหลือเกิน ฉันกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณมาตลอดทางเลย"

เจียงฉูฉู่? ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

จากนั้น เสิ่นหยินอู้ก็ตระหนักถึงอะไรขึ้นมาได้ และมองไปยังด้านข้างของเธอ