ตอนที่ 4

“เป็นเหี้ยอะไร… ”

เหมือนเรไรจะรู้ตัว หล่อนรีบคร่อมจักรยานแล้วปั่นออกมา ไอ้ใหญ่จ้องมองเรียวขาขาวๆ ที่เลิกร่นขึ้นมาจากผ้าถุงตอนที่หล่อนปั่นจักรยาน

“สักวันเถอะ… เดี๋ยวพี่ใหญ่จะกระแทกให้น้องเรไรร้องขอชีวิตเลยคอยดู… รู้นะว่าเงี่ยน”

ไอ้ใหญ่พึมพำไล่หลังรถจักรยานที่กำลังแล่นออกไปท่ามกลางประกายแสงแดดสีทองอร่ามของยามเย็น พระอาทิตย์ดวงสีแดงกลมโตลอยต่ำเกือบแตะสันเข่า ขณะที่หัวใจของไอ้ใหญ่กระเส่าไปด้วยความรู้สึกทางเพศที่มีต่อเมียสาวของเจ้าของไร่

อีกสัปดาห์ต่อมา

ข้าวคำสุดท้ายในจานตรงหน้าถูกช้อนตักเข้าใส่ปากจนหมดจาน ก่อนที่เถ้าแก่สุ่นจะตะโกนถามเมียสาวที่กำลังนั่งเหยียบจักรเย็บผ้าอยู่ตรงมุมห้อง

“วันนี้ฉันจะเข้าไปในตลาด… เธอจะไปด้วยกันไหม”

เถ้าแก่สุ่นกำลังจะออกไปซื้อปุ๋ยเพื่อเตรียมไว้ใช้กับไร่ข้าวโพดที่กำลังออกฝักไปทั้งไร่

“เถ้าแก่ไปคนเดียวเถอะจ้ะ… วันนี้ฉันจะเย็บเสื้อที่ทำค้างเอาไว้”

เรไรมีฝีมือในเรื่องตัดเย็บเสื้อผ้า หล่อนมีรายได้พิเศษจากการตัดเสื้อให้กับลูกค้าหลายรายซึ่งเป็นคนในอำเภอเดียวกัน

ตัดเย็บเสื้อผ้าเป็นงานที่หล่อนทำด้วยใจรัก ไม่ใช่ทำเพราะขัดสนเงินทอง เพราะว่าฐานะของเถ้าแก่สุ่นก็จัดว่าไม่ยากจน เงินทองของเขาสามารถเลี้ยงดูเรไรให้สุขสบายไปทั้งชาติ

“เออ… อย่าลืมเอาข้าวไปให้ไอ้ใหญ่ด้วยล่ะ”

สามีร้องสั่งก่อนออกไปจากบ้าน ด้วยทุกวันไอ้ใหญ่จะแวะมาเอาข้าวที่เรไรใส่ปิ่นโตวางไว้ที่แคร่ไม้หน้าบ้าน แต่วันนี้สายป่านนี้แล้วก็ยังไร้เงาของมัน

“มันก็น่าจะเดินมาเอาเองนะ… ทำไมต้องเอาไปให้”

เรไรรู้สึกหัวเสีย เมื่อต้องเอ่ยถึงคนงานใหม่ ไม่รู้ว่าทำไม? หล่อนจึงไม่อยากเข้าไปใกล้ ไม่เชิงว่าไม่ชอบขี้หน้า… แต่ไม่รู้สิ เรไรเกลียดสายตาของมัน เกลียดวิธีการมองเหมือนรู้เท่าทันอารมณ์บางอย่างของหล่อนที่พยายามเก็บซ่อนเอาไว้

“ทุกวันนี้ฉันจะต้องทำอาหารแล้วไปเสิร์ฟให้มันถึงที่ใช่ไหม… อยู่ไม่กี่วันก็กำเริบเสิบสาน”

เรไรบ่นไม่หยุด

“เอาน่ะ… ไอ้นี่มันขยันขันแข็ง สู้งานไม่เคยบ่น อดทนและเรี่ยวแรงดีเหมือนวัวเหมือนควาย ค่าจ้างก็ไม่ต้องจ่าย”