ตอนที่ 5

ไอ้ใหญ่ต่อปากต่อคำไม่ลดละ

“เดี๋ยวฉันจะโยนปิ่นโตทิ้ง”

หล่อนไม่ได้ขู่

“โห… เดี๋ยวสิครับเสียดายของ”

ไอ้ใหญ่รีบเอื้อมมือออกมารับปิ่นโตและจงใจฉวยโอกาสรวบมือนุ่มของเรไร

“ไอ้เลว… ”

เรไรรีบชักมือที่โดนมือของมันกุมแน่น มองดูไอ้ใหญ่ยกมือขึ้นมาสูดดมกลิ่นสาบสาวของหล่อนที่ติดมากับมือของมัน

“โอ้ว… นี่ขนาดมือยังหอมยังนุ่มขนาดนี้ ไม่อยากจะคิดเลยว่าของดีที่ซุกซ่อนอยู่ในร่มผ้าของคุณเรไรมันจะหอมจะนุ่มขนาดไหน”

สิ้นคำพูดของไอ้ใหญ่ ฝ่ามือของเรไรก็ฟาดเข้าใส่ใบหน้าของมันเสียงดังฉาด

“กล้านะมึง… เดี๋ยวกูจะบอกให้เถ้าแก่สุ่นไล่มึงออก”

เรไรกราดเสียงใส่อย่างเหลืออด ไอ้ใหญ่ยิ้มสู้ ค่อยๆ ยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาลูบใบหน้าที่โดนตบ

ความเจ็บน้อยๆ จากฝ่ามือของหญิงสาวที่มันแอบจินตนาการถึงหล่อนทุกครั้งในตอนชักว่าว ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ทางเพศของมันขึ้นมาได้อย่างประหลาด มันจ้องมองริมฝีปากของหล่อน ก่อนจะเอาคืนด้วยการโอบใบหน้าของเรไรด้วยสองมือ

“ว้าย… ไอ้… ”

ไม่ทันได้ขัดขืน มันรั้งใบหน้าของหล่อนเข้ามาบดเคล้าริมฝีปากเข้าด้วยกันอย่างเร่าร้อนจนปลายเท้าน้อยๆ ของคนตัวเล็กแทบจะลอยขึ้นมาจากพื้น

เรไรมารู้สึกตัวอีกที ก็ตอนที่ริมฝีปากที่ปรกไว้ด้วยแพหนวดสีดำหนา บดเคล้าลงมาประกบปากหล่อน แล้วปลายลิ้นร้อนลื่นของมันก็สอดชำแรกเข้ามาในกลีบปากสีชมพูของหล่อน ไชชอนสอดไซ้ไล้เลียดูดลิ้นของเรไรอย่างโหยหา