2.1

"มองไรของมึงวะโปรด" เสียงทุ้มถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนสนิทกำลังมองสองสาวอยู่นานสองนานไม่วางตา

“มองของสวย ๆ งาม ๆ” ทรงโปรดตอบกลับ ทว่าสายตายังคงจดจ้องใบหน้าหวานของหญิงสาวคนนั้นไม่เลิก เธอมองเขา และเขาก็มองเธออยู่นานแล้ว ตั้งแต่เขาเดินลงจากชั้นบนมา

ชั้นบนเป็นห้องทำงานส่วนตัวของเขาในฐานะเจ้าของที่เป็นหุ้นส่วนใหญ่ ลำพังงานที่โรงพยาบาลในแต่ละวันก็เหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่ยังต้องมาตรวจงานที่คลับอีกแทบทุกวัน ก็ได้ของสวย ๆ งาม ๆ พวกนี้ที่เป็นแรงบันดาลใจ

"แก๊งยายลูกคนรวยใจแตกนั่นอะนะ ทำไมวะ มึงสนใจเหรอ?" เตชินถาม

"มึงรู้จัก?" ทรงโปรดละสายตากลับมาถามเพื่อนกลับ รู้ว่าเตชินกว้างขวาง แต่มันจะรู้จักผู้หญิงทุกคนทั้งประเทศเลยหรือไง

"หึ! รู้จักดีเลยละ" จะไม่รู้จักได้ยังไง ก็หนึ่งในนั้นดันเป็นยายตัวแสบที่ทำให้ตนชวดงานใหญ่ เตชินจำสาวสวยหน้าเฉี่ยวชุดสายเดี่ยวแดงนั่นได้ขึ้นใจ

"ทำไมไปพูดถึงผู้หญิงแบบนั้น" ทรงโปรดนึกตำหนิเพื่อน รู้อยู่ว่าเตชินปากไม่ค่อยดีเท่าไรนัก แต่พูดให้ผู้หญิงเสียหายก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ

"ก็เรื่องจริง มึงดูแต่ละคนแต่งตัว โดยเฉพาะยายชุดแดงนั่น คู่กัดกูเองแหละ แรดจะตายชัก" เตชินขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน พลางลามไปดูถูกอีกหนึ่งสาวในกลุ่มเดียวกัน พลางคิดในใจว่าหากคบกันได้นิสัยคงไม่ต่างกันมาก

ทว่าทรงโปรดไม่คิดจะใส่ใจคำพูดของเพื่อนสนิท เขามองหญิงสาวหน้าสวยในชุดเดรสเกาะอกรัดรูปสีขาวแล้วนึกชั่งใจอยู่ครู่ใหญ่ว่าจะเข้าหาเธอดีหรือไม่

เมื่อสบสายตาหวานหยาดเยิ้มของหญิงสาวที่มองเขากลับมาเช่นกัน ทั้งส่งยิ้มยั่วยวนให้อย่างท้าทาย มีหรือหมาป่าอย่างทรงโปรดปล่อยไปง่าย ๆ

มุมปากหยักยกยิ้มร้าย รอยยิ้มของเขากลับส่งใบหน้าหล่อเหลาให้ยิ่งมีเสน่ห์กระชากใจยิ่งกว่าเก่า เล่นเอาสาว ๆ หลายคนตาพร่าใจละลายกันเป็นแถบ ร่างสูงหยัดกายลุกจากเก้าอี้หน้าบาร์หมายจะก้าวยาว ๆ เข้าไปทักทายเป้าหมายที่หมายตาเอาไว้

ทว่าไม่ทันที่ทรงโปรดจะเดินไปถึงตัวเป้าหมาย...