บทที่ 9

มือทั้งสองของเธอถือบัตรเชิญอยู่ ตากลมโตทั้งสองข้างจ้องไปที่โป๋สิงจื่ออย่างไม่กะพริบ ถ้าโป๋สิงจื่อตอบรับคำเชิญไปงานเลี้ยงวันเกิดของเธอ เช่นนั้นตำแหน่งในบริษัทบันเทิงโป๋ซื่อของเธอคงจะก้าวกระโดดอย่างแน่นอน

“รับมาสิ” โป๋สิงจื่อหันกลับมามองหญิงสาวที่กำลังกินข้าวอย่างสงบเสงี่ยม ไม่รู้ว่าทำไมถึงตอบรับ

คุณลุงรับบัตรเชิญใบนั้นมา ในใจกลับไม่ดีใจ ผู้หญิงคนนี้หน้าตาเหมือนคนใจแคบ มีคุณนายที่ไหนหน้าตาแบบนี้กัน?

ทำไมคุณชายถึงสานสัมพันธ์กับผู้หญิงแบบนี้?

ผู้หญิงคนนี้เขียนความคิดความอ่านลงบนใบหน้าตัวเองไว้หมดแล้ว

“ขอบคุณค่ะประธานโป๋ ฉันจะรอคุณนะคะ” หวังซินหย่ากวาดสายตามองตู้รองเท้า ที่นั่นมีรองเท้าของผู้หญิงอยู่หลายคู่ ต่างก็เป็นแบรนด์จากต่างประเทศ ได้ยินมาว่าโป๋สิงจื่อมีภรรยาคนหนึ่งที่แอบแต่งงานอย่างลับๆ ดูเหมือนว่าจะเป็นเรื่องจริง

เพียงแต่ตนเองยืนอยู่หน้าประตูนานขนาดนี้ ผู้หญิงคนนั้นไม่อยู่บ้านเหรอ? ถ้าอยู่บ้าน ทำไมถึงไม่ออกมา?

เธอคิดว่าไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็ตามที่อยู่ในฐานะภรรยาของโป๋สิงจื่อ ถ้าได้ยินว่ามีผู้หญิงมาถึงหน้าบ้าน ต่างก็ไม่นิ่งเงียบนี่นา?

แต่ทว่า เธอคิดผิดไป

รวนซูนั้นก็นิ่งเงียบเช่นนี้นี่แหละ เธอกินขนมปังอบน้ำมันหัวหอมหมดไปหนึ่งชิ้นแล้ว กินก๋วยเตี๋ยวในถ้วยจนหมดเกลี้ยง แล้วก็ดื่มซุปจนหมดถ้วย

และไม่ลืมจะที่กำชับท่านประธานใหญ่

หลังจากที่หวังซินหย่าได้ยินเสียงผู้หญิงราวกับเสียงน้ำหยด ก็อดไม่ได้ที่จะยืดคอมองดู เห็นเพียงแค่แผ่นหลังของหญิงสาว ผู้หญิงคนนั้นรูปร่างผอมสูง สวมชุดอยู่บ้าน ถึงแม้จะเห็นแค่แผ่นหลังแต่ก็สวยงามสุดๆ

ที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือ เธอถึงกับออกคำสั่งให้ชายหนุ่มอย่างโป๋สิงจื่อล้างถ้วย?

ในสายตาคนอื่นๆนั้นประธานโป๋ตำแหน่งสูงส่ง เป็นท่านประธานใหญ่ที่มีวิธีการจัดการคนได้อย่างเด็ดขาด เยือกเย็นผิดมนุษย์

คิดไม่ถึงว่าเขาตอนที่อยู่ในบ้านถึงกับทำงานบ้านเป็นด้วย?

ในขณะที่หวังซินหย่าตกใจนั้น ก็เห็นว่าริมฝีปากของชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าขยับตอบรับเบาๆ “ได้ครับ คุณภรรยา”