ตอนที่ 1 เราหย่ากันเถอะ

ดึกดื่นค่ำคืนแล้วแต่เกวนโดลิน ชัลเดอร์สก็ยังหลับไม่สนิท

เธอรู้สึกราวกับมีใครสักคนกำลังทับตัวเธออยู่จนเกือบจะหายใจไม่ออก

ร้ายไปกว่านั้น เสียงหายใจทุ้มต่ำรัวเร็วกำลังดังอยู่ข้างหูเธออยู่นั่นแหละ

ที่แย่ที่สุดคือความเจ็บปวดรวดร้าวจากการถูกทิ่มแทงอันเกิดจากส่วนลึกที่สุดภายในร่างกายของเธอเอง

เมื่อเธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาได้และลืมตาโพลงอย่างขวัญผวา เธอก็เห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งคร่อมอยู่บนตัวเธอทันที

“คุณเหรอ มาเวอริค”

แล้วเสียงฮึดฮัดเบาๆ ก็ดังออกมาจากชายที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้ง จากนั้นเขาก็ย่ำยีเธอซ้ำแล้วซ้ำอีกโดยไม่พูดอะไรเลย

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรเสียงที่คุ้นหูนั้นทำให้เกวนโดลินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ขณะที่ชายคนนั้นยังคงทิ่มแทงเข้าใส่ร่างเธอต่อไป ความปรารถนาภายในตัวเธอก็เริ่มผุดขึ้นมา ท้ายที่สุดเสียงครวญครางอย่างยั่วยวนก็พรั่งพรูออกจากปากของเธออย่างไม่หยุดยั้ง

ในไม่ช้าการเคลื่อนไหวของฝ่ายชายก็เริ่มรุนแรงหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เกวนโดลินกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวด สติของเธอเลื่อนลอยอยู่ในวังวนของความสุขสมรู้สึกราวกับกำลังเดินอยู่กลางอากาศ

ทั้งสองแต่งงานกันมานานสามปีแล้วและในที่สุดมาเวอริค ไรท์ก็เต็มใจจะหลับนอนกับเธอ

ด้วยความจริงที่ว่าเธอถูกดีแคลน ไรท์ผู้เป็นพ่อของเขายัดเยียดให้ เขาจึงไม่เคยชายตาแลเธอเลยตลอดหลายปีมานี้

ดังนั้นเธอจึงดีใจจนเนื้อเต้นที่คราวนี้เขาเข้าห้องของเธอไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม

สองชั่วโมงต่อมา มาเวอริคก็ทรุดฮวบลงบนร่างของเธออย่างหมดเรี่ยวหมดแรงพร้อมกับส่งเสียงคำรามลึก แสงจันทร์นอกหน้าต่างบานใหญ่ที่สูงจากเพดานจดพื้นห้องสาดส่องให้เห็นเรือนร่างอันสมบูรณ์แบบของเขา

ขณะที่เกวนโดลินฟังเสียงหัวใจเต้นถี่รัวของเขา เธอก็พบว่าทั้งหมดนี้มันสมจริงเกินไปแถมยังเหมือนฝันอย่างเหลือเชื่อ

ถ้านี่เป็นความฝันจริงๆ ฉันก็ไม่อยากจะตื่นเป็นอันขาด

เธอโอบสองแขนรอบลำคอของเขาด้วยแววตาลุ่มหลง ส่งเสียงหอบหายใจเล็กน้อยหลังจากการออกแรงอย่างหนักไปยกใหญ่ “มาเวอริค...มาเวอริค จริงๆ แล้วฉัน-”

ก่อนที่เธอจะเอ่ยคำว่า “รัก” ออกมา เธอได้ยินเสียงชายหนุ่มพึมพำชื่อหนึ่งออกมาด้วยเสียงทุ้มต่ำและแหบห้าว

“ทาชา...”

เมื่อได้ยินอย่างนั้นเธอก็ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่

หัวใจของเธออัดแน่นไปด้วยความเจ็บปวดทรมานและเลือดภายในกายเธอเย็บเฉียบไปหมด

ทาชาคือชื่อเล่นของนาตาชา มอสซีย์ และเธอคือรักแรกของมาเวอริค ซึ่งเดินทางไปต่างประเทศเมื่อสองสามปีก่อนเพราะดีแคลน

แต่เมื่อวานนี้เธอกลับเข้าประเทศแล้ว

นอกจากนั้นเธอยังส่งข้อความยั่วยุมาถึงเกวนโดลินโดยมีใจความว่า: ฉันกลับมาแล้วเกวนโดลิน และจะไม่มีที่สำหรับเธอในตระกูลไรท์อีกต่อไป เมฟกับฉันคือคู่รักกันมาตั้งแต่ยังเด็ก คิดเหรอว่าเธอจะมาแทนที่ฉันได้ในเวลาแค่ไม่กี่ปี ไสหัวกลับโรงเลี้ยงเด็กกำพร้าไปซะ เพราะนั่นคือที่ๆ เธอควรจะอยู่ เธอไม่รู้เลยสินะว่าเขารักฉันมากแค่ไหนน่ะ ต่อให้เขากำลังนอนอยู่บนเตียงของเธอ เขาก็จะร้องเรียกชื่อฉันอย่างไม่ต้องสงสัย เธอมีค่าแค่เป็นตัวสำรองของฉันเท่านั้นแหละ มันต้องรู้สึกขมขื่นแน่ๆ เลยใช่ไหมล่ะเกวนโดลิน

ในตอนนั้นเกวนโดลินไม่ยอมรับ

ตัวสำรองของหล่อนเหรอ ฉันคือหลานสะใภ้ตามกฎหมายที่ถูกผู้เฒ่าไรท์เลือกมาให้เป็นคุณนายไรท์อย่างชอบธรรม ฉันคือฉันเองและไม่ใช่ตัวสำรองของใครทั้งนั้น