ตอนที่ 2 สามหมื่นล้านของคุณ

“อะไรนะ”

มาเวอริคนิ่วหน้าเหมือนไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าเธอจะขอหย่าเมื่อคืนเธอเพิ่งจะมอมยาฉัน แล้วตอนนี้จะมาแสดงละครอะไรแต่เช้าขนาดนี้อีกล่ะ

“คุณเป็นบ้าไปแล้วหรือไง”

พอได้ยินอย่างนั้นเกวนโดลินได้แต่จ้องหน้าเขาอย่างเย็นชา เธอเตี้ยกว่าชายหนุ่มมากแต่สง่าราศีของเธอในตอนนั้นทำให้เธอไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย

“คุณฝันอยากจะหย่ามานานแล้วไม่ใช่เหรอ รู้ๆ กันอยู่ว่าย้อนกลับไปตอนนั้นคุณปู่ของคุณเป็นคนบังคับให้คุณแต่งกับฉัน ตอนนี้ไม่มีใครห้ามไม่ให้คุณแต่งกับนาตาชาอีกต่อไปเพราะท่านไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว คุณอยากให้เธอมีสถานะที่ถูกต้องชอบธรรมไม่ใช่หรือไง”

มาเวอริคเม้มปากขณะเพ่งพินิจพิจารณาเธอใกล้ๆ

นี่เธอใจดีขนาดจะยอมทิ้งสถานะของตัวเองจริงๆ เหรอ

เมื่อเห็นสายตาจ้องมองอย่างแน่วแน่และความจริงที่ว่าดูเหมือนเธอจะไม่ได้โกหก เขาก็พ่นลมออกจมูกเบาๆ น้ำเสียงของเขาเย็นยะเยือก “หวังว่าคุณจะไม่เสียใจ”

เกวนโดลินยิ้มหยันฉันไม่เคยเด็ดเดี่ยวขนาดนี้ไม่ว่ากับเรื่องไหนมาก่อนเลย

“เรื่องเดียวที่ฉันเสียใจคือการแต่งงานกับคุณตั้งแต่ตอนนั้น”

หลังจากพูดออกไปอย่างนั้นเธอก็หมุนตัวแล้วจากไปด้วยท่าทีสบายใจไร้กังวล

ดวงตาของมาเวอริคยังคงจับจ้องมองตามหลังเธอไปเนิ่นนาน

ในอดีตเธอจะอ่อนโยนและว่านอนสอนง่ายต่อหน้าฉันเสมอ ทำตัวเหมือนอ่อนแอบอบบาง แต่มาวันนี้เธอกลับแข็งแกร่งอย่างน่าแปลกใจ หรือเพราะว่าฉันกล่าวหาเธอผิดไปในเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ แต่จะมีใครอื่นอีกล่ะถ้าไม่ใช่เธอ

พวกเขาทั้งสองคนเดินตามกันไปในศาลาว่าการเมืองตั้งแต่เช้าตรู่

เกวนโดลินแต่งกายในชุดเก่าซอมซ่อที่ซื้อมาจากข้างทาง จึงดูแตกต่างอย่างสุดขั้วกับมาเวอริคที่สวมชุดสูทสีดำสุดหรูจากปราด้าขณะยืนอยู่ด้วยกัน ดังนั้นพวกเขาจึงดึงดูดความสนใจจากผู้คนแถวนั้นเป็นอย่างมาก

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรเธอก็ไม่ใส่ใจเลย ทั้งหมดที่เธอต้องการคือให้เรื่องน่าขันทุกอย่างจบลงเร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

ในช่วงสั้นๆ ราวสิบนาที การสมรสอันน่าเศร้าของพวกเธอก็ใกล้จะจบลงในที่สุด

ขณะจ้องมองใบรับรองการหย่าในมือของเธอ เกวนโดลินตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วครู่

“ตั้งแต่นี้ไปคุณจะได้เป็นตัวของตัวเองแล้ว”

จู่ๆ น้ำเสียงเรียบๆ ก็ลอยมาเข้าหูเธอ พอเธอเงยหน้าขึ้นชายหนุ่มก็หายวับไปกับตาโดยไม่ได้หน่วงเหนี่ยวเธอไว้ไม่ให้หย่าหรือแม้แต่จะเหลือบแลเธอเป็นครั้งสุดท้ายเลย ราวกับเขาไม่เคยอยู่ในชีวิตของเธอก็ไม่ปาน

“แหม ฉันว่าแบบนี้ก็ดีที่สุดแล้วล่ะ”

เธอสลัดศีรษะพร้อมกับหัวเราะคิก