ตอนที่ 3 ผ้าขี้ริ้วห่อทอง

“ท่านแฮร์ริสแจ้งว่าคุณสามารถอยู่ต่อได้ในเวลานี้ แต่คุณต้องยอมรับสิทธิในการบริหารงานของแองเกิ้ลคอร์เปอเรชั่น บริษัทสาขาของแฮร์ริสกรุ๊ปในแฟร์เลค ยิ่งไปกว่านั้น ผลกำไรของบริษัทในปีนี้ต้องสูงขึ้นกว่าปีที่แล้วห้าเปอร์เซนต์ ท่านยังแจ้งด้วยว่าคุณจะปฏิเสธก็ได้แต่เรื่องต่างๆ อาจจะจบไม่สวยสำหรับไรท์คอนสตรัคชั่นกรุ๊ปถ้าคุณทำอย่างนั้นครับ”

เมื่อได้ยินอย่างนั้นเกวนโดลินกัดฟันกรอดอย่างหงุดหงิดเป็นที่สุด

ก่อนดีแคลนจะจากไป เธอเคยสัญญากับเขาว่าเธอจะช่วยดูแลไรท์คอนสตรัคชั่นกรุ๊ป ดังนั้นเธอจึงปล่อยให้เกิดอะไรขึ้นกับบริษัทใม่ได้

คราวนี้ เห็นชัดๆ ว่าพ่อกำลังใช้จุดอ่อนของฉันมาเล่นงานฉัน แต่เขาไม่ได้ข่มขู่เพื่อให้ฉันกลับบ้านแต่กำลังบังคับให้ฉันรับช่วงต่อแองเกิ้ลคอร์เปอเรชั่น เขาต้องการอะไรกันแน่นะ

“ก็ได้ ฉันจะทำตามที่ท่านบอก”

เกวนโดลินหยิบปากกามาบรรจงลงลายมือชื่ออย่างงดงามก่อนจะรับบัตรบัตรเซนจูเรี่ยนการ์ดระดับสูงสุดพร้อมวงเงินสามหมื่นล้านในนั้น

เมื่อเห็นภาพของบัตรที่เคลือบทองอร่ามเธอก็ส่ายหัวอย่างขบขัน

ไม่กี่นาทีก่อนฉันยากไร้เสียจนมีเงินติดตัวแค่สิบเองมั้ง ไม่พอแม้กระทั่งจะนั่งแท็กซี่ แล้วนี่จะเรียกว่าจากเสื่อผืนหมอนใบไปเป็นเศรษฐีได้หรือเปล่า เพราะข้อตกลงของฉันกับพ่อก่อนหน้านี้ บัตรและบัญชีธนาคารของฉันถึงถูกอายัดใช้งานไม่ได้ แถมฉันต้องปิดบังตัวตนที่แท้จริงของตัวเองอีก ไม่อย่างนั้นมันจะเป็นการละเมิดสัญญา แม่กับน้องสาวของมาเวอริคหลงใหลในความร่ำรวยและกำลังปีนบันไดสถานะทางสังคมพวกเธอถึงไม่เคยเห็นหัวฉันเลย ฉันสงสัยจังว่าพวกเธอจะทำหน้ายังไงถ้ารู้ว่าจริงๆ แล้วฉันคือเกวนโดลิน ชัลเดอร์ส แฮร์ริส ลูกสาวคนสุดท้องของตระกูลแฮร์ริส ครอบครัวที่มั่งคั่งที่สุดในประเทศ และเป็นหญิงสาวที่รวยมหาศาลด้วยมูลค่าทรัพย์สินโดยรวมถึงหลายร้อยล้าน ฉันยังจำได้ตอนที่เพื่อนสนิทคนหนึ่งจากสถานสงเคราะห์ได้ตายจากไปก่อนที่ฉันจะฟื้นความทรงจำขึ้นมาได้ ฉันคุกเข่ากราบกรานต่อหน้าแม่สามีของฉัน อ้อนวอนขอยืมเงินจากเธอ เธอควักบัตรแพลตตินัมออกมาใบหนึ่งอย่างเย่อหยิ่งแต่ไม่ได้ให้ฉัน แต่เธอกลับคุยโวว่า “ เดาซิว่าในนี้มีเงินเท่าไหร่ หนึ่งล้านย่ะ เธอคงไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อนในชีวิตเลยสินะ แต่ฉันเอาไปซื้ออาหารหมาดีกว่าให้เธอยืมแม้แต่สตางค์แดงเดียว รู้มั้ยว่าทำไม เพราะเพื่อนกระจอกงอกง่อยของเธอน่ะต่ำชั้นยิ่งกว่าหมาเสียอีกในสายตาของฉันน่ะนะ ” ในเวลานั้นฉันได้แต่กำสองมือแน่นจนกลายเป็นกำปั้นขณะที่แววตาเย้ยหยันวาบผ่านสองตาของฉันไปอย่างรวดเร็ว แหมถ้ามีโอกาสงามๆ ฉันอยากจะสั่งสอนบทเรียนให้ผู้หญิงจองหองสองคนนี้และจะได้ระบายโทสะของฉันสักครั้งจริงๆ

ขณะที่เธอจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดใครบางคนคว้าข้อมือของเธอจากด้านหลัง

เธอหันกลับไปเพียงเพื่อพบภาพของใครอื่นไปเสียไม่ได้นอกจากแม่สามีของเธอ ฟริดา แลนเดอร์สนั่นเอง

ฟริดาเชิดหน้าชูคอด้วยสีหน้าดูถูกดูแคลนและรังเกียจเดียดฉันท์ ข้างหลังเธอมีสุภาพสตรีฐานะดีอีกสองสามคนพร้อมถุงสินค้าพะรุงพะรังในมือ เท่าที่เห็นพวกเธอเพิ่งจะไปช้อปปิ้งกันมา

เกวนโดลินแอบซุกบัตรเซ็นจูเรี่ยนไว้ในกระเป๋าถือของเธอแล้วถามอย่างเฉยเมยว่า “มีอะไรเหรอคะ”