ตอนที่ 11 ไม่มีค่าพอ

เกวนโดลินกำลังฟังเพลงและเพลิดเพลินอยู่กับช็อกโกแลตมูสที่เชฟชาวเฟอโรพีเนียผู้เป็นเชฟเจ็ดดาวมิชลินทำขึ้น

ทันใดนั้นมือขนาดใหญ่ของชายคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเธอ

“คุณผู้หญิง อยากทราบว่าผมจะขอรับเกียรติที่จะเชิญคุณไปเต้นรำได้ไหมครับ”

เกวนโดลินเงยหน้าขึ้น และเมื่อเธอเห็นใบหน้าเย็นชาอย่างถาวรของมาเวอริค เธอก็หมดความอยากอาหารไปเลย

ทั้งคู่สบตากัน

หัวใจของมาเวอริคเต้นไม่เป็นจังหวะ นั่นเป็นครั้งแรกที่ได้สำรวจใบหน้าของเกวนโดลินอย่างใกล้ชิดขนาดนั้น ในที่สุดเขาก็รู้ว่าส่วนต่างๆ บนใบหน้าอันงามเลิศของเธอนั้นอยู่ในตำแหน่งที่สมบูรณ์แบบและมีขนาดที่พอเหมาะพอดีเป็นที่สุด

เขาไม่เคยรู้เลยว่าอดีตภรรยาของเขางดงามเพียงไร

โดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตาของเธอ ราวกับมีดวงดาวบรรจุอยู่ในนั้น นั่นทำให้เธอดูมีชีวิตชีวาและเข้มแข็งพร้อมกับแววแห่งความดื้อดึงอีกด้วย

มาเวอริคพบว่าตัวเองหลงทางอยู่ในดวงตาของเธอ

ยิ่งไปกว่านั้น ยังรู้สึกราวกับว่าเขาเคยเห็นตาคู่นั้นที่ไหนสักแห่งมาก่อน

ขณะที่เขาตกอยู่ในภวังค์ความคิดของเขาเอง เกวนโดลินก็ยิ้มเหยียดพร้อมกับความชิงชังรังเกียจคืบคลานเข้าสู่ดวงตาของเธอ “ขอโทษนะคุณไรท์ คุณไม่มีค่าพอจะเต้นรำกับฉันหรอก”

ผู้คนที่เดินผ่านโต๊ะนั้นต้องสะดุ้งโหยงกับการโต้ตอบของเกวนโดลิน

เธอช่างจองหองเหลือเกิน เธอเพิ่งบอกว่าชายอันดับต้นๆ ของแฟร์เลคไม่ ... มีค่าพอสำหรับเธอเหรอ

มาเวอริคหรี่ตาเกือบจะในทันที และความคิดเรื่องความรู้สึกคุ้นเคยก็ถูกผลักออกไป

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เขายังคงยื่นมือไปหาเธอและตอบด้วยรอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าแต่แววตาเย็นชาเหมือนเดิม “ก็แค่เต้นรำน่ะ คุณคงไม่กลัวหรอกใช่มั้ยคุณชัลเดอร์ส”

เกวนโดลินหรี่ตาลงเช่นกัน

เขาไม่รู้วิธีตอบรับคำปฏิเสธหรอกเหรอ ทำไมถึงได้งี่เง่าขนาดนี้นะ เขาไม่เข้าใจว่าที่ฉันเพิ่งบอกเขาไปหรือไง

เมื่อสายตามาประสานกันอีกครั้ง ประกายไฟก็ลุกโชน

ขณะที่ความตึงเครียดค่อยๆ เพิ่มขึ้นในบรรยากาศ เทรย์ตันยืนขึ้นพร้อมกับห่อริมฝีปาก

“เกวนโดลินคือคู่ควงสาวของผม งั้นทำไมคุณถึงยืนกรานจะพาตัวเธอไปจากผมล่ะคุณไรท์”

แล้วเขาก็ค่อยๆ ผลักมือของมาเวอริคออกไปก่อนจะเหลือบมองด้วยหางตา “คุณไรท์ บางทีจะดีกว่าถ้าคุณจะเชิญคู่ควงของคุณไปเต้นรำแทน ไม่งั้นเธอจะหึงเอานะ”

แต่มาเวอริคก็ยังยืนอยู่อย่างนั้นโดยไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว