ตอนที่ 12 ไปจากแฟร์เลค

ภายในสวน เกวนโดลินกำลังยืนกอดอกอยู่ข้างน้ำพุและสูดอากาศบริสุทธิ์ถ้าไม่ออกมารับอากาศสดชื่นสักหน่อย ฉันอาจจะหายใจไม่ออกตายจริงๆ เพราะบรรยากาศน่าขยะแขยงข้างในนั้น

“เกวนโดลิน” ทันใดนั้นเสียงแหลมแสบแก้วหูก็ดังขึ้นจากด้านหลังเธอ

จากนั้นเกวนโดลินก็หันกลับไปเห็นเชอราลินกำลังเดินเข้ามาหาเธออย่างวางท่า

“มีอะไร อยากถูกตบอีกเหรอ ที่โดนไปก่อนทีนึงยังเจ็บไม่พอรึไง” เกวนโดลินเย้ยขณะมองไปทางอื่นอย่างเฉยเมย

เชอราลินเดือดดาลกับคำพูดเหล่านั้น และเธอไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าจะได้ฉีกร่างเกวนโดลินเป็นชิ้นๆ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรเพื่อเห็นแก่แผนการของเธอ เธอจึงต้องกำหมัดและอดทนไว้

แล้วเชอราลินก็ล้วงบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋าถือหลุยส์ วิตตองของเธอและส่งให้เกวนโดลิน เธอพูดด้วยน้ำเสียงเห็นอกเห็นใจว่า “ในนี้มีเงินอยู่สามแสนแน่ะ ตราบใดที่เธอสัญญากับฉันว่าจะไม่โผล่มาให้พี่ชายฉันเห็นอีกและไปจากแฟร์เลคตลอดกาลเงิน ทั้งหมดจะเป็นของเธอ”

เกวนโดลินขมวดคิ้วและเหลือบมองบัตรธนาคารในมือของเชอราลินด้วยท่าทางแปลกๆ สามแสนเหรอ นั่นมันไม่มีค่าอะไรเลย หล่อนคิดจริงๆ เหรอว่านั่นจะพอที่จะไล่ฉันออกไปได้

เชอราลินสังเกตเห็นสีหน้าของเกวนโดลินเปลี่ยนไป เธอจึงคิดว่าฝ่ายหลังยอมงับเหยื่อแล้ว เชอราลินพูดอย่างดีอกดีใจว่า “ในเมื่อเธอโตมาในสถานสงเคราะห์ ฉันคิดว่าคงไม่ผิดที่จะบอกว่าเธอคงไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อนในชีวิต ไม่เหมือนเธอหรอกแค่อาทิตย์เดียวฉันก็ใช้เงินมากเท่านั้นแล้ว คิดว่าเธอน่าจะต้องการเงินมากกว่าฉันนะ จำได้ว่าแต่ก่อนเธอเคยขอเงินจากแม่ฉันแต่ท่านไม่ให้เธอยืม นี่ไม่ใช่ข่าวดีสำหรับเธอหรอกเหรอ ด้วยเงินที่ใช้ได้ในบัตรนี่ เธอจะซื้ออะไรก็ได้ตามใจ เอาล่ะ เธออยากได้หรือเปล่าล่ะ”

ถึงตอนนั้น ดวงตาของเชอราลินเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น เอาเงินไปสิ เอาเลย

เชอราลินเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นเพราะเธอรู้ว่าย้อนกลับไปตอนที่เกวนโดลินยังอยู่ในบ้านไรท์ ฟริดาจะยึดเงินเบี้ยเลี้ยงของเกวนโดลินไว้ นั่นคือสาเหตุที่เกวนโดลินไม่เคยมีปัญญาซื้อเสื้อผ้าแบรนด์ดังได้เลยตอนที่อยู่ในบ้านไรท์ เพราะหล่อนยากจนขนาดนั้นหล่อนต้องรับเงินของฉันแน่ๆ เมื่อหล่อนยอมรับมันไว้ ฉันจะบอกทุกคนว่าเงินของฉันถูกขโมย หลังจากนั้นฉันจะจับตัวหล่อนไว้ก่อนจะให้ตำรวจมาเอาตัวหล่อนไปขัง เมื่อหล่อนถูกขังแล้วฉันจะติดสินบนเจ้าหน้าที่ในสถานกักกันให้หาคนมาซ้อมหล่อน ถ้าหล่อนมีประวัติอาชญากรในข้อหาลักขโมย หล่อนจะไม่มีวันกลับมาลืมตาอ้าปากได้อีกเลยตลอดชีวิตของหล่อน

ด้วยความคิดนั้นในหัว เชอราลินแทบจะปิดความรู้สึกตื่นเต้นจากสายตาของเธอไว้ไม่ได้ “เอาเงินไปสิ เมื่อกี้เป็นความผิดของฉันเอง แล้วฉันก็เสนอให้เธอเป็นการขอโทษ คราวนี้ฉันจริงใจนะ ฉันรู้ว่าเธอร้อนเงินมาก เอาไปเถอะ”

เกวนโดลินเอียงคอและประเมินดูเชอราลินด้วยสายตา ทันใดนั้นเธอก็รู้ว่าเชอราลินคิดจะทำอะไรเกวนโดลินจึงแค่ส่ายหน้าล้อเลียนแทนคำตอบ