ตอนที่ 7 เธอจะยังได้ทำงานต่อหรือเปล่า

พนักงานต้อนรับพินิจพิจารณาเกวนโดลินอีกครั้งและแน่ใจว่าเธอไม่เหมือนคนเด่นคนดังที่ไหน แต่ดูเหมือนผู้หญิงหากินที่ไปที่นั่นเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ด้วยรูปโฉมของเธอมากกว่า

“เธอจะเป็นลูกค้าได้ยังไง แย่ไปกว่านั้นเธอยังขอพบซีอีโอทันทีอีก รู้มั้ยว่าซีอีโอของบริษัทแองเกิ้ลน่ะมีมูลค่าโดยรวมหลายร้อยล้านเลยนะ ท่านเป็นคนแบบที่อีตัวอย่างเธอน่ะได้แต่ฝันว่าจะได้แอ้มเท่านั้นแหละ”

เมื่อถูกเรียกว่า “อีตัว” เกวนโดลินเกือบจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความโกรธจัด

ดูจากมูลค่าโดยรวมของฉัน ฉันน่าจะเหนือกว่าซีอีโอของแองเกิ้ลคอร์เปอเรชั่นหลายขุมนังคนหัวสูงเอ๊ย

เพราะไม่มีอารมณ์จะพูดจาไร้สาระกับแค่ลูกจ้างกระจอกๆ เธอจึงทำสีหน้าเคร่งขรึม “โทรหาหัวหน้าคุณแล้วบอกว่าฉันมาถึงแล้ว ถ้าเขาไม่ยอมมาพบฉัน ระวังผลที่จะตามมาให้ดี”

พนักงานต้อนรับยังอยากจะดูถูกเหยียดหยามเกวนโดลินต่อ แต่สายตาเฉียบคมของฝ่ายหลังทำให้เธอหนาวสั่นไปจนถึงไขสันหลังเสียจนเธอต้องกล้ำกลืนคำพูดที่ติดอยู่ที่ปลายลิ้นของเธอไว้

“จำคำพูดของเธอไว้แล้วกัน เธอจะต้องรับผลทั้งหมดที่จะตามมา”

พนักงานต้อนรับพ่นลมออกจมูกก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหลายแหล่ให้หัวหน้างานของเธอฟังพร้อมกับเติมไข่ใส่สีไปมาก ตลอดเวลาทั้งหมดนั้นสายตาเธอที่จับจ้องมองเกวนโดลินก็เริ่มจองหองอวดดีขึ้นเรื่อยๆ

พูดก็พูดเถอะ เธอแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เห็นฝ่ายหลังถูกฝ่ายรักษาความปลอดภัยจับโยนออกไปเต็มที

น่าเสียดายที่เรื่องราวไม่ได้เป็นไปตามที่เธอหวัง

รอยยิ้มของเธอเริ่มค้างแข็งและความพิศวงงงงันก็แผ่กระจายไปทั่วใบหน้าของเธอ

เมื่อพิจารณาจากสีหน้าของเธอแล้ว เกวนโดลินก็แทบจะไม่ต้องคาดเดาเลยว่าคำพูดทางโทรศัพท์นั้นจะเป็นเช่นไร

เกวนโดลินยิ้นเหยียดแล้วถามว่า “ชั้นไหน”

“ชั้นบนสุด ช-ชั้นที่ 27 ค่ะ...”

หลังจากได้หมายเลขชั้นที่แน่ชัดแล้ว เกวนโดลินก็ขึ้นลิฟท์ไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทางของเธอตามหลังโดยไม่เหลือบมองกลับมาแม้แต่แวบเดียว

พนักงานต้อนรับอ้าปากค้างตามหลังเธอด้วยความตกใจเต็มที่

โอ๊ย หล่อนเป็นใครกันแน่คุณโฮลเซอร์ ผู้ช่วยของท่านซีอีโอถึงกับพูดถึงหล่อนอย่างยำเกรงขนาดนั้น หรือหล่อนจะเป็น...ชู้รักของท่านซีอีโอกันแน่ ไม่นะ ฉันต้องไปบอกข่าวซุบซิบร้อนฉ่าน่าตกตะลึงเรื่องนี้กับทุกคน

ขณะเดียวกัน ไม่มีใครหยุดยั้งเกวนโดลินเมื่อเธอไปถึงชั้นบนสุด

ทันทีที่เธอผลักประตูเปิดเข้าไปในห้องทำงานของซีอีโอ ชายคนที่นั่งอยู่บนโซฟายืนขึ้นแล้วเดินมาหาเธอ

เขาสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม ดูสง่าผ่าเผย เมื่อสายตาของเขามองมาที่เกวนโดลินแม้แต่ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความยินดีปรีดา

“ไม่เจอกันนานเลยนะแม่หนูน้อย ยินดีด้วยกับการหย่าของเธอ”

ขณะที่เขาพูดน้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง

“เทรย์ตันเหรอ”