ตอนที่ 6 ค่าชดเชยการหย่าของฉัน

เมื่อได้ยินคำพูดของเกวนโดลิน มาเวอริคก็ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดฉันพูดเมื่อไหร่ว่าอยากทิ้งเธอ แล้วทำไมเธอถึงคิดอย่างนั้น

เขาเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสน แต่พอเขากำลังจะไล่ตามเธอไปเพื่อพูดคุยให้กระจ่าง ใครบางคนก็กุมชายเสื้อสูทของเขาไว้แน่นจากด้านหลัง

นาตาชาที่ยังอยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้นด้วยท่าทางน่าสงสารเป็นที่สุด

เธอสะอื้นเบาๆ แล้วแก้ต่างให้ตัวเองว่า “เมฟ...ฉันขอโทษ ฉันแค่กลัวน่ะ... ฉันกลัวว่าคุณจะตกหลุมรักเกวนโดลินเข้าจริงๆ ในช่วงเวลาสามปีที่ฉันไม่อยู่ ฉันกลัวว่าคุณจะไม่ต้องการฉันอีกแล้ว...”

มาเวอริคยังคงหน้านิ่วคิ้วขมวดพลางมองลงไปดูเธอ ทันทีที่เขาเห็นแก้มบวมเป่งเล็กน้อยของเธอเพียงแวบเดียวสายตาของเขาก็อ่อนลง สุดท้ายเขาก็เอื้อมมือไปพยุงเธอให้ลุกขึ้น น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน

“บอกแล้วไงว่าผมจะให้สถานะกับคุณเอง การหย่ามันก็แค่เรื่องของเวลา คราวนี้คุณใจร้อนเกินไปนะ”

นาตาชาคว้าแขนเสื้อของเขาแน่นพลางเบะปากอย่างสิ้นหวัง “มันเป็นความผิดของฉันทั้งหมดเลย แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใครเลยนะ ก็แค่ใช้วิธีผิดไปเท่านั้นเอง เมฟ...ได้โปรดยกโทษให้ฉันเถอะ”

เมื่อไม่ได้รับการสนองตอบจากชายหนุ่มอีก เธอก็เอนร่างพิงเขาอย่างอ่อนล้าและเผยให้เห็นช่วงไหล่นวลเนียนของเธออย่างลังเล

สายตาเขม้นมองของมาเวอริคถมึงทึง และเขาเกือบจะผลักไสเธอออกไปโดยไม่รู้ตัว

“เมฟ”

ดวงตาแดงเรื่อๆของนาตาชาเข้มข้นขึ้นไปอีกและเธอจับจ้องมองเขาอย่างขุ่นเคืองใจ

ตอนนี้เขาโกรธแค้นฉันขนาดนี้จริงๆ เหรอ อ๊า มันไม่ยุติธรรมเลย ทำไมเมื่อคืนนังเกวนโดลินนั่นถึงได้เขาไป แต่ฉันกะอีแค่จะเข้าใกล้เขาหรือแค่ลองเชิงยังไม่ได้เลย

“พอได้แล้ว”

มาเวอริคจับมือเธอแน่น หรี่ตาเย็นชาของเขาเล็กน้อย เขาเพ่งมองเธออย่างลึกซึ้งด้วยแววตาที่ดูราวกับเธอจะเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเขาไปเสียแล้ว

“ทาชา ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะต้องใช้วิธีแบบนั้นและส่งข้อความเยาะเย้ยถากถางพวกนั้น แต่ก่อนคุณเป็นคนใสซื่อบริสุทธิ์นี่นา”

นาตาชาสะดุ้งตกใจเมื่อรู้ตัวว่าคราวนี้เธอทำให้ชายหนุ่มโกรธจริงๆ แล้ว

เขาเป็นผู้ชายที่มีหลักการแน่วแน่และมีเส้นแบ่งที่ไม่อาจข้ามล้ำไปได้ เมื่อฉันล้ำเส้นไปเขามีแต่จะเกลียดฉันมากขึ้นไปอีก

“เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ฉันขอโทษ ฉันรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว มันก็แค่ช่วงเดียวที่วู่วามไปหน่อย ต่อไปฉันจะไม่ทำอย่างนั้นอีกเป็นอันขาด ต่อให้มันจะเป็นแค่เพียงเพราะฉันเคยช่วยชีวิตคุณไว้เมื่อหลายปีก่อนก็ตาม ได้โปรดให้โอกาสฉันได้แก้ตัวเถอะนะเมฟ”

เมื่อเอ่ยถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน สายตาสดใสและเด็ดเดี่ยวของเธอก็แวบผ่านความคิดของมาเวอริค

ตอนนั้นเธอเป็นเพียงเด็กตัวน้อยๆ แต่เธอก้าวออกมาและปกป้องฉันไว้ โธ่เอ๊ย

แววตาของเขาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลง “งั้นก็ช่างมันเถอะ ว่าแต่ต่อไปอย่าทำแบบนั้นอีกนะ”

ทันใดนั้นนาตาชาก็รู้สึกโล่งใจไปหมด แต่ยังไม่ทันที่เธอตั้งใจจะแสดงจริตมารยากับเขาต่อไปเขาก็ยื่นมือออกมาหาเธอพร้อมกับหงายฝ่ามือขึ้น

“ขอกุญแจให้ผมเถอะ”