บทที่ 109 พบชายแปลกหน้าระหว่างทาง

เงยหน้าขึ้น สายตาของเลอแปงจ้องมองเธอ บนใบหน้าถึงแม้จะมีความอ่อนเยาว์ของวัยรุ่นอยู่ แต่ที่มากกว่านั้นคือความจริงจัง เคร่งขรึม

“ผมโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว เป็นธรรมดาที่จะต้องรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ผมไม่ได้ทำเพราะอารมณ์ชั่ววูบ......”

“ทำไมจู่ ๆ ถึงตัดสินใจไปที่อเมริกาล่ะ นายยังไม่จบมัธยมปลายเลย นี่มันการตัดสินใจบ้าบออะไรกัน? นายคิดว่าตัวเองมีสติพอไหม?”

เลอแปงเอ่ยปาก และพูดอย่างเน้นย้ำ: “เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานมีส่วนแค่หนึ่งในสี่ที่ทำให้ผมตัดสินใจไปอเมริกา เหตุผลอย่างอื่นนั้นก็คือเพื่อการงานในอนาคตของผม แน่นอน หนึ่งในนั้นยังมีอีกเหตุผลที่สำคัญที่สุด นั่นก็คือคุณ”

เชอร์รีนตะลึงงัน ยังไม่ทันได้พูดอะไร

เขาก็พูดต่อไปอีกครั้ง น้ำเสียงหนักแน่นเป็นพิเศษ ไม่สามารถทำให้สั่นคลอน:

“ผมชอบคุณ แต่คุณอยู่ในนามพี่สะใภ้ของผม ถ้าหากมองคุณแบบนี้ต่อไป ผมยิ่งจะถลำลึกเข้าไปอีก สุดท้ายก็ไม่สามารถถอนตัวได้ ผมต้องการหาอย่างอื่นมาเบี่ยงเบนความสนใจของผม

ผมไม่เคยมีสติแบบนี้มาก่อน ดังนั้นอย่าขวางผมเลย เพราะว่า การตัดสินใจของผมไม่มีทางที่จะเปลี่ยนแปลง ไม่ว่าจะเป็นใคร......”

ถึงแม้เขาจะยังอยู่ในช่วงวัยรุ่น แต่วินาทีนี้ ความสุขุม และความหนักแน่นบนใบหน้า ทำให้คนไม่อาจสงสัย

เมื่อคำพูดแบบนี้ถูกพูดออกมา เชอร์รีนก็ไม่มีเหตุผลที่จะรั้งเขาเอาไว้

“ความคิดของผมนั้นได้เป็นผู้ใหญ่พอแล้ว นอกจากนี้ ผมได้วางแผนให้กับอนาคตของผมอย่างชัดเจน” วินาทีนี้ เลอแปงดูแล้วไม่เหมือนกับนักเรียนมัธยมปลายเลยสักนิด

เขาสามารถตัดสินใจและมีความมุ่งมั่นแบบนี้ได้นั้นเป็นเรื่องที่หาได้ยากจริง ๆ เธอจะไปขัดขวางได้ยังไง?

“ตัดสินใจตั้งแต่ตอนไหน?”

“คืนเมื่อวาน คิดอยู่คืนหนึ่งเต็ม ๆ” เมื่อเห็นท่าทีของเธออ่อนลง เลอแปงก็กลับมามีท่าทางยิ้มแย้มเหมือนเมื่อก่อน และผลักเค้กก้อนนั้นออกไป: “ลองชิมดู รสผลไม้ สั่งพวกเขาทำเป็นพิเศษ”

เขาเอารูปถ่ายของเธอที่เขามีอยู่เพียงหนึ่งเดียวแผ่นนั้นให้กับร้านเค้ก ให้พวกเขาดูตามภาพ และทำเค้กออกมาให้เหมือนกับภาพถ่าย

เค้กก้อนนี้มีเพียงก้อนเดียวบนโลกใบนี้ มันเป็นของเธอ และเป็นของขวัญวันเกิดที่เขาอยากจะมอบให้เธอมากที่สุด

พูดถึงเรื่องนี้ ที่ทำให้เชอร์รีนรู้สึกแปลกใจมากก็คือ: “เมื่อคืนนายไปอยู่ที่ไหนมาทั้งคืน?”

“ข้างทะเลสาบในโรงเรียน ทิวทัศน์ในตอนกลางคืนไม่เลวเลย แค่หนาวนิดหน่อย แต่ว่า สมองกลับโปร่งใสมาก”

ได้ยินดังนั้น เชอร์รีนก็ไม่ได้พูดอะไร แต่ได้ก้มหน้าลง ทานเค้กที่อยู่ในมือ เค้กทำมาจากผลไม้ที่สดใหม่ ไม่มีครีม ดังนั้นจึงดูจืดมาก

“บอกพวกเขาแล้วเหรอ?” เชอร์รีนชี้ไปที่คนของบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์พวกนั้น

“ยัง รอบอกตอนไป ไม่งั้นคงไปไม่ได้” เลอแปงได้เตรียมพร้อมตั้งแต่แรกแล้ว

เห็นดังนั้น เชอร์รีนก็ไม่ได้พูดรั้งอะไรอีก เพียงแค่กำชับอย่างจริงจัง ระหว่างทางให้เขาระวังตัว เอาใจใส่เรื่องความปลอดภัย มีตรงไหนที่ไม่สบายให้รีบโทรมาทันที

บนใบหน้าของเลอแปงมีรอยยิ้ม เขารับปากทีละอย่าง และพยักหน้า เหมือนกับเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่เรียบร้อยและเชื่อฟัง

รอจนประกาศให้ผู้โดยสารที่จะเดินทางไปยังอเมริกาขึ้นเครื่องดังขึ้น เลอแปงก็ได้กางแขนทั้งสองข้างออก ใบหน้ายิ้มแย้ม: “มา กอดลากับผมหน่อย”

ลุกขึ้น เชอร์รีนกอดกับเขา เลอแปงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเธอ ในแววตาปรากฏความตัดใจไม่ลงปรากฏขึ้นมา

หลับตาเล็กน้อย รอจนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ก็ได้ฝืนคืนสู่สภาพปกติ และมองเธออย่างลึกซึ้งอีกครั้ง จากนั้นก็หมุนตัว และเดินจากไป

ตั้งแต่ต้นจนจบ สิ่งที่เขาให้เธอมีเพียงแผ่นหลัง ไม่ได้หันกลับมาเลยสักครั้ง เพียงแค่หันหลังให้เธอ โบกมือข้างขวา เป็นเชิงบอกว่าลาก่อน

ยืนอยู่ตรงนั้น จนเงาร่างของเขาหายไปจากสายตาโดยสิ้นเชิง เชอร์รีนถึงกะพริบตาที่แสบร้อนเบา ๆ ออกมาจากสนามบิน และกลับไปที่โรงเรียน