บทที่ 110 วีรบุรุษช่วยหญิงงามของคุณออกัส

ผู้ชายสี่คนบีบให้เธอขยับเข้าใกล้มุมมุมหนึ่ง ปากคาบบุหรี่เอาไว้ ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดีอะไร

“คนสวย จะรีบไปไหนกัน? ไปอยู่ที่นั่นก่อน ดีไหม?”

ชายคนนั้นพ่นควันบุหรี่ออกมา ทำให้เห็นฟันสีเหลืองอยู่เต็มปาก หรี่ตาเล็กน้อย และหยิบเอามีดเล่มหนึ่งออกมา ทั้งใสทั้งคม เต็มไปด้วยกลิ่นข่มขู่

ร่างแนบชิดติดกำแพง เชอร์รีนไม่ได้ลนลาน ท่าทางตกใจแต่มีสติ มือล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง กดบีบอะไรบางอย่างเบา ๆ ส่วนปากก็เอ่ยดังต่อไปนี้

“พวกแกต้องการอะไรกันแน่?”

“เธอคิดว่าพวกเราต้องการอะไรล่ะ?”

“ถ้าหากพวกนายต้องการทรัพย์สิน ฉันสามารถบอกกับพวกนายได้อย่างชัดเจนว่า ในกระเป๋าฉันมีเงินสดอยู่สองพันห้าและบัตรกดเงินสด เงินในบัตรไม่เยอะ มีเพียงหนึ่งหมื่น

ฉันจะบอกรหัสให้พวกแก แต่ฉันจะไม่แจ้งตำรวจอย่างแน่นอน ถือเป็นการใช้เงินล้างเคราะห์ เงินบอกนั้นเพียงพอให้พวกแกกินดื่มอย่างอิ่มหนำสำราญตลอดทั้งคืน”

เธอทำใจดีสู้เสือ พูดจาชัดเจน มีเหตุมีผล

ได้ยินดังนั้น ชายทั้งสี่คนก็มองตาซึ่งกันและกัน พวกเขาไม่เคยเห็นผู้หญิงแบบนี้มาก่อนเลย ใช้ได้เลยทีเดียว!

ชายคนที่เดิมทีตะโกนเสียงดังคนนั้นจู่ ๆ ก็ยิ้มออกมา และทิ้งก้นบุหรี่ลงไปบนพื้น:

“แต่ว่า มีโรงแรมแล้วแต่ยังขาดเรื่องสนุกอยู่ คนสวยไปเล่นกับพวกเรา ไปเล่นสนุก ดีไหม? ทรัพย์สิน พวกเราชิงจริง ๆ ส่วนกาม พวกเราก็จะเอาเหมือนกัน พวกเราผู้ชายสามคนตอบสนองคนสวยคนเดียวทั้งคืน จะต้องให้เธอมีความสุขแน่”

ในระหว่างที่พูด สายตาอนาจารของเขาก็ได้เลื่อนผ่านส่วนล่างของร่างกายของเธอ จากนั้นก็หยุดลงที่บางตำแหน่ง

เมื่อพูดจบก็ไม่ได้ใส่ใจเชอร์รีนอีก ชายที่เป็นผู้นำยิ้มอย่างลามก ยื่นมือออกมาและลูบผ่านเอวของเชอร์รีน

ในขณะเดียวกันนั้น พรรคพวกที่รีบร้อนเหมือนลิงก็ไปดึงเสื้อผ้าของเธอ สองสามครั้ง ก็ได้ถอดเสื้อนวมขนสัตว์ของเธอออก

เชอร์รีนต่อต้านอย่างเต็มแรง แต่ก็ไม่เป็นผลอะไร ผู้หญิงตัวคนเดียวสู้ผู้ชายสี่คน มันเทียบกันไม่ได้เลยสักนิด ผู้ชายหนึ่งในนั้นได้ยื่นมือออกไปกระชากกางเกงของเธอ บ้าคลั่งทั้งป่าเถื่อน

ความหวาดกลัวภายในใจได้เลื่อนขึ้นมาราวกับเถาวัลย์ เธอยื่นมือออกไปป้องกันจุดที่สำคัญที่สุดเอาไว้ และถีบเท้าทั้งสองข้างอยู่ไม่หยุด

ในที่สุดพวกผู้ชายก็โมโห จึงยกเท้าของเธอขึ้นมา วางเธอลงข้างกำแพง ผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนขาของเธอ มือใหญ่ที่สกปรกของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อซับของเธอ และดึงเสื้อในของเธอออก: “ว้าว นังนี่นมใหญ่ไม่เบา มีเนื้อดีนี่ สัมผัสไม่เลวเลยจริง ๆ”

“ฉันดูออกตั้งนานแล้วว่านังนี่หุ่นดีไม่เบา ดูก้นของเธอสิ ทั้งกลมทั้งเด้ง เอามือฟาดลงไปนะ นายว่ามันจะให้ความรู้สึกสยิวขนาดไหน!”

สีหน้าเปลี่ยนเป็นขาวซีดไปภายในชั่วพริบตา เชอร์รีนขัดขืนแต่ก็ไร้เรี่ยวแรง ร่างกายสั่นสะท้านในสายลมอันเหน็บหนาว เธอสั่นอยู่ไม่หยุด ในเวลานี้ เธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

การเคลื่อนไหวของชายพวกนั้นป่าเถื่อนขึ้นเรื่อง ๆ ถึงขึ้นยื่นมือกระชากกางเกงในของเธอ เธอร้อนรน เธอก้มตัวลง และกัดข้อมือของผู้ชายคนนั้นอย่างแรง ไม่ยอมปล่อย จนกระทั่งได้กลิ่นเลือดอ่อน ๆ ก็ยังไม่ปล่อย

ชายคนนั้นเจ็บจนร้องโอดโอย และตบข้าไปที่หน้าของเชอร์รีนอย่างจัง เนื่องจากใช้แรงมากเกินไป เธอถูกตบจนใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย หน้าช้า เวียนหัวหน้ามืด

จากนั้น ในตอนที่พวกเขากำลังตื่นเต้นดีใจอยู่นั่นเอง เสียงฝีเท้าก็ได้ดังลอยมา ทุกคนต่างหันไป มองไปตามเสียง

ร่างกำยำสูงโปร่งของออกัสได้เดินเข้ามา สีหน้าทั้งเคร่งขรึมทั้งดำคล้ำ โดยเฉพาะตอนที่ได้เห็นสถานการณ์ตรงหน้า ยิ่งเยือกเย็นจนทำให้คนหวาดผวา......

ผู้ชายพวกนั้นจ้องมองซึ่งกันและกัน ถึงแม้จะถูกรัศมีของเขากดทับอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตา พวกเขาสี่คน จะสู้คนคนเดียวไม่ได้หรือยังไง?