บทที่ 111 บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า

ส่ายหน้าเบาๆ เชอร์รีนมองปราดเดียวก็เห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนเลือดของเขา เป็นห่วงเขามาก："พวกเราไปโรงพยาบาลกันก่อน ไปโรงพยาบาลใกล้ๆ"

รถตำรวจที่ตามมามีหมอติดตามมาด้วย บาดแผลแบบนี้ สามารถจัดการได้

ด้วยเหตุนี้ จึงไม่ได้ไปโรงพยาบาล ทั้งสองเข้าไปนั่งในรถตำรวจ ต้องไปบันทึกปากคำที่โรงพักอีกรอบหนึ่ง

เชอร์รีนนั่งอยู่ทางด้านขวาของเขา หมอนั่งอยู่ทางด้านซ้ายของเขา กำลังจัดการบาดแผลของเขาด้วยความรวดเร็ว

ออกัสไม่ได้พูดอะไร ใบหน้าของเขาไร้อารมณ์ แต่หลังมือของเขากลับมีเส้นเลือดปูดขึ้นมา

แน่นอนว่าเธอดูออก กังวลเล็กน้อย ตึงเครียด หมอพูดปลอบเธอ ถึงแม้บาดแผลจะลึก แต่แค่บาดเท่านั้น แค่เพียงทายา ฆ่าเชื้อ ทำแผล ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

แววตาอ่อนโยน จนกระทั่งตอนนี้ หมอกควันในแววตาของออกัสเพิ่งจางหายไปบ้าง จับจ้องไปที่เธอ

ไปถึงโรงพัก ออกัสพูดสั้นๆได้ใจความสองสามคำ พวกตำรวจพอจะมีความมั่นใจแล้ว

สุดท้าย โทษของสี่คนนั้นคือ จำคุกหนึ่งปี

โทษนี้ทำให้ทั้งสี่คนไม่พอใจมาก ทว่าตำรวจกลับไม่สนใจ ใครใช้ให้พวกเขามีตาแต่ไม่มีแวว หาเรื่องคนอย่างคุณออกัส！

"คุณตำรวจ พวกผมก็ถูกทำร้ายหนักเหมือนกัน คุณตำรวจดูแผลบนตัวพวกผมสิ มีส่วนไหนบ้างที่ไม่หนักกว่าเขา！”

ได้ยินแบบนี้ ตำรวจทิ้งท้ายไว้เพียงคำเดียว："การกระทำเหล่านั้นถือเป็นการป้องกันตัว"

"เขาป้องกันตัวเองเกินไปแล้ว พวกผมเกือบถูกเขาทำร้ายจนตาย！”

"พวกนายมีอาวุธ"

สุดท้าย ไม่สนใจเสียงร้องโอดครวญของพวกเขา ให้ตำรวจพาพวกเขาเข้าไปในคุก

บาดแผลของออกัสจัดการเรียบร้อยแล้ว ทั้งยังบันทึกปากคำเรียบร้อย ไปจากที่นี่ได้แล้ว เชอร์รีนเดินตัวติดกับเขาตลอดเวลา

ขึ้นไปบนรถตำรวจ เจ้าหน้าที่ตำรวจเอ่ยถาม："คุณออกัสครับ ไม่ทราบว่าจะไปที่ไหนครับ"

เขาบอกที่อยู่ ที่อยู่นั่นคือคอนโดหรูของเขา เชอร์รีนขมวดคิ้วเป็นปม รีบพูดขึ้น： “ฉันจะกลับบ้านพักคอนโด！”

คำพูดนี้จุดประกายความโมโหของออกัสขึ้นมาอย่างไม่ต้องสงสัย ใบหน้าหล่อเหลาเยือกเย็น แทบอยากจะบีบคอเธอให้ตาย น้ำเสียงทุ้มต่ำเล็ดลอดออกมาจากไรฟันของเขา："ยังไม่ได้บทเรียนใช่ไหม หื้ม? วันนี้คุณกล้ากลับไปบ้านพักคอนโดนั่นดูสิ！"

ชะงักเล็กน้อย หลังจากผ่านไปพักหนึ่ง เชอร์รีนพูดขึ้นช้าๆ："ฉันไม่ได้จะกลับบ้านพักคอนโด แต่ว่าโทรศัพท์ของฉันอยู่ที่นั่น เมื่อกี้ลืมเก็บ"

แววตาหม่นหมอง ออกัสมองไปที่เธอ แล้วให้ตำรวจขับรถกลับไปบ้านพักคอนโด

หาโทรศัพท์ และเสื้อแจ็คเก็ต กลับขึ้นไปนั่งบนรถ เจ้าหน้าที่ตำรวจที่ขับรถเอาแต่ชมเชอร์รีน บอกว่าเธอฉลาดและรู้จักยืดหยุ่น ไหวตัวเร็ว

ฟังคำชมเหล่านั้น เชอร์รีนไม่ได้รู้สึกอะไรมากมาย เอาแต่มองแผลของชายหนุ่มด้วยความกังวล เธอเป็นคนทำให้เขาเดือดร้อน

เมื่อกี้ คนพวกนั้นบีบเธอเข้าไปในมุม ความหวาดกลัวและตกตะลึงกินพื้นที่ในสมองของเธอ

แต่ว่า คนแรกที่เธอนึกขึ้นคือเขา ขณะพูดคุยกับพวกนักเลงเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ มือก็จับโทรศัพท์ในกระเป๋า อาศัยความรู้สึกแล้วพิมพ์คำว่า 'ช่วยด้วย' สองคำ หลังจากนั้นส่งออกไป ความเป็นจริงพิสูจน์ให้เห็นว่า เธอเดิมพันชนะแล้ว

ในทางตรงกันข้าม ริมฝีปากบางของออกัสกลับยกขึ้น ราวกับว่าคนที่โดนชมคือเขา

กลับถึงคอนโด ถึงแม้จะไม่ได้อยู่นานแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่ามีคนมาทำความสะอาดตลอดเวลา ดังนั้นจึงไม่มีฝุ่น สะอาดมาก

"คุณหิวไหม? อยากกินอะไรรึเปล่า"

เชอร์รีนมองไปที่เขา เอ่ยปากพูด ในเวลาเดียวกัน มือก็หาของในตู้เย็น："อยากจะดื่มน้ำซุป หรือว่ากินบะหมี่"

ยังคงไม่พูด ออกัสอยู่ตรงนั้นแล้วมองดูเธอเงียบๆ แววตาหม่นหมองแปรเปลี่ยนไม่หยุด มืดสนิทเหมือนท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยเมฆครึ้ม