บทที่ 113 ตอนกลางคืนเลี้ยงข้าวทุกคน

เวลานี้เอง เสียงก้าวเดินดังขึ้น หลังจากนั้นก็มีเสียงพูดด้วยความแปลกใจ："คุณครูเชอร์รีน！"

ได้ยิน เชอร์รีนกัดฟันแล้วหันหน้ากลับไป ร้องเรียกอย่างไม่เป็นธรรมชาติสุดๆ： “อาจารย์ดวงใจ”

อาจารย์ดวงใจอยู่ห้องทำงานเดียวกับเธอ ลับหลังมีแต่คนเรียกเธอว่ามนุษย์ป้า ซึ่งจะสื่อว่าเธอชอบยุ่งเรื่องคนอื่นมากเกินไป แต่ความเป็นจริงเธอนิสัยดี

"คิดไม่ถึงว่าจะเป็นคุณครูเชอร์รีนจริงๆ" อาจารย์ดวงใจยิ้ม ใบหน้าแปลกใจ

คำพูดนี้ ทำเอาเชอร์รีนหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม ยิ้มแห้งๆ ไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร

โชคดีคือ วินาทีต่อมา ความสนใจของอาจารย์ดวงใจหยุดอยู่ที่ออกัส มองตั้งแต่หัวจรดเท้า："นี่คือสามีของคุณครูเชอร์รีนเหรอคะ?"

ไม่มีคำพูดใด เธอแค่พยักหน้าด้วยความกระอักกระอ่วน

"ฉันเพิ่งลางานไปไม่นาน ก็เกิดเรื่องใหญ่แบบนี้ขึ้นแล้ว สุดท้ายไม่แม้แต่จะได้ไปร่วมงานแต่ง คุณครูเชอร์รีน คุณกับสามีของคุณควรจะทำอะไรหน่อยไหมคะ เลี้ยงข้าวพวกเราสักมื้อ?"

เพื่อนร่วมงานที่ทำงานร่วมกัน เลี้ยงข้าวหนึ่งมือ เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล

เชอร์รีนครุ่นคิดครู่หนึ่ง พูด："คืนนี้แล้วกันค่ะ แต่ว่าเขายุ่งนิดหน่อย ฉันไปแล้วกัน"

อาจารย์ดวงใจยิ้มแล้วพูด："ได้ยังไงคะ นี่ถือเป็นการจัดงานเลี้ยงมงคลชดเชย มีแค่ภรรยา ไม่มีสามี แล้วจะเป็นงานเลี้ยงมงคลได้ยังไง ใช่ไหมคะ สามีคุณครูเชอร์รีน?"

ริมฝีปากบางยกขึ้น ออกัสพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ："ตอนกลางคืนผมจะหาเวลาว่างมาครับ"

ได้ฟัง อาจารย์ดวงใจยิ้มแก้มปริ："ต้องแบบนี้สิคะ"

ตามด้วย กล่าวทักทายอย่างมีมารยาท หลังจากนั้น สายตาของออกัสจ้องมองไปยังริมฝีปากชมพูที่บวมเล็กน้อยของเธอ จากไปด้วยความอารมณ์ดี

ตลอดทาง อาจารย์ดวงใจคล้องแขนเชอร์รีน："โธ่เอ๊ย เมื่อกี้ฉันตกใจจริงๆค่ะ คิดไม่ถึงว่าคุณครูเชอร์รีนจะเปลี่ยนเป็นคนเปิดเผยแบบนี้"

พูดถึงเรื่องนี้ เชอร์รีนยิ้มแห้งๆโดยที่ภายในใจไม่ได้ยิ้มไปด้วย พูดไม่ออก

โชคดี เดินไปถึงห้องทำงานแล้ว คุณครูทุกคนต่างยุ่งอยู่กับการเตรียมการสอน ไม่ก็ตรวจเอกสาร อาจารย์ดวงใจไม่ได้ถามต่อ

แต่แก้มที่แดงระเรื่อบนใบหน้าของเชอร์รีนไม่ได้จางลง นั่งที่โต๊ะทำงาน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มการเต้นของหัวใจ ลดอุณหภูมิที่แทบจะปะทุขึ้นมา ผ่อนคลาย......

......

บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์

หลายวันติดต่อกันแล้ว บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์มีแค่สุนันท์กับหยาดฝน

การที่ทั้งสองอยู่ด้วยกันทำให้บรรยากาศอึมครึม มื้อเช้า ทั้งสองพูดคุยกันไม่ถึงสิบคำ

"จริงด้วย หยาดฝน คืนนั้นให้เธอไปหาออกัส เจอเขาหรือยัง?"

หยาดฝนกำลังพลิกอ่านหนังสือพิมพ์ในมือ ข่าวที่รายงานล้วนเกี่ยวกับอำเภอซีซ่า

ได้ยินคำพูดนั้น มือของเธอหยุดชะงัก ไม่ได้เงยหน้าขึ้น เพียงแค่พูดด้วยสีหน้านิ่งงัน： “เจอแล้วค่ะ”

"เขาอยู่ที่คอนโด?" สุนันท์คาดเดา

"เปล่าค่ะ เชอร์รีนเช่าห้องแถวโรงเรียน ออกัสก็อยู่ที่นั่นด้วย" เธอพูด อารมณ์ลุ่มลึกและประหลาดทั้งหมดปกคลุมไว้

ได้ฟัง สุนันท์ฟาดตะเกียบในมือลงบนโต๊ะ โมโหขึ้นมาทันที โกรธจนหายไม่ทัน

เห็นแบบนั้น หยาดฝนวางหนังสือพิมพ์ในมือลง เดินไปด้านหลังเธอ ตบหลังเบาๆ เพื่อปรับลมหายใจ