บทที่ 114 สามีของคุณครูเชอร์รีนคือใคร

สำหรับเชอร์รีน สุนันท์เกลียดยิ่งกว่าเดิม ถึงขั้นเกลียดมาก

"พี่สะใภ้ สิ่งที่หมอเพิ่งบอกพี่ พี่ลืมไปแล้วเหรอ? ต้องอารมณ์ดีตลอดเวลา" หยาดฝนยื่นน้ำอุ่นให้เธอหนึ่งแก้ว

"สุดท้ายแล้วคำนั้นจริงๆที่สุด คนนอกจะเป็นยังไงก็ดีไม่เท่าคนในครอบครัว หยาดฝน พี่ครอบครัวเธอด้วย"

ดื่มน้ำอุ่น สุนันท์พูดด้วยความตื้นตัน คิดไม่ถึงว่า ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด กลับเป็นหยาดฝนที่เพิ่งพาได้

วินาทีนี้ ภายในใจของเธอรู้สึกขอบคุณหยาดฝนอย่างไม่ต้องสงสัย คล้ายกับว่า ไม่ได้รู้สึกเกลียดหยาดฝนเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

แต่พูดถึงเกลียด สำหรับความเกลียดที่มีต่อหยาดฝนไม่ได้เศษหนึ่งในร้อยที่มีต่อเชอร์รีน

ใบหน้าสวยของหยาดฝนคลายยิ้มบางๆ："ครอบครัวเดียวกัน พี่สะใภ้จะเกรงใจแบบนี้ทำไมคะ อีกเรื่องนี้ เรื่องแอดมินโรงพยาบาลจะบอกออกัสไหมคะ?"

"ไม่ต้องบอกเขา ฉันอยากจะรู้จริงๆ เขาต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ จึงจะนึกขึ้นได้ว่าตนยังมีแม่คนนี้！”

นึกถึงเลอแปง สีหน้าของสุนันท์หม่นหมองเล็กน้อย："หยาดฝน หลังจากนี้ถ้ามีข่าวเกี่ยวกับเลอแปงบอกฉันด้วย เด็กคนนั้น ไม่มีวันติดต่อฉันแน่นอน"

"ไม่หรอกค่ะ เลอแปงเป็นลูกของพี่นะ！”

"ฉันรู้จักนิสัยของเลอแปงดี อีกเรื่องหนึ่ง ถ้าเชอร์รีนมา ขวางเธอเอาไว้ให้เธออยู่ข้างนอก อย่าให้เข้ามาเด็ดขาด ฉันไม่อยากเจอหน้าเธอ"

หยาดฝนพูดเสียงเรียบ："เธอเป็นลูกสะใภ้ของพี่ มาเยี่ยมพี่ที่โรงพยาบาล เป็นเรื่องสมเหตุสมผล พี่จะให้ฉันขวางยังไง?"

"ฉันไม่ต้องการให้เธอมาเยี่ยม ใครจะมาเยี่ยมก็ได้แต่ไม่ใช่เธอ ถ้าไม่อยากให้ฉันหมดสติอีกครั้ง ก็ขวางเธอเอาไว้ข้างนอกซะ！” ขณะพูด สุนันท์โมโหอีกครั้ง

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ......" หยาดฝนตอบตกลง แล้วให้พยาบาลนำกระถางที่เมื่อกี้เลือกเสร็จย้ายเข้ามาให้หมด วางไว้ตรงหน้าต่างห้องพักผู้ป่วย

กระถางต้นไม้สีเขียวขจี ดอกไม้ในกระถางกำลังผลิบานวางไว้ในห้องพักผู้ป่วยสีขาวดูโดดเด่นมาก ทำให้ความขาวโพลนลดลงเล็กน้อย

ตอนที่สุนันท์อยู่บ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ ชอบที่สุดคือสวนดอกไม้ด้านหลังบ้านตระกูลสิริไพบูรณ์ เวลานี้เห็นดอกไม้พวกนี้ อารมณ์ดีขึ้น

มองหยาดฝนทำนั่นนี่ในห้องพักผู้ป่วย สุนันท์ไม่รู้สึกต่อต้านเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ในทางกลับกันเธอความรู้สึกชอบก่อตัวขึ้น

อีกด้านหนึ่ง

โรงเรียน

ถึงเวลาเลิกงาน คุณครูในห้องทำงานกำลังจัดโต๊ะทำงาน เตรียมเลิกงาน เวลานี้ อาจารย์ดวงใจยืนขึ้น พูด："ทุกคนรอก่อน คุณครูเชอร์รีนและสามีของเขาจะเลี้ยงข้าวพวกเรา"

ได้ฟัง คนในห้องทำงานส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ นอกจากคนที่ต้องไปรับลูกกลับจากโรงเรียนแล้ว และคนที่มีธุระไม่ไปไม่ได้ คนที่เหลือต่างไปกันหมด

"ฉันดูแล้วสามีของเธอรวยมาก รถที่ขับมาจอดอยู่ข้างถนน เหมือนกับที่ฉันเห็นในนิตยสาร ราคาหลายล้านหยวน！” ตอนเชอร์รีนไปเข้าห้องน้ำ อาจารย์ดวงใจพูดเสียงเบา

คนที่เหลือกลับหัวเราะ： “อาจารย์ดวงใจ คุณครูรู้ไหมว่าสามีของคุณครูเชอร์รีนคือใคร?"

อาจารย์ดวงใจส่ายหน้า เธอลาหยุดติดต่อกันสองเดือน วันก่อนเพิ่งกลับเมืองs สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างนี้ เธอไม่รู้อะไรเลย

"คุณครูน่าจะเคยได้ยิน คนรวยอันดับหนึ่งของเมืองs ตระกูลสิริไพบูรณ์ คนที่คุณครูเชอร์รีนแต่งงานด้วยคือประธานของบริษัทสิริไพบูรณ์กรุ๊ป แล้วจะไม่มีเงินได้ยังไง?"

"แฮ่กๆ......" น้ำที่อาจารย์ดวงใจเพิ่งดื่มเข้าไปสำลักออกมา： “จริงเหรอ？”