บทที่ 122 ลูกผู้หญิงหรือผู้ชายก็ดีทั้งนั้น

ถ้าบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญก็น่าเหลือเชื่อเกินไป

ตัวเลขตั้งเยอะแยะ แต่กลับเลือกเลข 1225 มาใช้ แล้วจะไม่ให้สงสัยได้ยังไงล่ะ

ในตอนนั้นเอง สิ่งที่เธอมั่นใจได้แน่ๆ คือรหัสที่เขาตั้งมาจากเลขวันเกิดของหยาดฝน

เธอมองไข่ทอดสีเหลืองนวลและขาวสวยขาวสดใสที่อยู่ตรงหน้า แต่กลับไม่มีอารมณ์อยากอาหาร เพียงแค่ส่งเสียงตอบรับเรียบๆ คำหนึ่งยากที่จะคาดเดาอารมณ์ได้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

พอเห็นเขาโมโหเพราะไม่พอใจที่เธอไม่ยืมเงิน หัวใจของเธอก็เริ่มกระตุกเพราะเริ่มใจอ่อน

การที่ผู้ชายคนหนึ่งไม่พอใจที่ผู้หญิงคนหนึ่งไม่ยอมใช้เงินของเขา แสดงว่าผู้ชายคนนั้นจะต้องใส่ใจผู้หญิงคนนั้นมากพอสมควร

เป็นเรื่องที่น่าหัวเราะมากที่ตอนนี้เธอกลับเกิดความรู้สึกเช่นนี้ขึ้นอีกในหัวดื้อๆ

เมื่อก่อนเธอไม่ยอมใช้บัตรเอทีเอ็มของเขา เป็นเพราะว่าคำพูดประโยคนั้นของเขา

ส่วนตอนนี้เธอจะไม่ยอมใช้บัตรเอทีเอ็มอีกครั้งเพราะหยาดฝน

เธอก้มหัวลงทำให้มองไม่เห็นสีหน้าและแววตาของเธอ สิ่งเดียวที่มองเห็นได้ในตอนนี้คือลำคอขาวที่ยาวระหงของเธอ

ผิวของเธอเดิมทีก็ขาวเปล่งประกายอยู่แล้ว และเป็นเพราะว่าเธอกำลังตั้งครรภ์ยิ่งขับให้ผิวของเธอขาวนวล ราวกับไข่ไก่ที่เพิ่งฟักออกมา

ลำคอของออกัสขยับ สายตาของเขาหม่นลงเมื่อนึกถึงผิวลื่นละมุน อบอุ่นและเปล่งปลั่ง

เชอร์รีนรู้สึกได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาที่เธอที่ยิ่งแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ แต่เธอยังคงไม่ยอมเงยหน้าขึ้น และนั่งกินข้าวไปเรื่อยๆ

“ตอนบ่ายมีแผนไปไหนรึเปล่า” น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน ร่างกายสูงโปร่งของออกัสโน้มตัวเข้ามา เขาใช้นิ้วชี้ของเขาปัดผมที่ติดอยู่ที่ปากของเธอออก

“ว่าจะกลับบ้านหน่อย......” มืออุ่นๆ ของเขาสัมผัสโดนคอของเธอโดยบังเอิญ ราวกับมีกระแสไฟฟ้าจากร่างกายของเขาส่งผ่านไปที่ตัวของเธอ ทำให้ร่างกายของเธอสั่นเบาๆ

ดวงตาของเขาหม่น ลำคอและร่างกายของเขาเริ่มเกร็งแน่น แม้แต่น้ำเสียงของเขาที่เปล่งออกมายังแหบแห้ง “คุณหญิงเชอร์รีนอย่ายั่วฉันนะ ไม่งั้น ฉันจะจัดการเธอบนโต๊ะกินข้าวตอนนี้เลย......”

เชอร์รีนเบี่ยงตัวออกไปด้านขวา พยายามหลบมือของเขา “ฉันไม่ได้ยั่วคุณสักหน่อย ตอนบ่ายคุณไม่ได้จะเข้าบริษัทเหรอ”

“แสดงว่าตอนนี้คุณกำลังไล่ผมอยู่งั้นเหรอ คุณหญิงเชอร์รีน” คิ้วได้รูปของเขาเลิกสูง เขาเริ่มอารมณ์เสียและไม่พอใจอีกแล้ว

“ไม่ได้ไล่ค่ะ แต่ฉันต่างหากที่จะไป ตอนนี้บ่ายสามเข้าไปแล้ว” ระหว่างที่พูด เธอก็ดันเก้าอี้ออกและลุกขึ้นยืนเพื่อจะไปเก็บของ

ออกัสจ้องแผ่นหลังผอมบางของเธอ “ฉันจะไปส่งเธอ......”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันนักแท็กซี่ไปเองก็ได้ ในเมื่อคุณว่าง งั้นก็ช่วยล้างจานพวกนี้ซะนะคะ ฉันกลับมาตอนดึกไม่อยากแตะต้องจานพวกนี้แล้ว” เชอร์รีนเอ่ย

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของเขากะพริบปริบๆ จ้องไปยังจานพวกนั้นที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง

แต่ก็ไม่มีอะไรให้ต้องจัดการมากมายนัก เมื่อเธอเดินออกไปแล้ว ในห้องอาหารก็ไม่มีเงาของเขาปรากฏอยู่ด้วยเช่นกัน แต่มีเสียงน้ำไหลดังออกมาจากห้องครัวแทน

เธอเบี่ยงตัวไปมองจึงเห็นร่างกายสูงโปร่ง มือของเขาใส่ถุงมือยางอยู่ ฟองสบู่ลอยเกาะอยู่ที่มือและตามถ้วยชาม การเคลื่อนไหวของเขาเงอะงะและงุ่มง่าม เห็นได้อย่างชัดเจนว่า เขาไม่เคยทำงานเช่นนี้มาก่อน

เชอร์รีนมองอยู่สักพัก ก่อนจะเบนสายตากลับมาแล้วถือกระเป๋าเดินออกไป